De Ruiter op de Wolken - Hubert Lampo (1948)

Qua verhaal niet het sterkste wat Lampo in zijn vroege periode schreef (Hélene Defraye is veel volwassener), maar is vanwege het taalgebruik en de sfeerimpressie die het geeft van het Belgie omstreeks de bevrijding, zeer leesbaar. Het verhaal is niet heel bijzonder en ontstijgt eigenlijk niet de problematiek van een doktersromannetje, maar ontegenzeggelijk zitten hier thema's in die bij Lampo vaak om de hoek zullen komen kijken. Het meest in het oog springende is dan wel zijn optimisme en geloof in de maakbaarheid van geluk - het meest herkenbaar in het hoofdstuk 'Geluk en 15 P.K.'.

Ik las deze roman in een zogeheten 'Vlaamse Pocket' versie uit '61 en die wordt helaas ontsierd door een groot aantal drukfouten, ondanks, zoals Lampo in het nawoord beschrijft, de met zorg toegepaste herziening die gepaard ging bij deze druk.

De roman leest bijzonder traag door het voortdurend linksom en rechtsom (al dan niet zelf) analyseren van de beweegredenen van hoofdpersoon Nik. Zijn houding tegenover de drie vrouwen in het verhaal en handelen komen vaak onlogisch over. Schiet nou eens op man, dacht ik regelmatig. Uitlezen was even doorbijten. Soms wel mooie zinnen, maar ook vaak gekunsteld. Het boek is uit 1947 en heeft naar mijn mening de tand des tijds niet heel goed doorstaan.