May We Be Forgiven - A.M. Homes (2012)
Alternatieve titel: Vergeef Ons
Engels
Psychologisch
496 pagina's
Eerste druk: Viking,
New York (Verenigde Staten)
Harold Silver kijkt al zijn hele leven op tegen zijn jongere broer George. George is langer, slimmer en succesvoller. Hij heeft een begeerlijke vrouw, twee kinderen en een schitterend huis in een buitenwijk. Maar de historicus en Nixon-kenner Harry weet ook dat George een vreselijk opvliegend karakter heeft. Wanneer George een keer echt de controle verliest, heeft dat zulke verstrekkende gevolgen dat de levens van beide broers een volstrekt andere kant op worden gestuwd. De gebeurtenis zorgt ervoor dat Harold plotseling verantwoordelijk is voor de twee kinderen van zijn broer en dat hij ineens aan het hoofd staat van een eenentwintigste-eeuws gezin.
Het beeld dat de schrijfster geeft van de Amerikaanse maatschappij, is zeer ontluisterend. De personages lopen allemaal doelloos rond, alle problemen worden opgelost met meer consumptiegoederen. Niemand neemt verantwoordelijkheid, wie iets doet voor een ander, doet dat omdat er iets te verdienen valt of om zich in te dekken. En overal is geld, geld, geld... Het is gewoon decadent. Een verpletterende satire.
De ik-persoon loopt ook rond als een kip zonder kop, hij bekijkt alles met een soort naïviteit, hij is belachelijk, maar ik bleef hem toch sympathiek vinden. Hij heeft iets van een Woody Allenfiguur
Maar dan het einde... Het wordt ingezet door enkele kinderen, die zo wijs en slim zijn, dat het niet meer geloofwaardig is. Een reis naar Zuid-Afrika (met de wijze kinderen) brengt nog meer verlichting door een ontmoeting met een medicijnman... Maar dan heeft de ik-persoon ook een soort catharsis en verandert zijn kijk op het leven. Ver gezocht, vind ik zo.
Toch heb ik het boek graag gelezen. Het is gewoon boeiend en grappig. Maar dat dit een “Great American Novel” is, zoals een recensent op de kaft beweert, geloof ik niet.
En nu wacht ik op een Amerikaanse roman die zich eens niet in een rijkemensenmilieu afspeelt...
Van alle recensenten ter wereld snappen Amerikaanse recensenten volgens mij het minste van literatuur; nergens wordt er zoveel middelmaat tot meesterwerk uitgeroepen. Puur empirisch gesproken natuurlijk, ik heb geen enkel statistisch gegeven om deze bewering te staven. Niettemin wilde ik het toch even gezegd hebben.
Ik wil jullie graag vijf jaar later op deze uitspraak wijzen. Er zit een kern van waarheid in...
Maarre, wat brengt jouw genuanceerde persoontje ertoe om juist nu deze uitspraak bij te treden?