Sankta Psyko - Johan Theorin (2011)
Alternatieve titel: Sint Psycho
Zweeds
Thriller
398 pagina's
Eerste druk: Wahlström & Widstrand,
Stockholm (Zweden)
De psychiatrische kliniek Sint-Patricia, in de volksmond Sint-Psycho genoemd, wordt bewaakt als een gevangenis, met een betonnen muur en een elektrisch hek. Op zoek naar een baan solliciteert de negenentwintigjarige Jan Hauger bij de naastgelegen kleuterschool, waar kinderen verblijven van wie de ouders zijn opgenomen in de kliniek. De leiding dient de kinderen via een onderaardse tunnel en een lift naar de kliniek te brengen, zodat ze tijdens speciale bezoekuren hun ouders kunnen zien. Jan staat bekend als een goede kleuterleider, maar hij draagt ook een geheim met zich mee. Collega Hanna vermoedt dat er meer aan de hand is en ontdekt waarom Jan zo graag in de buurt van Sint-Psycho wil werken. De deuren van Sint-Psycho blijven niet langer gesloten en Hanna ontdekt langzaam maar zeker de waarheid over Jan.
Hoewel onwaarschijnlijk - wie bouwt er nu een crèche pal naast een gesloten inrichting waar ook kindermoordenaars zitten die ook nog eens met elkaar verbonden zijn via een ondergrondse tunnel? - maar niet hinderlijk onwaarschijnlijk. Behalve het einde dan, dat was echt veel te veel van het goede en door de ongeloofwaardigheid ook helemaal niet meer spannend. Ik denk dat de schrijver te veel in één boek heeft willen stoppen: gepest worden, wraaknemen op je pestkoppen, psychiatrie, een ontvoering, een ontsnapping, een mysterieuze buurman en dan ook nog eens een seriemoordenaar met een obsessieve groupie, pff...
Toch weet de schrijver wel een luguber sfeertje te creëren en bij vlagen is het ook best spannend, vooral dat met die tunnel. Het boek is eigenlijk veel te lang en had wel wat korter gemogen en gekund. Ook een slim trucje om een verhaal mee te rekken: een persoon stelt iemand een cruciale vraag en dan verwacht je een antwoord dat iets zal prijsgeven over het plot, maar de ander zegt niets terug, loopt weg of wordt afgeleid door iets, een rinkelende telefoon ofzo... In werkelijkheid zouden we dat nooit accepteren en gewoon door blijven vragen, maar in romans vinden we dat om een of andere merkwaardige reden de normaalste gang van zaken. In films zie je het ook veel. In deze thriller kwam het net iets te vaak voor.
Erg geestig vond ik de passage in de kliniek als Alice op de afdeling een lied ten gehore brengt, genaamd "Psychozeikerd", over haar psycholoog die ook staat toe te kijken en uit haar vel springt van woede, haha..
In de titel kan ik me ook helemaal vinden.