menu

Oracle Night - Paul Auster (2003)

Alternatieve titel: Orakelnacht

mijn stem
4,09 (50)
50 stemmen

Engels
Psychologisch

253 pagina's
Eerste druk: Henry Holt and Co., New York (Verenigde Staten)

De vierendertigjarige schrijver Sidney Orr herstelt van een ziekte die hem bijna fataal werd, wanneer hij op een dag een kantoorboekhandel binnenloopt in Cobble Hill, Brooklyn. Hij koopt er een blauw schriftje van Portugese makelij. Het is 18 september 1982. Negen dagen lang zal zijn leven beheerst worden door de vreemde werking van dit lege schriftje; hij wordt gevangen in een web van griezelige voorgevoelens en verwarrende, soms onverklaarbare, gebeurtenissen. Zijn huwelijk schijnt te zullen stranden en zijn geloof in de werkelijkheid wordt ondermijnd.

zoeken in:
avatar van Chungking
4,5
Dit is een bijzonder boek. Mijn eerste kennismaking met de heer Auster, maar ik meen toch reeds een lichtjes geniale schrijver met een overdaad aan inspiratie te (h)erkennen.

Iemand die het schrijven werkelijkt ademt, en via dit boek een leuk (en voor mij verfrissend) beeld geeft van het schrijversbestaan. Eens niet de typische cliché's van writer's block en lijden voor de kunst, want eerder teveel aan inspiratie is hier het probleem (woorden zijn gevaarlijk en kunnen de toekomst vormgeven).

Auster heeft ook duidelijk zelf ideeën genoeg, wat zich vertaald in verschillende verhalen binnen het verhaal (een raamvertelling is de juiste term denk ik?). Zo zijn er ondermeer:
-het verhaal van Nick Bowen
-het verhaal van de roman Orakelnacht
-tijdmachineverhaal
-de geniale schrijver die stopt met schrijven nadat hij de dood van zijn kind heeft 'voorspeld'


Dit gegeven maakt het soms iets moeilijker te volgen, maar echt ingewikkeld is het allemaal zeker niet. Persoonlijk ben ik zeer te vinden voor dit soort 'metaverhalen'.

Wat ik ook erg positief vond is het open laten van bepaalde verhaallijnen (Bowen, Trause). Leuk dat alles eens niet van A tot Z moet uitgespeld worden, maar dat bepaalde dingen gewoon in het midden worden gehouden.

Inhoudelijk dus zeer de moeite en de schrijfstijl is ook prachtig vloeiend. Leest enorm vlot, dus zo uit dit boek. Zeer hongerig naar meer van deze schrijver.

4,0
Ik heb net dit bijzondere boek uit en het heeft over het algemeen een hele positieve indruk op me achtergelaten. Het uitgangspunt van het verhaal is origineel: na het kopen van een blauw notitieboekje van Portugese makelij stuit de hoofdpersoon, schrijver van beroep, op een aantal opmerkelijke gebeurtenissen. De kracht van het verhaal ligt mijns inziens in de subtiliteit ervan: de gebeurtenissen blijven overal vreemd, maar worden nooit gek of surrealistisch. Dat vind ik erg knap gedaan. Verder hanteert Auster een prettig lezende stijl.

Puntje van kritiek vind ik wel dat de schrijver de irritante gewoonte heeft om voetnoten in zijn verhaal te gebruiken. In deze voetnoten gaat hij verder met het vertellen van bijvoorbeeld belangrijke gebeurtenissen uit het verleden. Vaak beslaan de voetnoten enkele pagina's! Ik vond dat wel bezwaarlijk omdat ik daardoor steeds 'uit het verhaal' werd gehaald. Gelukkig neemt het aantal voetnoten en de lengte ervan naarmate het verhaal vordert steeds meer af.

Ik ben door dit boek in ieder geval erg benieuwd geworden naar ander werk van Paul Auster!

4,0
Een eerste opvallende zaak zijn al die dooreenlopende verhalen, waarvan een aantal verzonnen door de ikpersoon, die in zekere zin niets met elkaar te maken hebben, maar dan ook weer wel... Zo zit het leven echt ineen, het mijne toch... Daarnaast is er die stijl, die op sommige ogenblikken, bv. in het concept van zijn nieuwe roman, bijzonder dor is, zonder dat het stoort, integendeel. Een zeer vreemd boek!

avatar van Abubakari
4,0
Ik had verwacht dat het blauwe notitieboek een grotere rol zou spelen en meer "spookverhaal" verwacht. (Op de achterflap heeft men het over een betoverend ouderwets spookverhaal).

Een spookverhaal vond ik het zeker niet. Een bijzonder (en mooi) boek wel.
Zeker de laatste 20 a 30 pagina's waarin alles op zijn plek valt heb ik in razend tempo gelezen.

Net als in het eerste boek wat ik van Paul Auster las genoot ik ook nu weer van de ietwat vervreemdende sfeer die er in het boek hangt.

Andere overeenkomst is dat het verhaal in het verhaal net als het verhaal in het verhaal in Man in het Duister erg plotseling stopt. Is dat een kenmerk van zijn werk of is het min of meer toeval dat ik precies die twee boeken las waarin dat gebeurde?
Het stoorde me overigens niet, het enige wat ik er jammer aan vond was dat die mooie verhalen niet langer duurden dan ze doen.

Gast
geplaatst: vandaag om 05:01 uur

geplaatst: vandaag om 05:01 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.