Pier en Oceaan 2 - Oek de Jong (2012)

Ik hou van literatuur als dit. Prachtig geschreven portretten van gewone mensen zonder noemenswaardige gebeurtenissen. Maar zo indringend mooi qua sfeerschepping. Dit schreef ik bij deel één. Deel twee gaat verder op hetzelfde elan. Ik heb heel lang over dit tweede deel gedaan, niet uit verveling, absoluut niet, maar gewoon omdat dit boek traag en loom is (en dit is zeker niet negatief bedoeld, integendeel !) dus ik heb het ook traag en loom gelezen en me er enorm mee geamuseerd.

4,5* zeker weten!

De eerste helft van het boek, over Dina en de kleine Abel, spreekt me meer aan dan het tweede deel waarin Abel een dwarse tiener is. Hij haalt wel glansrijk zijn gymnasiumdiploma, maar over school wordt niks geschreven. De nadruk ligt op hoe hij omgaat met zijn familie, vrienden en vriendinnen. In het begin ben ik nog erg onder de indruk van de mooie schrijfstijl. Later erger ik me enigszins aan Abel. Natuurlijk doe je als tiener gekke dingen, maar de uitgebreide omschrijvingen van zijn rare acties ben ik na een tijdje wel zat.

Pier en oceaan – Oek de Jong | Lalagè leest - lalageleest.nl

Ergens rond een derde van het boek schrijft De Jong 'De dagen verstreken in een aangename monotomie'. En dat vast voor mij ook goed dit boek samen. En dan bedoel ik de beide boeken die toch wel als één werk gezien moeten worden. Totaal bestaat dit werk uit vijf delen die weer uit meerdere subdelen en/of hoofdstukken bestaan. En er is, ondanks dat ik dit als een werk zie, wel echt een knip tussen de beide boeken. Boek 1 is dunner en kent drie delen, boek 2 is beduidend dikker en kent slechts twee delen. Boek 1 ziet vooral op moeder Dina en een beetje op zoon Abel (dan nog echt een jong kind). boek 2 ziet meer op Abel en speelt in zijn tienerjaren. Maar de dikte merk je ook. Boek 1 is van de penseelstreken met hier en daar details maar ook vrij oppervlakkig en episodisch. Los van wat hints naar de tijd blijft het allemaal weinig bijzonder. Aangenaam om te lezen maar meer ook niet. Het meest bijzondere is dat dit echt om normale mensen gaat en De Jong is in kleine momenten (Dina en haar ouders die wat gaan eten en vader die haar aangeeft toch vooral een sorbet te bestellen) en kleine observaties (dat je bij een cadeau van je partner dat je kan dragen meer gebonden lijkt aan die persoon) op zijn best maar dat soort momenten zijn wel spaarzaam. Boek 2 kent meer verdieping en is mede daarom interessanter. Vooral het vierde deel rond de verliefdheden van een tiener is sterk. Het vijfde deel is dan weer wat meer van hetzelfde maar kent een prachtig hoofdstuk tussen moeder en zoon. Er zit dus op punten best een en ander goeds in en het leest allemaal erg fijn weg maar het werk deed me verder ook vrij weinig. Boek 1 - 3,0* Boek 2 - 3,5*