Das Paradies: Meine Jugend nach der Mauer - Andrea Hanna Hünniger (2011)
Alternatieve titel: Het Paradijs: Opgroeien na de Val van de Muur
Duits
Autobiografisch / Sociaal
216 pagina's
Eerste druk: Tropen,
Stuttgart (Duitsland)
Bijna ongemerkt voor Hünniger, destijds vijf jaar oud, is in 1989 de Berlijnse Muur gevallen en de nieuwe werkelijkheid ingetreden. Maar wat heb je aan een grote supermarkt als je ouders toch geen snoep voor je zullen kopen? Of aan een glimmende rode mountainbike als de straten vol gaten zitten? Hünnigers vader raakt overspannen, haar moeder laat zich noodgedwongen omscholen. Niemand wil praten over het recente verleden. ‘De beelden van euforie zijn de beelden van anderen.’ Naarmate Hünniger ouder wordt en steeds nieuwsgieriger wordt naar de DDR, volharden haar ouders steeds meer in hun stilte.
Het is niet zozeer een roman, maar meer negen korte hoofdstukken over het leven van mevrouw Hünniger, die al dan niet een samenhang hebben in het leven na de DDR. De periode van pakweg 1989 tot 2010 wordt volledig behandeld. Hünniger geeft vaak aan dat het meer ging over de ouderen van toen dan over de jeugd, de derde generatie Oost-Duitsers die eigenlijk de DDR nooit bewust hebben gemaakt. Dit boek gaat echter ook meer over de verandering in leven, en dan met name voor ouderen. Dus waarom dit boek?
Af en toe zegt ze wel wat leuks. Hoe zij als kinderen door de nieuwe supermarkt met rekken vol snoep lopen. Maar daar blijft het wel bij. Over haar latere periode schrijft ze weleens dat ze altijd als Ossie wordt aangesproken (terwijl zij dat voor haarzelf niet echt is) maar daar blijft het wederom bij. Om daar nou een boek voor uit te brengen? In die korte interviews zegt ze eigenlijk evenveel, zo mogelijk niet meer. Dus dat valt nogal tegen in die dik 200 bladzijden, en dat is jammer want het onderwerp is wel uitermate boeiend en eigenlijk nooit echt beschreven. Zeker niet vanuit de generatie zelf. En daar komt bij dat ik uit ’87 kom (zelfde generatie ongeveer), ook ik ken de DDR niet, maar denk er wel eens aan hoe vreemd het zou zijn dan te leven aldaar.
Hünniger schrijft wel fijn, met soms humorvolle stukken (de rechtszaak). Ook haar gedachten als klein kind zet ze erg mooi en geloofwaardig neer. Niet velen kunnen dat.
Een allerkleinste voldoende, 2,5*.