menu

Dorst - Esther Gerritsen (2012)

mijn stem
3,32 (14)
14 stemmen

Nederlands
Psychologisch

224 pagina's
Eerste druk: De Geus, Breda (Nederland)

Coco en haar moeder Elisabeth zien elkaar sporadisch en lopen elkaar op een dag bij toeval tegen het lijf. De moeder vertelt tussen neus en lippen door dat ze niet lang meer te leven heeft. Coco voelt zich verantwoordelijk en trekt bij haar moeder in. De zieke Elisabeth verdraagt de aanwezigheid van haar dochter omdat ze weet dat van een moeder begrip en geduld wordt verwacht.

zoeken in:
avatar van liv2
4,0
liv2 (crew)
Is liefde tussen moeder en kind eigenlijk iets vanzelfsprekend? Wat als dat nu eens niet zo is? Wat als je eigen kind je te zwaar valt, het je leven hypothekeert en je met de beste wil van de wereld er geen band mee kan opbouwen? En hoe dealt het kind, dat dit aanvoelt, ermee ? Ziehier de kern van dit boek.
Zwaar op de hand: nee, Eerlijk: ja.
Esther Gerritsen slaagt erin om dit taboe te doorbreken, dit alleen al vind ik bewonderenswaardig.
De afstandelijkheid tussen deze twee mensen (de vis en het viswijf) komt tot uiting in hakkelende moeilijke dialogen (zouden geschreven kunnen zijn voor het toneel). Ze beseffen beiden dat er een kloof gaapt tussen wat zou moeten zijn en wat er daadwerkelijk is.
Omdat je als lezer afwisselend meedenkt vanuit de moeder en de dochter maakt dat je beiden begrijpt en aanvoelt .Maar vooral de scenes met de dochter vond ik sterk uitgewerkt, om nog maar te zwijgen over de beschrijving van de meest 'hallucinante' en trieste blowjob die je je kan voorstellen....
Zeer goed boek.

avatar van slowgaze
1,5
Dorst is voor mij onderdeel van een vak over literatuurkritiek geweest. De bedoeling was dat iedereen een recensie van 750 woorden schreef, op de groep die de receptie van het boek in kaart bracht na. Wie mijn bespreking wil lezen moet me maar even een privéberichtje sturen, dan stuur ik ‘m je op. Afijn, uit het receptieonderzoek bleek dat Dorst positief tot zeer positief ontvangen is in de dagbladpers (vijf sterren zelfs in de Volkskrant) en ook op internetsites vrij positief ontvangen is. Daarom was het ook zo opvallend dat de helft van mijn klas het een enorm rotboek vond (ik sta aan die kant) en de andere helft gematigd tot erg positief was. Hoe cliché het ook klinkt, het is blijkbaar een ‘love it or hate it’-casus.

Nu wil ik Dorst echt graag een goed boek vinden, want het schemert duidelijk door wat het voor een boek moet zijn: het verhaal over een slechte relatie tussen moeder en dochter, waarbij vorm en inhoud knap samenvallen en de slechte relatie goed verbeeld wordt door ongemakkelijk hakkelende dialogen en compleet onaangename personages.

In de praktijk levert dat voor mij vooral heel veel ergernis op. De dialogen gaan compleet nergens over, zitten vol nutteloze herhalingen en non-informatie. De koffiescene is tekenend en ook veel klasgenoten hebben dit stuk aangehaald (waarbij sommigen het overigens ook juist een knappe passage vonden, juist vanwege dat langs elkaar op praten):

‘Wil jij nou koffie?’
‘Koffie?’
‘Is dat zo’n moeilijke vraag?’
‘Heb je al gezet?’
‘Hoezo?’
‘Ga je koffiezetten?’
‘Als jij koffie wilt.’
‘Wil je koffiedrinken ...? Samen?’
‘Wíl jij koffie?’
‘Ik wil best koffie, maar ik zit te studeren. Maar
als je hebt of als je toch ging zetten ...’
‘Nou ja, dan zet ik wel, als jij koffie wilt.’

Kan ik inkomen hoor, dat het goed en invoelbaar miscommunicatie weergeeft, maar jeetje, wat erger ik me hieraan. De roman zit vol met zulke dialogen waar ik gewoon kriebelig van word. Bovendien zijn die ingebed in een soort naar lichtbizar sfeertje waarin moeilijke gesprekken bij de Chinees plaatsvinden, ziek zijn gewoon pardoes op straat verteld wordt en de barman onder zijn werk, maar natuurlijk netjes achter de bar, pijpen.

Daarnaast vind ik de personages gewoon zo ergerlijk (het moeten nare personages zijn, begrijp ik echt hoor) dat ik absoluut niet met ze mee kan leven. In een roman over terminale ziekte is zoiets gewoon echt jammer. Nee, de personages worden zo ergerlijk dat ik het gewoon vervelend begin te vinden om verder te lezen. Nu is dat natuurlijk geen legitieme ‘objectieve’ reden om een boek af te schrijven, of zo is mij dat verteld, maar toch: een personages als Elmer uit Werther Nieland, of Frits Egters om bij Reve te blijven, zijn ook ontzettend onaangename personen, maar met hen voel ik me wel betrokken. Dit is dus vooral een heel subjectief iets, mijn onmogelijkheid om om de personages in Dorst te geven, maar het doet er niets aan af dat ze mij de lust tot lezen wel behoorlijk ontnemen.

Dan zijn er nog wat kunstgrepen die ik nauwelijks wat toe vind voegen. Dat de moeder andere personages met dieren vergelijkt, en die het hele boek door aangehouden vergelijking tussen dochter Coco en een vis, vind ik vrijwel niets toevoegen. Het draagt alleen maar bij aan dat ‘lekker gek doen’ en zorgt ervoor dat het boek als een nogal kunstmatig wereldje aanvoelt.

Eerlijk is eerlijk: ik weet nog steeds niet of Dorst nu ‘objectief’ een heel goed of een heel slecht boek is. Het moet duidelijk één van die twee zijn, een middenweg bestaat hier echt niet. Ik vind het in elk geval tegen het onleesbare aanzitten, maar dat is dus grotendeels puur subjectief. Ik kan me goed voorstellen dat anderen dit echt een goed boek vinden en ik wil het zelf ook graag een goed boek vinden, maar ik erger me er kapot aan. In deze conclusie met een overmatige hoeveelheid van het woord ‘ik’ vind ik dat zelf eigenlijk wel verantwoording genoeg.

avatar van mjk87
1,0
Dit is inderdaad niks, en ik geloof ook wel dat Slowgaze goed uitlegt waarom.
Het is gewoon vervelend te lezen die volstrekt onzinnige en oninteressante dialogen die nergens heengaan en veel te geschreven aanvoelen. Banaliteit maakt niets uit (zie Bij Nader Inzien), maar je moet het wel goed gebruiken. En dat het een gimmick om aan te tonen hoe mensen elkaar soms niet begrijpen is dan allicht sterk bedacht, maar op papier komt dat gewoon niet tot zijn recht. Misschien in het theater, maar dat is een boek weer niet. Jammer, want ik zie best wel dat hier wat mee gedaan kan worden, met de thema's en de personages. Alleen Gerritsen lukt dat gewoon niet. 1,0*.

Gast
geplaatst: vandaag om 15:19 uur

geplaatst: vandaag om 15:19 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.