The Illicit Happiness of Other People - Manu Joseph (2012)
Alternatieve titel: Het Onzichtbare Geluk van Andere Mensen
Engels
Psychologisch / Humoristisch
352 pagina's
Eerste druk: John Murray,
Londen (Verenigd Koninkrijk)
Het onzichtbare geluk van andere mensen is een vertelling op de dunne scheidslijn tussen waan en werkelijkheid. Wanneer Unni zich op zeventienjarige leeftijd van het leven berooft door van een balkon af te springen, gaat zijn vader Ousep op zoek naar een verklaring. Waarom kiest een aantrekkelijke en intelligente jongen met een groot talent voor het tekenen van stripverhalen voor een dergelijke stap? Ousep, die 'twee sigaretten tegelijk rookt omdat drie hem domweg te veel is', zoekt klasgenoten van Unni op en vraagt ze naar zijn zoon, wat ze van hem vonden, en hoe ze zijn daad verklaren. De zoektocht levert niets op, tot er drie jaar na de dood van Unni een pakketje bij zijn ouders en broertje Thoma arriveert, met de graphic novel die Unni op de dag van zijn zelfmoord verstuurde.
In een interview met Manu Joseph in NRC zei de schrijver hier het volgende over:
Als voorbeeld geeft Joseph het personage van de moeder, Mariamma Chacko, een theatrale hyperneuroot die stemmen hoort en die haar man elke dag wakker maakt door een emmer water over hem leeg te gieten. ,,Ik heb haar af moeten zwakken om haar geloofwaardig te maken. De persoon waar ik haar op heb gebaseerd was nog veel extremer.
,,De Indiase Engelstalige roman wordt vaak vanuit een westers perspectief beoordeeld, en in dat perspectief ligt de nadruk op subtiliteit. Maar India is geen subtiel land. Hier is alles extreem en dramatisch – dus als ik zie dat een Indiase roman heel ingetogen en verfijnd is uitgewerkt dan komt dat op mij niet altijd oprecht over.’’
Tja, een bewust keus blijkbaar. Ik vond het vooral irritant eerlijk gezegd.
Toch heb ik uiteindelijk het boek met plezier uitgelezen. De zoektocht van vader Oesep levert op een gegeven moment interessante gesprekken op en ik werd toch ook wel nieuwsgierig naar de ontknoping van het raadsel (de recensent van het NRC vond het jammer dat er een ontknoping was, maar dat zie ik toch anders).
Hoewel dit niet het eerste boek was dat ik las dat zich in India afspeelt, was dit volgens mij wel het eerste boek van een Indiase schrijver dat ik heb gelezen. Het boek was wat anders dan ik had verwacht, maar op een positieve manier. Heel komisch, maar ook met een diepe onderlaag.
Ik vond de beschrijvingen van Madras (Chennai) hilarisch, dat dramatische aspect, dat ook in het NRC interview hierboven benoemd werd, vond ik juist mega treffend en ik zie dit soort dingen zo gebeuren in India. Ook dat wanneer iemand overleden is meteen de hele buurt samen dromt om te kijken hoe de naasten erop reageren..vreselijk, maar hilarisch om over te lezen.
Verder vond ik de filosofische onderlaag verrassend en erg interessant, met af en toe ook leuke quotes. Leuk om zo stapje voor stapje meegenomen te worden in de zoektocht naar de oorzaak van Unni's dood. Op die manier leest het een beetje als een detectiveserie. Wel is het zo dat dat hele metafysische niet nodig was geweest om Unni's dood te verklaren, op zich was zijn teleurstelling in zichzelf nadat hij Myrilli had aangerand op zichzelf ook al een verklaring , waardoor ik in die zin de ontknoping toch enigszins teleurstellend vond.