menu

Stern - Thomas Heerma van Voss (2013)

mijn stem
3,92 (24)
24 stemmen

Nederlands
Psychologisch

224 pagina's
Eerste druk: Thomas Rap, Amsterdam (Nederland)

Hugo Stern is een basisschoolleraar. Met zijn vrouw Merel en hun achttienjarige zoon Bram woont hij in een aangenaam huis in Amsterdam-Zuid. Maar als hij onverwacht met vervroegd pensioen wordt gestuurd neemt zijn leven onvoorziene wendingen. Hij, de man die nooit iets verkeerd deed, moet afrekenen met heden en verleden, en die blijken nauw met elkaar verbonden.

zoeken in:
avatar van psyche
4,0
psyche (crew)
Ik ben echt ont-zet-tend benieuwd naar deze tweede roman van THvV! Nog 70 nachtjes slapen

avatar van Bibi23
Ben benieuwd Thomas! Het klinkt goed.


avatar van Bassievrucht
4,5
Mijn interview met Thomas Heerma van Voss over Stern is te lezen via onderstaande link.

Stern, de man die nooit iets verkeerd deed. In de nieuwe roman Stern van Thomas Heerma van Voss speelt het leven zich af in het hoofd van deze Stern: voorbeeldvader, gedreven basisschoolleraar, matig bowler. Als hij met prepensioen wordt gestuurd neemt zijn leven een wending. Een gesprek met auteur Thomas Heerma van Voss.

De tweede roman van Heerma van Voss is een gelaagd verhaal waarin Hugo Sterns leven wordt uitgediept in een wisselwerking tussen heden en verleden. Meerdere locaties (Londen, Amsterdam, Seoel) passeren de revue, evenals verschillende thema’s waaronder gedwongen op ontslag gaan, kinderen krijgen en echtelijke vervreemding. Bovenal is Stern echter de zoektocht van een behouden man die vastberaden jaagt op aansluiting bij de sociale en burgerlijke maatschappij. Dat er gaandeweg gaten in de weg zitten spreekt voor zich.


Voor meer:
Thomas Heerma van Voss over...

En een aantal quotes.

'Goede scènes zijn niet compleet zonder een mooi beeld of een fraaie zin.’
‘Stern laat meer een eigen toon horen, en is ambitieuzer van opzet.’
‘Blijkbaar blijk ik er keer op keer niet klaar mee te zijn om mijn hoofdpersoon te kwellen

avatar van psyche
4,0
psyche (crew)
Bassievrucht schreef:
Mijn interview met Thomas Heerma van Voss over Stern is te lezen via onderstaande link.


Dankjewel voor de link! Boeiend interview en nieuwsgierig(er) makend naar tweede roman van THvV. Ik wil hem deze week gaan lezen.

4,5
Een verrassend sterk boek. Geweldig eigenlijk, een bescheiden meesterwerk. Ik moet bekennen, ik kende deze auteur niet, maar hij heeft nu al helemaal een eigen toon en visie. bijna alle twintigers tegenwoordig schrijven over hun eigen leven, over de tegenslagen van het studieleven of over drugsgebruik of hoerenbezoek ofzoiets, maar deze 22-jarige (!) laat zien daar nu al ver, ver boven te staan: stern is ambitieus op een goede manier, gedurfd, grappig en groots (een heel levensverhaal). toch wordt er nerges verzand in overbodige terzijdes of geforceerde bespiegelingen over de tijd. Veel wordt impliciet gelaten, toch heeft alles voelbaar met elkaar te maken. De stijl is doeltreffend, maar nergens kaal. het perspectief wordt heel strak gehanteerd en er zitten veel prachtige zinnen in, laat ik voor de gelegenheid maar eens citeren:

-"Vroeg of laat zei iedereen dat hij iets anders te doen had, en elke keer voelde het als een terechtwijzing.een studieboek moest gelezen, een kater weggewerkt, een sollicitatiebrief afgerond. Halve verplichtingen werden hele excuses om niet langer met Hugo te praten."

als lezer kreeg ik eigenlijk met elk personage te doen. Vooral de gedachtewereld van Stern is heel erg sterk en invoelbaar geschreven. ondanks dat het boek niet al te dik is zat er zo veel in: het bruisende Londen van de jaren zestig, het contrast tussen het Westen en het Oosten, die adoptie die alles in een ander licht zet, de onmogelijke verwachtingenvan een kind, het vergeefs wachten tot je leven eens op gang
komt
een mooi weergegeven gezinsleven in het moderne Amsterdam-Zuid, een ontheemde 18-jarige, een doodbloedende liefde, het prachtig uitgewerkte schuldgevoelvan de hoofdpersoon, dat steeds dieper wordt uitgewerkt, de manier waarop hij zijn verlangens op anderen projecteert, de drie generaties die met elkaar vervlochten raken, zo kan ik nog wel even door gaan. Ook mooi overigens hoe heel veel kleine thema's het hele boek doorwerken (let bv. op de parallel tussen de ondoorgrondelijke John en Bram, en het veelvuldige 'u' waarmee stern niet aangesproken wil worden. Ja, een erg unieke leeservaring en ambitieus en ontroerend, mooi!

avatar van psyche
4,0
psyche (crew)
Zonder meer is Stern van dezelfde hand als De Allestafel. De stijl van THvV is herkenbaar door zijn eigenheid. Bijzonder op deze leeftijd. Toch zijn er ook verschillen, lijkt niet alleen de schrijver volwassener geworden, de hoofdpersoon in Stern is een volwassen man.
Verleden en heden worden door THvV zelfverzekerd en beangstigend gelijkmatig verweven tot een verstikkend verhaal, de draden van dit weefwerk behelzen zowel Sterns dromen als zijn nachtmerrie.
Meer en meer krijg ik begrip voor de man, die ik als lezer aanvankelijk de koekenpan met rustgevende ommeletten om de oren zou willen slaan. Tot slot zou ik niets anders weten dan naast hem op de bank gaan zitten. Zwijgend.

avatar van Nicolage Rico
3,5
Leuk dat het tweede boek van Heerma van Voss uit is! Ik ga 'm zeker checken en kopen om m'n collectie compleet te houden.

avatar van psyche
4,0
psyche (crew)
Nicolage Rico schreef:
Leuk dat het tweede boek van Heerma van Voss uit is! Ik ga 'm zeker checken en kopen om m'n collectie compleet te houden.


Want ... ? Wat vond je van zijn andere werk dan?

avatar van Nicolage Rico
3,5
Goed. Anders zou ik geen interesse hebben in zijn vervolgroman. Daarnaast ben ik nieuwsgierig in welke opzichten het tweede boek anders is.

avatar van psyche
4,0
psyche (crew)
Nicolage Rico schreef:
Goed. Anders zou ik geen interesse hebben in zijn vervolgroman. Daarnaast ben ik nieuwsgierig in welke opzichten het tweede boek anders is.


Ik vroeg het vanwege je icoontje en ik geen stem of commentaar van je zag bij zijn debuut.
Een aanrader en zeker anders m.i., al is THvV als auteur herkenbaar.

avatar van Pythia
4,0
Het boek komt een tikje stroef op gang, maar gaandeweg ontwikkelt zich een goedlopend, veelzijdig en boeiend drama. Hoewel de gebeurtenissen eigenlijk alledaags zijn, krijgen ze diepte doordat je als lezer nauw betrokken wordt bij de gedachten en gevoelens van de enigszins gecompliceerde Hugo Stern.
Mooi einde.

Prepensioen, leeg-nest-syndroom, nature or nurture, adoptie, gameverslaving, het egoïsme van sommig ouderschap - er komt (al dan niet tussen de regels door) veel voorbij wat je nog een tijdje kunt herkauwen.

4,5
helemaal mee eens, vooral die nature-nurture laag

4,0
De man die nooit iets verkeerd deed. Stern probeert zich voortdurend te bewijzen, dat ie er ook bij hoort, mee kan draaien, succesvol kan zijn. De rest van de wereld kan het echter worst wezen. Dit boek zit ingenieus in elkaar, de verschillende tijdslijnen vullen elkaar zeer natuurlijk aan, waarbij de persoonlijkheid van Stern beetje bij beetje uitgevouwen wordt. Aandoenlijk is de manier waarop hij de plank volledig misslaat in zijn pogingen iets liefs te doen voor zijn zoon. Eigenlijk ben ik het vrijwel volledig eens met trevisor. Als ik iets zou moeten noemen wat ik miste was het het ontstaan van de relatie tussen Merel en Stern. Ik vind het namelijk lastig voor te stellen waar een vrouw op zou vallen bij een figuur als Stern en had daar graag wat over gelezen. Nu had ik telkens als Merel weer eens geduld op moest brengen zoiets van: 'Tjsa! Waarom ben je uberhaupt met die vent in zee gegaan?'. Dit mocht de pret niet drukken. Ik bewonder Thomas


avatar van psyche
4,0
psyche (crew)
Vandaag in dagblad Trouw (bijlage) Letter & Geest
Scherpe inzichten van Thomas Heerma van Voss:

4,0
Sterke roman. Heerma van Voss bezit het talent om alles met de grootst mogelijke logica en vanzelfsprekendheid te presenteren, zowel in fictie als non-fictie. Zonder dat je het met zijn personages of opvattingen eens bent kun je toch knikken en bedenken: 'daar zit wat in'. En daar komt precies mijn soort boeken uit voort; wereldvreemde personages die hun eigen denkwijze opdienen en dat geloofwaardig kunnen doen dankzij de stilistische kracht en helderheid van denken van de auteur.

Stern is een intrigerend personage om te volgen. Hoewel hij het op sociaal gebied moet afleggen tegen zijn medemensen blijft hij volhouden, wat bij mij afwisselend bewondering en medelijden tot gevolg had. Een vasthoudend type dat altijd probeert aansluiting te vinden, tot zijn aanwezigheid echt gewenst is en hij het laat afweten; grootse intimiteit lijkt aan deze zorgzame man niet besteed te zijn. Schrijnend zonder sentimenteel te worden, zo lees ik het graag.

avatar van liv2
4,0
Meestal heb ik niet de neiging om bij een bespreking van een gelezen boek in te gaan op de leefwereld van de personages. Die horen bij het gelezen boek, wat, waarom en hoe doen er meestal niet zoveel toe. Maar bij dit boek wel. Heel de tijd trachtte ik te achterhalen, waarom, waarom? Tijdens de eerste hoofdstukken voel je het al dat 'niet kunnen meedraaien' in de maatschappij, (wat ik toeschrijf aan een enorme 'verlatingsangst'), het angstvallige proberen hierin, maar niet lukken met alle gevolgen vandien. Dat wringen en schrijnen, proberen je rol te vervullen en hierin niet lukken. Tegen wil en dank vader zijn van een kind dat je 'niet ligt en niet onbelangrijk, niet het jouwe is'. Heel zwaar op de hand als gegeven maar niet in dit boek.( Net als bij 'Dorst' van Esther Gerritsen, de twee boeken gaan volgens mij een beetje over hetzelfde bij dorst in de late fase, hier gaat het gewoon over het begin.)

Tot hier zou ik dit boek een losse 5* geven, het enige probleem is wel het volgende: de ongeloofwaardigheid dat een vrouw als Merel met een man als Stern een gezin wil stichten en dan, na een misval en gebrekkige adoptieprocedure, met hem wil doorgaan is echt niet geloofwaardig. Het kwam mij een beetje over als, ik wil Stern's verhaal vertellen, en die Merel loopt er een beetje tussen. Dat ook Bram ertussen loopt en niet wordt uitgewerkt begrijp ik volledig. Het is een verhaal van een geweldig goede leraar,een goede mens, maar vooral van een gewond dier, verwond in zijn jeugd, verlaten en ongeliefd. En dan krijg je dat natuurlijk, Stern. En hij kanaliseert het nog goed, heel goed vind ik, daarom hou ik van hem.
Heel goed boek, aanrader.

avatar van psyche
4,0
psyche (crew)
liv2 schreef:
het enige probleem is wel het volgende: de ongeloofwaardigheid dat een vrouw als Merel met een man als Stern een gezin wil stichten en dan, na een misval en gebrekkige adoptieprocedure, met hem wil doorgaan is echt niet geloofwaardig.


Mee eens, dat Stern haar vooral 'nodig' had om zich voort te planten is me wel duidelijk en ook geloofwaardig vanuit Stern. Dat en waarom Merel hierin meegaat is me een raadsel. Hoewel ...

een goede mens, maar vooral van een gewond dier, verwond in zijn jeugd, verlaten en ongeliefd. En dan krijg je dat natuurlijk, Stern. En hij kanaliseert het nog goed, heel goed vind ik, daarom hou ik van hem.


Mooi verwoord, wie weet ziet Merel dat ook ...

avatar van mjk87
2,0
Stern, aparte titel. Het slaat natuurlijk op de hoofdpersoon, maar waarom heet die man zo? Sternen zijn in elk geval vogels, maar niets wijst erop dat Heerma van Voss die heeft gebruikt als voorbeeld. Wellicht is dat typerend: een heleboel ideeën (of helemaal geen ideeën) die gewoonweg matig worden uitgewerkt.

Het verhaal zelf is niets meer dan betreden paden, net als de opzet, met netjes een hoofdstuk flash-back en dan een hoofdstuk in het heden. Sowieso vraag ik me af wat de flash-backs eigenlijk toevoegen, behalve dat je weet dat Stern altijd een zwijgzame jongen was (hoe heeft hij überhaupt met Merel kunnen trouwen is de volgende vraag dan), maar vooral haalt dit het tempo eruit, en ook de beleving. Heerma van Voss heeft altijd even nodig weer erin te komen (dat komt deels door de kale schrijfstijl) en eens hij je weer heeft betrokken bij het verhaal, stopt het hoofdstuk en ga je naar een andere tijd en begint alles weer opnieuw. Ook de twist dat er twee Brams zijn geweest, een doodgeborene en een Koreaan, zijn wat flauw, vooral die tweede. Ik begreep uit interviews waarom hij dit deed, maar dan hoeft het nog niet te werken. Naar zoiets moet je toewerken, dat moet je verdienen en niet enkel als gimmick of grapje gebruiken. Verder mis ik echt mooi taalgebruik, originele invalshoeken of fijne zinnen om te lezen.

Ik kreeg vaak genoeg herinneringen aan Jörgen Hofmeester uit Tirza, een zelfde soort persoon als Hugo Stern maar wel veel beter uitgewerkt en veel tragischer. Hofmeester lijkt het slachtoffer van zijn omgeving te zijn, Stern van zichzelf en dat is minder interessant en ook niet heel bijzonder uitgewerkt. Want waarom Stern zo is als dat hij is, en zo reageert: het antwoord krijgen we niet. Maar ondertussen is hij wel getrouwd en had een redelijk succesvolle carrière, dus helemaal geschift is hij niet. Bovendien is het te kort en te verknipt om het echt een mooie karakterschets te laten zijn, en dat zit er wel in maar komt er nooit uit. Het lijkt mij iemand die er niet buiten wil vallen. Hij wil zijn genen doorgeven, hij wil erbij horen en dus niet ontslagen worden; zoals een bowlingbal ook niet ernaast moet komen om te scoren. Alleen is het jammer dat Stern hier vooral zelf voor lijkt te kiezen, zeker als hij eenmaal ouder is. Wellicht is dat het enige dat je uit zijn tijd in Londen kunt halen, maar dan nog zit het een goed lopend verhaal in de weg.

Maar uiteindelijk weet Stern vooral irritatie op te roepen, en dat lijkt me geen goed teken. 2,0* (en lees gewoon Tirza).

avatar van HankMoody
De cover doet me ook denken aan covers van Grunberg. Ik heb ergens gelezen dat hij met dit boek een stuk technischer en ingewikkelder wil gaan schrijven door middel van die flashbacks maar lijkt mij veel eerder dat je dit wil doen omdat het functioneel is tegenover het verhaal. Tijdsprongen is ook iets wat mij aan Grunberg doet denken. Toch wel benieuwd naar de boeken van dit jong schrijvertje.

avatar van HankMoody
Trailer is wel ontzettend schraal. Wat is dat toch met Nederlandse boektrailers dat die zo goedkoop ogen en met weinig enthousiasme lijken gemaakt.

4,5
de cover is volgens mij ook gemaakt door Ron van Roon, dezelfde omslagontwerper als Grunberg en ook bv. sommige werken van Zwagerman, de Nederlandse vertalingen van Auster, Houllebecq en ga zo nog maar even door - de omslagen hebben inderdaad veel van elkaar weg, maar dat vind ik juist wel goed werken, en ik vind het bijna altijd mooie omslagen.

wat betreft de vergelijking met Grunberg: die is er inderdaad, maar ik vind Stern toch een wel heel erg ander personage dan Hofmeester. Die laatste is dwangmatiger en seksueel gefrustreerder, en wordt bovendien met heel veel herhalingen (te veel, in mijn ogen) weergegeven. Heerma van Voss pakt het soberder aan en geeft met een paar prachtige zinnen zijn hoofdpersonage meteen weer ("vergeten is ook een kwaliteit"). verder ben ik het helemaal niet eens met deze opmering van mjk87: 'Hofmeester lijkt het slachtoffer van zijn omgeving te zijn, Stern van zichzelf en dat is minder interessant en ook niet heel bijzonder uitgewerkt. Want waarom Stern zo is als dat hij is, en zo reageert: het antwoord krijgen we niet.' 1. ik vind het juist zo interessant aan deze roman dat we lezen hoe een man zichzelf steeds in de weg zit, dat het niet duidelijk wordt wat nou zijn fatal flaw is, maar dat hij die wel degelijk steeds voelt. er lopen volgens mij heel veel van zulke types rond in Nederland. 2. volgens mij is de hele roman het antwoord waarom stern zo is en reageert - juist goed dat HvV geen panklare antwoorden geeft, maar die getroubleerde geest impliciet duidelijk maakt. maar hé, smaken verschillen.

avatar van mjk87
2,0
trevisor schreef:
1. ik vind het juist zo interessant aan deze roman dat we lezen hoe een man zichzelf steeds in de weg zit, dat het niet duidelijk wordt wat nou zijn fatal flaw is, maar dat hij die wel degelijk steeds voelt. er lopen volgens mij heel veel van zulke types rond in Nederland.


Wellicht wel (of beter, ik denk ook van wel), maar ik vond het wel erg geforceerd overkomen en met weinig meeleven.


2. volgens mij is de hele roman het antwoord waarom stern zo is en reageert - juist goed dat HvV geen panklare antwoorden geeft, maar die getroubleerde geest impliciet duidelijk maakt.


Ik vraag me af hoe je dat ziet? Want in Londen was hij al een stille en dat werd niet beter. Dus ik denk niet dat zoiets door de tijd heen is gevormd, dus ook niet als zodanig in de roman aanwezig. Het is vooral een karakterschets zonder antwoorden (en dat hoeft ook niet per se), maar de hele persoon Stern kon we verder weinig interesseren (wel zo belangrijk voor zulk een boek). En dat is inderdaad vooral smaak.

avatar van mjk87
2,0
Erfelijkheid, denk ik. Nurture bestaat absoluut al is het geval Stern wel zodanig dat dat niet enkel uit je omgeving komt. Maar het antwoord krijgen we daar sowieso niet op, al haal ik nergens uit het boek dat het door Sint-Michielsgestel komt. Waarom überhaupt zou dat, zulk een vreemd dorp is dat niet?

avatar van slowgaze
4,0
Een roman is voor mij iets geworden dat ik verplicht voor mijn studie lees en niet iets wat ik geregeld voor mijn plezier open zou slaan. Het is vooral de schuld van de psychologische roman, die maar temerig door blijft drammen over wat er in het hoofd van de uitgebreid stream-of-conscioussende ik-verteller rondgaat, waarbij zelden de diepgang van een zelfhulpboek of de Vriendin overstegen wordt. Het andere probleem is grotendeels een vormkwestie: het is me te lang, te uitgebreid, te expliciet. Ik hou van kaal, ik hou niet van de Gouden Eeuw, ik hou van Yves Klein, en als het niet op vrouwen en muziek (ik hou dan wel weer van weelderige arrangementen) aankomt wil ik gewoon skeletten met een heel klein beetje vlees opgediend krijgen. Ik wil zelf connecties maken, want literatuur gaat me vooral over constructie, zoals het uitwerken van thema’s en ideeën, in plaats van een meeslepende leeservaring. (Ene lezende Inge heeft het bijvoorbeeld over ‘Eén ding is zeker: Stern brengt wat teweeg en daarmee is Stern een geslaagde roman.’ Dat vind ik geen reden om een roman per definitie geslaagd te noemen. Een baggerroman brengt ergernis bij mij naar boven en is daarom ook niet per se geslaagd.) Als de onderliggende constructie, dus de thema’s, draadjes, etc., allemaal (compleet) geëxpliceerd wordt, waar veel romanschrijvers naar mijn mening helaas een handje van hebben, hoeft het van mij niet. Erger nog: er wordt alleen een verhaal verteld en niets geconstrueerd. Ik word daar niet vrolijk van. Vanwaar deze uitgebreide (te uitgebreide voor iemand die van kaal houdt, ik weet het) lezerspoëtica? Allereerst, ik ben een poëzielezer, geen lezer van verhalend proza, al kan ik kaal proza van iemand als Bukowski of Carver zeker waarderen. Dat bepaalt toch voor een groot deel mijn leeservaring van Stern.

Afijn, laten we het dus over die roman hebben. Met de constructie, het skelet eigenlijk, is gewoon goed in orde. Er wordt een aantal interessante lijntjes uitgezet, waardoor de roman meer wordt dan een verhaal en/of een karakterschets. Wat betreft de karakterschets: die is gewoon tof, Stern overtuigt en is weliswaar geregeld ergerlijk, maar wordt tegelijkertijd geen karikatuur of een enorme onsympathieke lul waardoor het boek ondragelijk wordt. Nee, Stern wordt toch een beetje meer vlees en bloed dan alleen een romanpersonage omdat hij tot op zekere hoogte ook herkenbaar is. Zo’n scene als waarin Stern op post wacht van zijn studievriend John en het blijkt dat hij honderden keren aan de postbode heeft gevraagd of er nog post is, en er maar niets komt, daar moet iedereen zich toch wat bij voor kunnen stellen; misschien dat het zelfs een beetje herkenbaar is. Dat vind ik eigenlijk al genoeg, maar er volgt een passage over duidelijk schrijven en genoeg postzegels plakken; ik vind het te veel, maar het schijnt in romans te horen.)

Afijn, de thematiek en de constructie: wat mij betreft is dat ook absoluut de voortgang die Thomas (ik mag Thomas zeggen) heeft geboekt. Thomas’ debuut De Allestafel was vooral een prima karakterschets van Mark Oldings, ook weer zo’n hoofdpersonage dat sterke autistische trekjes vertoont en ook alles verkeerd ziet gaan, maar bleef ook vooral dat. Thomas neemt hier wat meer hooi op zijn vork en dat maakt z’n tweede boek ook sterker. Eén van de interessantste lijntjes is namelijk de relatie tussen Hugo Stern en zijn zoon Bram die geadopteerd blijkt te zijn, uit Korea nota bene (vertel ik straks over) en de naam van het doodgeboren eerste kindje van Stern en zijn vrouw heeft gekregen. Dat komt ook, zoals het hoort, niet geheel uit de lucht vallen: Sterns vrouw Merel zegt dat ze het morbide zou vinden, het adoptiezoontje zo noemen, en dan weetje als lezer natuurlijk al genoeg. Dat het nog aan het einde even geëxpliciteerd moet worden is mijns inziens ook iets te veel, maar dat is wellicht weer m’n poëzielezerbril). Vervolgens blijken deze Stern en Bram ontzettend op elkaar te lijken: Bram is net zoals Stern weinig sociaal aangelegd en heeft eigenlijk geen interesses. Het wezenlijke verschil lijkt aanvankelijk nog wel Sterns obsessieve controledrang, maar dat wordt ook wel gereflecteerd in Brams interesses die niet veel verder gaan dan computerspelletjes, maar waarin hij wel excelleert. Soit, met Bram komen we bij een soort nature-nurture-vraagstuk terecht, die me onwillekeurig aan het overigens aan Stern inferieure Het Diner doet denken: in hoeverre kan een adoptiezoon op zijn -vader lijken? Dat levert gelukkig niet zo’n vervelende discussie op als in Kochs matige gebakje, maar de lezer krijgt genoeg ruimte om er over na te denken, zoals het (wat mij betreft) ook hoort. Bram wil net als zijn vader naar het buitenland, waardoor de vergelijking tussen de twee nog wat dikker, maar niet te dik, aangezet wordt. Dat de twee zo op elkaar lijken, wil nog niet zeggen dat Stern zijn zoon ook begrijpt, omdat hij zoveel van zichzelf in hem herkent (sterker nog: de lezer is degene Bram in Stern herkent), integendeel. Het wordt subtiel schrijnend gebruikt om nog eens te laten zien dat Stern maar weinig van de wereld om zich heen snapt.

Wat dat vraagstuk betreft is er ook een ander lijntje: de vergelijking tussen Bram en Sterns jeugdvriend John, ook een Koreaan die net als die twee andere personages sociaal behoorlijk onbeholpen is. Hoe Stern, die evenmin als John iets van de wereld om hem heen begrijpt, zich over John ontfermd, bijna als een vaderfiguur(!), is ook best ontroerend. Dat John niets meer van zich laat horen, lijkt een bescheiden trauma voor Stern te zijn en daar komt Bram om de hoek kijken: hij is natuurlijk een soort substituut voor het verlies van John. Niet alleen zijn ze beiden Koreanen met een westerse naam, die door hun vaders aangemoedigd worden om zich in de westerse cultuur onder te laten dompelen, maar ze lijken ook qua karakter op elkaar. Om het nature-nurture-vraagstuk weer even aan te halen: John had, bij wijze van spreken, wel Brams vader kunnen zijn. Het is een overtuigende vergelijking en werkt uitstekend. Het zijn zulke lijntjes die het verhaal echt een meerwaarde geven. De filosofietjes over wanneer iemand een vriend is hadden van mij achterwege gelaten mogen worden, maar soit, dat is vast een prozading.

Tot slot wil ik nog even ingaan op de plottwist aan het einde, waarin Merel een boek over Stern blijkt te hebben geschreven. Het wordt al duidelijk gemaakt dat ze een boek over een persoonlijk onderwerp schrijft, maar de implicatie is dat haar roman alleen over het traject van mislukte zwangerschappen en de gelukte adoptie gaat, zeker niet dat Stern zelf het hoofdpersonage van haar boek is. De interviewer van de Libelle die Merel en vooral Stern er over ondervraagt is dan ook een mooie en overtuigende manier om de starre Stern toch te confronteren met zijn gedrag. Dat er ook nog uit dat boek in kwestie geciteerd wordt en dat citaat letterlijk overeenkomt met het begin van één van de hoofdstukken over Sterns jaren in het buitenland zorgt er bovendien voor dat alle hoofdstukken waarin Stern Hugo wordt genoemd gelezen kunnen worden als onderdeel van Merels boek. Het is een prikkelend gegeven, maar ik vind het niet veel toevoegen.

Het zijn zulke constructievondsten die van Stern een rijker en interessanter boek maken het al prima De Allestafel en die het eigenlijk voor mij ook wel leuk maken om weer eens een roman te lezen, gewoon voor m’n plezier bedoel ik dan. Een kek werkje dit.

avatar van Bassievrucht
4,5
Deze roman wordt hier als bijzonder goed onthaald, maar hoe goed kennen de lezers het verhaal? Speel de Stern-quiz hier: | Scholieren.com - gemaakt door Kees van der Pol. Ik had maar liefst zeven van de dertien vragen goed. Ai! Ik kan me overigens niet in alle juiste antwoorden vinden - maar zoiets lijkt inherent aan meerkeuzevragen.

avatar van mjk87
2,0
Bassievrucht schreef:
Ai! Ik kan me overigens niet in alle juiste antwoorden vinden - maar zoiets lijkt inherent aan meerkeuzevragen.


10 goed, en al is dat bovenstaande wat jij zegt dan wel inherent aan meerkeuze, maar bij deze zijn de antwoorden gewoon fout soms. Of iedereen ziet wat anders in een roman, waardoor per definitie sommige mc-vragen onmogelijk zijn.. Want serieus, Merel die misbruik maakt? En bij één heb ik een fout gemaakt, maar staat er niet bij wat wel juist moet zijn (betrokkenheid, waaruit is dat af te leiden).

Goed stuk trouwens slowgaze, vooral die eerste alinea over wat voor een lezer je bent. Interessant.

avatar van slowgaze
4,0
Ja, wat mjk87 zegt in z'n spoiler. Ik had daar ook zo m'n twijfels bij, evenals sommige andere vragen. En dank je en zo. In dit geval leek het me wel handig om eerst m'n eigen lezerspoëtica wat te expliciteren (en dat sloeg om naar behoorlijk expliciteren) omdat ik daar toch de ruimte voor heb omdat het geen journalistieke recensie is en ik romans toch op een bepaalde gekleurde manier lees. Ik ben niet voor niets poëzierecensent en geen prozarecensent.

avatar van eRCee
slowgaze schreef:
Een roman is voor mij iets geworden dat ik verplicht voor mijn studie lees en niet iets wat ik geregeld voor mijn plezier open zou slaan. Het is vooral de schuld van de psychologische roman, die maar temerig door blijft drammen over wat er in het hoofd van de uitgebreid stream-of-conscioussende ik-verteller rondgaat, waarbij zelden de diepgang van een zelfhulpboek of de Vriendin overstegen wordt.

Als de onderliggende constructie, dus de thema’s, draadjes, etc., allemaal (compleet) geëxpliceerd wordt, waar veel romanschrijvers naar mijn mening helaas een handje van hebben, hoeft het van mij niet. Erger nog: er wordt alleen een verhaal verteld en niets geconstrueerd. Ik word daar niet vrolijk van.

slowgaze, ik heb je vaak onzin uit horen kramen, maar dit slaat toch wel alles. In de duizenden literaire meesterwerken, de honderden stromingen, de tientallen tijdsvakken die de romankunst al heeft gekend, zitten genoeg boeken waarvoor bovenstaande kritiekpunten niet gelden om jou gedurende drie tot elf levens van voldoende leesmateriaal te voorzien. Onze smaak ligt denk ik te ver uiteen om je van "niet goed, geld terug"-tips te voorzien, maar probeer eens wat werk van Max Frisch, Gombrowicz, Woolf, Baricco (waarom niet), Kundera natuurlijk, Hamsun, Saramago, Crumey, Kertesz, Gyorgy Konrad, Herta Muller, Grass, Faulkner, Duras (!), Torgny Lindgren, Camus, Kafka moet ik doorgaan?

Gast
geplaatst: vandaag om 21:20 uur

geplaatst: vandaag om 21:20 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.