Langs Lijnen van Geleidelijkheid - Louis Couperus (1900)
Nederlands
Psychologisch
222 pagina's
Eerste druk: L.J. Veen,
Amsterdam (Nederland)
Cornélie is gescheiden van haar heerszuchtige echtgenoot en tracht door een reis naar Italië te genezen van de wonden van haar huwelijk. Zij poogt het evenwicht in haar leven te hervinden, ver van familie en vrienden. Zij kiest een pension te Rome uit, waar gasten uit velerlei landen wonen en komt door hen ook met de kunstenaarswereld in aanraking. Zij ontmoet de jonge Nederlandse kunstenaar Duco van der Staal, met wie zij een hartstochtelijke verhouding heeft. Bij haar eerste bezoek aan zijn atelier zegt Duco: ''...Aan zijn leven richting geven, dát is het moeilijkst. Ieder leven heeft een lijn, een richting, een weg, een pad: langs die lijn moet het leven vervloeien in de dood…''
Ik was zeer teleurgesteld in de keuze van Cornélie om bij Rudolf terug te keren. Het lijkt alsof alles voor niets geweest is, en tegelijkertijd heeft ze meer geleefd dan menig vrouw van haar tijd. Wellicht dat dat het juist extra pijnlijk maakt, te weten dat er een puurdere, oprechte liefde bestaat, en dan terug te moeten keren naar een manipulatieve man die zijn macht over je uitwerpt, wetende hoe je leven zich verder zal uitvouwen en de taken die je hebt te volbrengen. Cornélie leek zich eigendom te voelen van Rudolf, wat in onze tijdsgeest natuurlijk een belachelijk idee is, maar in de tijd waarin Couperus deze roman schreef was dit 'normaal' (ik zie dit boek wel als kritiek daarop). Daarmee wil ik niet zeggen dat ik het me niet kan voorstellen dat iemand zich in de huidige tijd zo voelt, want een opvoeding rondom uiterlijk vertoon en een ongezonde relatie hebben, dat komt nog steeds veel voor, helaas.
Dit boek laat mooi zien hoe emotioneel onvolwassen deze volwassenen eigenlijk zijn en welke plichten zij al moeten dragen op veel te jonge leeftijd. Ik benijd geen van hen, maar heb met plezier over hun zoektocht naar vrijheid en de 'lijn van hun leven' gelezen.
Edit: Het viel me meteen op dat het ontwerp op de kaft een baarmoeder lijkt te symboliseren, wat naadloos aansluit bij het thema over feminisme in het boek, en de kritiek die Couperus op de tijdsgeest lijkt te hebben.