menu

Dit Zijn de Namen - Tommy Wieringa (2012)

mijn stem
3,43 (83)
83 stemmen

Nederlands
Psychologisch

276 pagina's
Eerste druk: Bezige Bij, Amsterdam (Nederland)

Pontus Beg is commissaris van politie in Michailopol, een perifere grensstad in de steppe. Als de winter invalt, wordt er een groep uitgeteerde vluchtelingen gesignaleerd in de straten van zijn stad. Niemand weet wie zij zijn, hun spookachtige aanwezigheid veroorzaakt angst en onrust. Als ze uiteindelijk worden opgepakt, wordt in hun bagage het bewijsstuk van een gruwelijke misdaad gevonden. Stukje bij beetje ontrafelt Pontus Beg de toedracht, en daarmee de geschiedenis van hun helletocht. De barre reis van de migranten raakt gaandeweg het onderzoek verweven met de ontdekking die Pontus Beg doet over zijn eigen afkomst. De ontmoeting met een oude rabbijn, de laatste Jood van Michailopol, leert hem de werkelijkheid kennen over zichzelf. Zijn plaats in de wereld is een andere dan hij altijd heeft gedacht.

zoeken in:
avatar van mjk87
4,0
De nieuwste van Wieringa. Met Joe Speedboot die ik eerder van hem las bood hij vooral puur leesplezier; dit werk gaat wat dieper.

We volgen een politieman Pontus Beg ergens middenin Azië bij de verlate Steppevlakten. Beg is uitgeleefd maar komt door toeval erachter dat hij weleens Joods kan zijn. Hij gaat naar een Rabbijn en gaat in de leer bij hem. Hij is vooral opzoek naar zichzelf, maar vooral een redding voor zijn saaie eentonige leven en zijn wellicht verloren ziel.
Tevens volgen we een groep migranten die lijden onder dorst, honger, koud en angst. Zij komen aan in de steppestad, een reis die wordt vergeleken met de reis die de Joden uit Egypte maakten. Zo is er thematisch wel een overeenkomst. Zij komen in contact met Beg omdat ze in zijn stad zijn aankomen en één van hen (of allen?) heeft een moord gepleegd. Vooral voor een jongen uit de groep krijgt Beg een soort van vaderlijk gevoel tijdens de ondervragingen. Uiteindelijke redt hij de jongen, waardoor hij zelf gered wordt. Iets beters had hem niet kunnen overkomen. Wat dat betreft een mooi eind en goed afgerond verhaal.
Maar inhoudelijk is het veel en niet altijd even duidelijk. Zeker niet in combinatie met de plot. Vragen over identiteit, migrantenvraagstukken, vragen over geschiedenis, dat alles zit er als diepere lagen in. En toch komt het niet helemaal aan, vooral de vraag: wat wil Wieringa hier nu echt mee zeggen? Hij komt met een forse beschouwing, maar vergeet vervolgens de conclusie te schrijven, altijd het belangrijkste in je werk. Het doet nogal onaf aan zo.

Wel blijft de stijl van Wieringa fier overeind, met mooie beschrijvingen en metaforen die ik ook uit zijn columns ken. Niet de klank van de woorden, maar vooral de betekenis die eraan gegeven wordt geeft de kracht. In korte zinnen en met weinig woorden weet hij toch heel knap grootse beelden op te roepen. Soepel glijdt dit langs je heen, wat het leesplezier dan weer verhoogt. Daarnaast zeker vermaakt zonder echt saaie stukken. Daarom wel dik verdiend 4*

1,0
Ik las laatst een snoeiharde recensie over dit boek die volledig strookt met wat ik van Wieringa's schrijfstijl vind:

Tommy Wieringa | Dit zijn de namenstilisme leidt tot potemkindorp | detail | home | deReactor

Het probleem is dat er minstens drie van dit soort onzin per pagina in staat. Het is echt beschamend dat dit werk niet is geredigeerd. De vraag is echter of Wieringa het voor elkaar had gekregen om alles te herstellen, want hij is gewoon een matige schrijver.

Gast
geplaatst: vandaag om 01:59 uur

geplaatst: vandaag om 01:59 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.