The Casual Vacancy - J.K. Rowling (2012)

Rowling's eerste boek gericht op een volwassenenpubliek Ben benieuwd of ze op dit vlak even succesvol zal zijn......

Ze lijkt wel thema´s aan te gaan snijden die zij in de Harry Potter-reeks ook al onder de aandacht bracht, zoals politieke macht die de belangen van verschillende soorten mensen moet behartigen. En dat natuurlijk tegen de achtergrond van typisch Engelse idylle. Iets zegt me dat ze met deze roman best voor een verrassing kan gaan zorgen.

Ben wel benieuwd, zolang ze maar de Deus-ex-machina's thuislaat. Thema's klinken in ieder geval als een prima uitgangspunt.

Op 26 september wijdt de Culture Show (BBC2) een hele uitzending aan dit boek, in aanwezigheid van J.K. Rowling.

Geen Harry maar Barry

Barry Pooter bestaat anders al.

Wat een gedoe rond dit boek zeg:

Enkele citaten uit de krant vanochtend:

-één van de grootste boeklanceringen van de 21ste eeuw
-andere Britse schrijvers stelden de lancering van hun eigen boek voor onbepaalde tijd uit
-best bewaarde literair geheim ooit
-buitenlandse uitgeverijen kregen geen enkel exemplaar op voorhand toegestuurd
-vertalers kunnen pas vanaf morgen aan het werk
-de boeken worden in verzegelde dozen naar de boekhandels gestuurd
-pas morgenochtend mogen ze in de rekken

Mensen, het gaat hier toch maar over een roman!

Ik vind dit totaal misplaatst voor een boek voor 'volwassenen', net of de lezers een hoop kleuters zijn die in spanning zitten te wachten op het meesterwerk van de 21ste eeuw...het boek dat de mensheid zal veranderen...
Ik hou niet van zo'n opgefokt gedoe, en dan die 'geheimhouding' triestig vind ik dat... Maar wat mij echt heel sterk stoort is het feit dat andere auteurs( of hun uitgeverijen) wachten met het uitbrengen van (misschien veel betere) boeken tot de hype van Mvr. Rowling is gaan liggen... Ik word daar gewoon nijdig van... intriest en beschamend, meer kan ik er niet van zeggen.

Ik durf het bijna niet te zeggen, maar bij mij is er ook een totaal irrationeel gevoel van enthousiasme. Het heeft toch iets om met z´n allen tegelijk zo nieuwsgierig te zijn naar iets.

zoiets als Sinterklaas dus?

Nog 1 nachtje slapen en dan komt hij...

Ik ga eigenlijk nog liever achter de nieuwe van Ian McEwan aan. Maar ik wacht de eerste recensies reikhalzend af.

Ik ben nu bezig aan het boek en tot zover een dikke 5 sterren! Het is goed geschreven, het verhaal is interessant, net zoals de personages! Jo Rowling heeft het weer voor elkaar gekregen, een topboek (ZEKER niet voor kinderen, het is zoals eerder vermeld echt voor volwassenen)! Ik had hoge verwachtingen van het boek, en tot nu toe is het boek super!

ZEKER gaan kopen dit boek, een dikke, dikke aanrader!

Wat fijn. Na alle opgeklopte aandacht, is de eerste dagbladrecensie die ik hiervan lees een toonbeeld van objectiviteit en bedachtzaamheid. Met als conclusie: zeker niet slecht, maar misschien iets te conventioneel en voorspelbaar. En met een erg leuke woordgrap in de recensie

Geweldig boek.

Goed boek.
Als vanouds snijdt J.K. Rowling thema's aan als politiek gekonkel, racisme, het gapende gat
tussen arm en rijk, maar hypocrisie in het bijzonder.
Dat de conservatieve bewoners van het Engelse Tutshill (dorp waar Rowling zelf ooit woonde
en waar Pagford op is gebaseerd) hier niet zo blij mee waren is te begrijpen, zou ik ook niet
zijn geweest als mij voor het oog van de natie een spiegel werd voorgehouden.
Een kristalheldere spiegel, want Rowling is soms vlijmscherp, zoals in het fragment dat de
rijke Shirley na het overlijden van Barry Fairbrother een schijnheilig condoleanceberichtje
plaatst op het internet en dan haar gespeelde medeleven bekijkt:

De koningin had de vlag op Buckingham Palace halfstok gehangen na de dood van prinses
Diana.* Hare Majesteit speelde een bijzondere rol in Shirleys gedachtewereld. Na het bekijken
van de boodschap op de site was ze content, tevreden over haar actie. Geleerd van de beste...

Rowling kan zich ook uitstekend inleven in andere mensen, briljant beschrijft ze de gedachtes
van zowel tienerjongen Fats die zo authentiek mogelijk, volledig zichzelf wil zijn:

De fout die negenennegentig procent van de mensen maakte, voor zover Fats het kon beoor-
delen, was dat ze zich schaamden voor wie ze waren. Ze logen erover en probeerden zich
anders voor te doen.

als heroïneverslaafde Terri:

Haar vader had een pan kokendheet frituurvet naar haar gegooid. Haar T-shirt van Human
League had vlam gevat.

Amusant vond ik het stuk dat Patricia, dochter van Howard en Shirley, tijdens een feestje haar
onverholen mening laat blijken over haar eigen moeder en Pagford:

Fats: 'Pagford, kutgat.'
Patricia: 'Mm, nou ja, persoonlijk wist ik niet hoe snel ik er weg moest komen.'

Jammer dat het maar zo'n klein rolletje is, zij had het verhaal echt wat meer pit kunnen geven.
Want The Casual Vacancy is vaak te somber en te saai, het was een beter boek geweest als
Rowling ons ook af en toe een andere spiegel had voorgehouden...

...een lachspiegel.

Het einde is hartverscheurend.

* Pas na een stroom van kritiek werd de vlag op Fuckingham Palace halfstok gehangen.

De F moet een B zijn natuurlijk, ik schoot per ongeluk uit met mijn middelvinger.

(Freudiaanse verspreking?)

Zit op een bladzijde of 60 en ik vind er vooralsnog geen klap aan.

Mja, The Casual Vacancy lijkt wat een storm in een glas water te zijn geweest. Het boek zal wel heel wat kopers hebben gehad, maar nazinderen lijkt het nergens te doen.

Op een paar fragmenten na vond ik er eerlijk gezegd ook geen klap aan.

Ik snap eigenlijk niet waarom zoveel mensen hier negatief op reageren, in het algemeen. Het thema is natuurlijk zwaar en somber, maar het boek werd in mijn mening op geen enkel moment saai. De personages waren interessant, het verhaal uiteraard weer heel goed geschreven, en het einde natuurlijk. Brilliant!

Nou, Thomas, laat ik dan met je meedoen en een positief geluid laten horen.

Aan het 'gedoe' rond de 'lancering' van dit boek zal ik voorbijgaan. Daar is wel genoeg over gezegd. Ik wil alleen nog even zeggen dat ik het persoonlijk wel erg leuk vond dat er zo groots werd uitgepakt voor een nieuw boek.

Aanvankelijk werd ik niet erg gegrepen door 'Een goede raad'. Ik vond wel dat het goed geschreven was, maar de thematiek van politiek gekonkel in een dorpje, vond ik niet erg aantrekkelijk.

Na een bladzijde of zestig besloot ik dan ook dat ik geen zin had om verder te lezen. Toch bleef het wat aan me knagen en na een boek tussendoor gelezen te hebben, besloot ik dan maar dagelijks een hoofdstuk te lezen en het zo op de langere termijn toch uit te lezen.

Maar die termijn werd niet zo heel lang. Snel nadat ik het boek voor de tweede oppakte, werd ik gegrepen door het verhaal en had ik geen zin om het nog weg te leggen. Waarschijnlijk maar goed ook, want er komen wel erg veel hoofdpersonen (als ik het zo mag noemen) in het boek voor en het overzicht over alle onderlinge relaties is daardoor nog wel eens wat lastig.

Wat ik met name zo fantastisch aan dit boek vind, is de manier waarop Rowling de psychologie van de hoofdpersonen beschrijft. De analyses van de drijfveren waar hun handelingen uit voortvloeien in combinatie met de vlijmscherpe manier waarop ze dit alles onder woorden brengt.

Neem de relatie tussen Gavin en Kay. De hoop van Gavin dat Kay de knoop doorhakt, zelf toch te bang om de relatie te beëindigen, na een ruzie zijn best doen om het weer goed te maken om vervolgens te balen als ze weer nader tot elkaar gekomen zijn.
Bij een ongemakkelijk etentje bij een ander stel, komt er een vijfde persoon binnen tot grote opluchting van Gavin omdat 'met haar komst de beladen symmetrie van het viertal doorbroken was'.

Tja, dat soort dingen dus. Dat vind ik dus gewoon geniaal.

Of neem de passage waarin Simon de nieuwe (gestolen) computer met behulp van zijn zoons aan de praat probeert te krijgen. Die agressie en frustratie al voor hij het ding heeft aangesloten, voortvloeiend uit het feit dat hij weet dat hij geen donder van het apparaat begrijpt. Die spanning bij zijn zoons die naast hem staan en waarop hij zijn onbegrip afreageert, die staan te bidden dat het apparaat hem zal gehoorzamen, zodat de bom niet zal barsten. Prachtig gewoon.

Enfin. Ik heb van het boek genoten dus. Eerst een keer weggelegd en vervolgens binnen anderhalve dag uitgelezen (tja, vakantie).

Een erg leuk boek met goed uitgewerkte personages! Het enige waar ik me enorm aan stoorde was de Nederlandse vertaling van het Engelse dialect van "The Fields". Het leek wel alsof die mensen een bepaalde handicap hadden, of zwakzinnig waren oid, in plaats van dat ze een dialect spraken. Maar dat is mijn mening, misschien ligt het aan mezelf...

Een pittoresk dorpje dat overloopt van opzichtig- en kleingeestigheid en mensen die daartegen in opstand komen. Goed uitgewerkte karakters, sterk uitgesponnen plot.
De inkijk in vele verscheidene karakters die onderdeel uitmaken van het geheel was in het begin wat verwarrend en doorworstelen geblazen, maar na de kennismaking zorgde het voor een meeslepend kluwen aan narratieven die sterk aan elkaar geregen worden. Het laatste deel van het boek sleurde me in een sneltempo mee, een herkenbaar gevoel van de Potter-serie.

Van dat laatste zie je ook wat ingrediënten terug, voornamelijk de puberale ‘problematiek’ inzake liefde en onzekerheid. Wel gaat het nu een stuk verder dan dat, er is een soort kuisheidsgordel vanaf gevallen zeg maar. Hieruit komt voort dat de confrontatie met de banaliteit ook zeker niet wordt geschuwd, dit komt het best naar voren in Samantha; een vrouw van middelbare leeftijd die elke aantrekkingskracht in haar gekunstelde en triviale leven en vooral partner zoekgeraakt is. Of Fats, een puber die zich verzet tegen alles wat niet-authentiek is, waarvan hij zijn vader als het summum beschouwt.

Deze achtergrond van het worstelen van alledaagse en politieke banaliteit draagt het plot goed. Maar de magische formule van Harry Potter kan het zeker niet evenaren, daarvoor ontbreekt er een soort van 'meerwaarde'. Er is wel een grote verscheidenheid aan thematiek die onbeschroomd benaderd word en karakters die psychologisch sterk uiteengezet worden, maar op sommige momenten vind ik het wat ietwat stuntelig en gekunsteld op papier gebracht.
Toch wist het plot me uiteindelijk aangedaan en desolaat achter te laten, hier heeft Rowling me ook met HP altijd weten te bekoren. Dit weer te hebben verwezenlijkt vind ik dat ze wel van een geslaagd debuut in de 'realistische literatuur' mag spreken.