menu

Siddhartha - Hermann Hesse (1922)

Alternatieve titel: Siddharta. Een Indiese Vertelling

mijn stem
4,12 (162)
162 stemmen

Duits
Ideeƫnliteratuur / Sociaal

121 pagina's
Eerste druk: S. Fischer Verlag, Berlijn (Duitsland)

Siddhartha, 'een Indische vertelling', is het verhaal van een brahmanenzoon die zijn leven wijdt aan het zoeken naar het ware zelf. Als asceet in de bergen mediteert en vast hij, maar hij vindt de waarheid niet. Zwervend als bedelmonnik hoort hij spreken over Boeddha, maar ook de grote Meester kan hem de waarheid niet geven. Dan stort hij zich in het wereldse leven, wordt minnaar van de courtisane Kamala, verwerft rijkdom en bezit, totdat hij voelt hieraan ten onder te zullen gaan. Opnieuw bedelend komt Siddhartha, geleid door het heilige Om, ten slotte aan de grote rivier, symbool van harmonie en vergankelijkheid. In de hut van de oude veerman leert hij de wereld van de dingen lief te hebben en te begrijpen. Zo keert hij terug tot de eenvoud van een kind: hij vindt de harmonie, het eeuwige Om.

zoeken in:
5,0
Heel erg inspirerend boek dit. Naast het feit dat het verhaal goed is, en de schrijfstijl erg mooi, zet dit boek je echt aan het denken over dingen, het leven. Dat maakt dit overgens geen zwaar boek, je hebt het zo uit. 5*

Wat_Jij_Wil
Het fijne aan Hermann Hesse vind ik onder andere zijn erg rake beschrijvingen van situaties waarin ik mezelf uitstekend kan vinden. In Siddhartha staat het mooiste voorbeeld hiervan:

´Waarvandaan toch, vroeg hij zijn hart, waarvandaan heb je die blijdschap toch? komt zij misschien voort uit die heerlijke lange slaap, die mij zo goed gedaan heeft? Of uit het woord Om dat ik uitgesproken heb? Of misschien uit het feit dat ik ontsnapt ben, dat mijn vlucht geslaagd is, dat ik eindelijk weer vrij ben en als kind onder de hemelkoepel sta? O wat heerlijk is het toch om ontkomen te zijn, om weer vrij te zijn! Wat is de lucht hier zuiver en mooi, wat een genot is het om hier te ademen! Daar, vanwaar ik weggelopen ben, daar rook alles naar balsem, naar specerijen , naar wijn, naar verveling, naar traagheid. Wat haatte ik die wereld van de rijken, van de smulpapen, van de spelers! Wat heb ik mijzelf gehaat omdat ik zo lang in deze verschrikkelijke wereld gebleven ben! Wat heb ik mijzelf gehaat, mijzelf tekortgedaan, vergiftigd, gepijnigd, wat heb ik mijzelf oud en boosaardig gemaakt! Nee, nooit zal ik meer zoals ik vroeger zo graag deed, mijzelf inbeelden dat Siddhartha wijs is! Maar dit heb ik er in elk geval wel goed van afgebracht, dit bevalt me, dit moet ik toejuichen, dat er nu een einde gekomen is aan die zelfhaat van mij, dat er nu een einde gekomen is aan dat dwaze en lege leven dat ik heb geleid! Ditmaal verdien je geprezen te worden, Siddhartha, na zoveel jaren van dwaasheid heb je eindelijk weer het juiste gevoel gehad, heb je eindelijk weer echt iets gedaan, heb je de vogel in je binnenste horen zingen, en heb je naar hem geluisterd.´

Ik kon niet meer verder lezen, ik was te diep in mooie gedachtes verzonken. Dit mondde uit in mijn eerste gedicht:

Geteisterd door dwangmatige machten der gewoonte.
Herinneringen, visies, gedachtes uit het weelderig bestaan.
Onderhuids kruipen ze, banend door de kringloop van het warme slijk.
Geen harmonie in het woord, de klank of het beeld die deze kriebels doen oplossen.
Ik sluit mijn ogen, wacht enige tijd en realiseer mijn getemde ik.
Rozen verwelken, leed is vergaan…

5

avatar van FisherKing
4,5
Mooie post.

4,0
Ondertussen ben ik al voor de vierde keer bezig in dit boek.
Meer dien ik niet te zeggen zeker?

kamala
een prachtig inspirerend boek. Heb het al 7 keer gelezen maar blijft me raken. Het is dan ook een boek om meerdere keren te lezen, afhankelijk van je doel geeft het steeds weer een ander zicht. Een boek die in staat is je leven te veranderen (of je in elk geval je kijk hierop) of je in elk geval het gevoel te geven dat hij dit doet.

avatar van Zelva
Bericht verplaatst naar Hermann Hesse

Oona
Dit is echt een prachtig werk. De schrijfstijl, het verhaal,...
Ik was diep onder de indruk.

De mooiste zin vond ik (ze waren allemaal prachtig, maar deze sprong er echt uit) : ''...begon iedere dag weer opnieuw de geluidloze oorlog van het geduld.''
Dit meesterwerk is echt een 5.0 waard !

avatar van JJ_D
3,0
Ben ik werkelijk alweer de enige die ‘Siddhartha’ niet het meest vlotte boek vind om lezen? De taal mag dan wel een stevige poëtische inslag hebben, doorgaans leest het boek als een sterk verouderd feitenrelaas, dat soms verzandt in complexe zinsstructuren en zo het tempo onderuit haalt.
Anderzijds heb je ‘Siddhartha’ in enkele dagen uit, en naar het einde toe raakt de lezer gewend aan het archaïsche taalgebruik van Hesse. Zijn voor de hand liggende woordkeuze komt bovendien volledig tot wasdom in het ontwapenende slot, waar het Boeddhisme als eenvoudige godsdienst wordt "uitgelegd" (zonder belerend over te komen). Desondanks ben ik meer verknocht aan barokke taal, die de inleving nog een groot stuk had kunnen bevorderen.

Hesse maakt zijn keuzes echter niet voor niets: via de sobere taal komt de focus des te meer bij het verhaal te liggen; een biografie die oorspronkelijk te evident/eenzijdig lijkt om een roman mee te vullen. Naar het einde toe komt evenwel af en toe een bespiegeling om de hoek gluren, en het slot is een gegronde uiteenzetting van de Boeddhistische leer die ‘Siddhartha’ als geheel toch de moeite waard maakt.

In zijn totaliteit houd ik dus een dubbelzinnig gevoel over aan deze roman. Aan de ene kant tekent Hesse slechts enkele vage krijtlijnen uit omtrent het leven van Siddhartha, maar anderzijds vat hij in zijn korte roman en zijn simpele taal wel de ontroerende essentie van het Boeddhisme.
Ondanks alles toch een bovengemiddeld boek.
2,75*

avatar van eRCee
JJ_D schreef:
Ben ik werkelijk alweer de enige die ‘Siddhartha’ niet het meest vlotte boek vind om lezen?

Nou, nee. Als middelbare scholier plunderde ik vooral de boekenkast van mijn vader, dus toen ook Siddhartha geprobeerd om vervolgens jarenlang niets meer van Hesse aan te durven. Een buitengewoon taai gebeuren voor zo'n kort boekje.

4,5
Een erg mooi boekje. Ik vond het absoluut niet taai lezen. Wel was het zo dat door de rijkdom van ideeën het niet een boek is om in een keer uit te lezen. 4,5*

ddanuz
Twee keer gelezen, maar toch is dit niet direct de Hesse die me het meest bijblijft (dat moet Gertrud, of sommige van zijn latere sprookjes, zijn). Dit heeft wellicht te maken met de twijfel die ik heb bij het feit dat Hesse zich op een andere cultuur dan de zijne richt. Want hoe raak zijn spirituele reis ook mag zijn, toch voelt het wat cliché aan. Maar toch: Siddhartha leest heerlijk en doet de zoektocht naar rust in mijn eigen ziel telkens aanwakkeren.

5,0
Prachtig, Het is ongeloofelijk hoe zinnen soms zo mooi zijn. Treffend :

Wat_Jij_Wil schreef:
Het fijne aan Hermann Hesse vind ik onder andere zijn erg rake beschrijvingen van situaties waarin ik mezelf uitstekend kan vinden. In Siddhartha staat het mooiste voorbeeld hiervan:

´Waarvandaan toch, vroeg hij zijn hart, waarvandaan heb je die blijdschap toch? komt zij misschien voort uit die heerlijke lange slaap, die mij zo goed gedaan heeft? Of uit het woord Om dat ik uitgesproken heb? Of misschien uit het feit dat ik ontsnapt ben, dat mijn vlucht geslaagd is, dat ik eindelijk weer vrij ben en als kind onder de hemelkoepel sta? O wat heerlijk is het toch om ontkomen te zijn, om weer vrij te zijn! Wat is de lucht hier zuiver en mooi, wat een genot is het om hier te ademen! Daar, vanwaar ik weggelopen ben, daar rook alles naar balsem, naar specerijen , naar wijn, naar verveling, naar traagheid. Wat haatte ik die wereld van de rijken, van de smulpapen, van de spelers! Wat heb ik mijzelf gehaat omdat ik zo lang in deze verschrikkelijke wereld gebleven ben! Wat heb ik mijzelf gehaat, mijzelf tekortgedaan, vergiftigd, gepijnigd, wat heb ik mijzelf oud en boosaardig gemaakt! Nee, nooit zal ik meer zoals ik vroeger zo graag deed, mijzelf inbeelden dat Siddhartha wijs is! Maar dit heb ik er in elk geval wel goed van afgebracht, dit bevalt me, dit moet ik toejuichen, dat er nu een einde gekomen is aan die zelfhaat van mij, dat er nu een einde gekomen is aan dat dwaze en lege leven dat ik heb geleid! Ditmaal verdien je geprezen te worden, Siddhartha, na zoveel jaren van dwaasheid heb je eindelijk weer het juiste gevoel gehad, heb je eindelijk weer echt iets gedaan, heb je de vogel in je binnenste horen zingen, en heb je naar hem geluisterd.´



Misschien niet de absolute nummer 1 bij mij, maar dit boek behoorlijk zeker tot de top der wereldliteratuur.

avatar van cinemathique
Door een gebrek aan tijd, motivatie en een grote kans op een boete bij de plaatselijke bibliotheek had ik het bij een eerste poging al na een aantal bladzijden opgegeven. Achteraf gezien ben ik best wel blij dat ik het gekocht heb, want ik geloof dat het een boek is dat je telkenmale opnieuw kan lezen, ongeacht de leeftijd van het verhaal (of de lezer).

Het taalgebruik ("... de zachtblauwe schaduw van het woud der overpeinzing...") heeft me toch meermaals de indruk gegeven volledig ondergedompeld te worden in de sfeer die bepaalde passages oproepen. Ook het personale vertelperspectief ondersteunt dat volledig. Stilistisch gezien een van de betere boeken die ik al heb gelezen.

Het verhaal lijkt aanvankelijk niet toegankelijk voor iedereen, maar wie doorzet zal zich -gedurende het lezen althans- niet tekort gedaan voelen, hoewel het hoe langer hoe meer toch vrij geforceerd overkomt.

Wat mij betreft een plezier om te lezen, maar de kracht die gewoonlijk blijft nazinderen nadat ik een echt goed boek heb dichtgeklapt (liefhebbers weten waarover ik spreek) bleef uit.

avatar van -JB-
4,0
Nadat ik mij eerder deze maand al aan 'de Verwisselde Hoofden' van Hesse's landgenoot Thomas Mann waagde, is 'Siddhartha' het tweede boek dat zich afspeelt in Oosterse sferen. Waar Mann opzoek ging naar de relatie tussen lichaam en geest, beperkt Hesse zich hier tot de geest. Beide boeken bespiegelen het leven vanuit een Boeddhistische leer en dat levert overeenkomstige zienswijzen op. Siddhartha is daarbij het betere boek van de twee.

Waar in 'de Verwisselde Hoofden' een magische inslag wordt gekozen, blijft Hesse in Siddhartha veel realistischer, op een enkele 'toevalligheid' na dan. Hij schetst de persoonlijke lijdensweg van Siddhartha die op zoek is naar geluk en strijdt met religie, materialisme en rolmodellen. Hesse vertelt hiermee een verhaal dat van alle tijden lijkt te zijn en vandaag de dag nog even herkenbaar is.

Doordat het boek bovendien rijk is aan ideëen, biedt het werk niet alleen herkenning maar bovendien houvast om over het leven en de 'problemen van alle tijden' na te denken en tot je eigen oplossing te komen.

Dit maakt Siddhartha tot een buitengewoon interessant boek dat niet taai is, maar toch met mate tot zich genomen dient te worden om ieder idee de overpeinzingen te geven die het verdient.

avatar van BlueVelvet
3,0
Ik heb dit boek in twee rukken uitgelezen...dus in tegenstelling tot JJ_D vind ik het wel degelijk vrij vlot geschreven. De door Wat_Jij_Wil geciteerde Nederlandse vertaling komt echter wat archaisch op me over; ik las de Engelse vertaling hetgeen blijkbaar een verschil maakt. Jammer dat mijn Duits niet toereikend is.

Naar aanleiding van het lezen van Narziss und Goldmund besloot ik tot aanschaf van Siddharta. In dit tijdsloze verhaal slaagt Hesse in het scheppen van sfeer en komt hji met enkele interessante spirituele 'inzichten'.

Over het algemeen gaat het verhaal me helaas iets te veel van de hak op de tak. Sprongen in de tijd van enkele jaren gaan onopgemerkt voorbij (al moet ik dit wellicht zien in het licht van 'meditatie' en het verlies van tijdsbesef ). Aan zijn persoonlijke relaties (met Govinda, Kamala,... ) worden erg weinig woorden besteed, terwijl wordt gesuggereerd dat ze erg diepgaand/intens zijn.

Al met al aardig...maar na N&G een kleine teleurstelling.

avatar van Yann Samsa
Wordt gezien als één van de beste Hesses, maar dat vind ik wel meevallen.

Boeken als "Tussen de Raderen" en "Rosshalde", die toch véél minder aandacht krijgen (en gezien worden als matiger), vind ik minstens even goed.

Kan ook niet tippen aan de andere klassiekers (Steppewolf, Demian en N&G).

Toch, alweer errug goed. Ik denk dat het Hesse boek dat ik niet goed vind (laat ons zeggen: met minder dan 4*/3,5* quoteer) nog uitgevonden moet worden. Kan natuurlijk niet.

avatar van misterfool
4,0
Ik vind de ideeën van een schrijver belangrijker dan de manier waarop ze worden omschreven. Niet de vorm maar de vent, weet u wel. Op de middelbare school vond ik al het credum van de formalisten aansprekend. Hesse laat mij echter twijfelen. De dromerige, welhaast sprookjesachtige schrijfstijl geeft dit boek de natuur van een spirituele parabel. Dit legt nadruk op de filosofische overwegingen van dit verhaal (de cyclische natuur van het leven, het spanningsveld tussen materialisme en geluk o.a. ) die met een andere schrijfstijl te pretentieus waren geweest. Eigenlijk moet ik dit boek ook eens in het Duits lezen, al is het prachtige spel met taal ook in het Engels herkenbaar.

Gast
geplaatst: vandaag om 05:16 uur

geplaatst: vandaag om 05:16 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.