menu

L'Art du Roman - Milan Kundera (1986)

Alternatieve titel: De Kunst van de Roman

mijn stem
4,00 (5)
5 stemmen

Frans
Ideeƫnliteratuur

200 pagina's
Eerste druk: Gallimard, Parijs (Frankrijk)

In zeven delen, die relatief los van elkaar staan maar toch één essay vormen, geeft Milan Kundera in ''De kunst van de roman'' zijn persoonlijke opvattingen over de Europese roman. Is de geschiedenis van de roman bijna voltooid? Is het zo dat in onze tijd van 'terminale paradoxen' de roman niet langer in vrede kan leven met de geest van onze tijd? Als hij nog voort wil gaan met het ontdekken van het nog niet ontdekte, als hij als roman nog 'vooruitgang wil boeken', dan kan hij dat slechts doen tegen de vooruitgang van de wereld in. Een van de delen van het essay is gewijd aan Kafka, een ander aan Broch, van de eerste tot de laatste regel zijn de beschouwingen van Milan Kundera referenties aan de auteurs waarop 'zijn persoonlijke geschiedenis van de roman' is gebaseerd: Rabelais, Cervantes, Sterne, Diderot, Flaubert, Tolstoj, Musil, Grombowicz. In twee delen, die de vorm van een dialoog hebben, spreekt de auteur over zijn eigen - bijna ambachtelijke - romankunst.

zoeken in:
avatar van eRCee
Ik kopieer hier maar even mijn recensie van de auteurspagina:

Inmiddels heeft Kundera vier essays gepubliceerd, waarin hij zijn visie op boeken, medeschrijvers en kunstenaars uitspreekt. Eén daarvan, de eerste, is De kunst van de roman. En dat is meteen een feest om te lezen.
Kundera schrijft hier op zijn eigen wijze een lofzang op de roman. Volgens hem heeft de roman ons inzicht gegeven in het leven op een manier die uitstijgt boven filosofie en wetenschap. Hij beschouwt deze kunstvorm dan ook als een van de peilers van Europa, ja van zijn eigen leven: 'Mijn antwoord is even belachelijk als oprecht: ik hecht mij aan niets, behalve aan de verguisde erfenis van Cervantes'.
Met scherpte, passie en soms humor analyseert hij het werk van bepaalde schrijvers, waarbij Cervantes, Broch en Kafka veel aandacht krijgen. Ook zijn eigen werk wordt becommentarieerd, en hij schrikt er zelfs niet voor terug een analyse van De grap te geven die hij van een recensent blijkt te hebben gepikt.Tegelijk beschouwt hij kritisch de huidige tijd en de rol van de roman daarin.
Echt fantastisch om te lezen. Veel van Kundera's helden zijn ook mijn helden, zijn denkbeelden spreken me enorm aan en ik kan zelfs wel zeggen dat er geen schrijver is, en dit is even belachelijk als oprecht, met wiens ideeen ik me zo verwant voel als Kundera. Alleen bij zijn opmerkingen over rockmuziek haak ik af; gelukkig kan ik die wel begrijpen en waarderen.

"Welnu, als de bestaansreden van de roman ligt in het voortdurend belichten van de 'wereld van het leven' en in het ons beschermen tegen 'de vergetelheid van het zijn', is het bestaan van de roman vandaag de dag dan niet noodzakelijker dan ooit?"


Ook leuk, Kundera legt uit waarom hij geen interviews meer geeft:

1. De interviewer stelt je vragen die interessant zijn voor hem maar niet voor jou; 2. van je antwoorden gebruikt hij alleen wat hem uitkomt; hij vertaalt die antwoorden in zijn eigen vocabulaire, zijn eigen denkwijze. In navolging van de Amerikaanse journalistiek neemt hij niet eens de moeite je ter goedkeuring te laten lezen wat hij je laat zeggen. Het interview verschijnt. Je troost je: het zal snel vergeten zijn! Nee helemaal niet: het wordt geciteerd!

avatar van Asaharo
4,5
Ik ken het oeuvre van Kundera niet. Ik heb één boek van hem gelezen. Met de bolhoed. Zijn stijl sprak me aan, toch las ik sindsdien niet één ander boek van de man. Andere schrijvers kwamen er steeds tussen en ik vergat hem. Tot ik dit boek zag staan, of beter een bundel genaamd "Over de kunstroman". Dit deel, met zeven hoofdstukken , is een genot om te lezen. De glimlach vergezelt je de hele tijd. Je hoeft in ieder geval geen kenner te zijn van zijn werk om van deze verhandelingen te genieten, wat ik een beetje vreesde. Neen, het is toegankelijk, interessant, scherp en soms komisch. De passages over Kafka en Broch, de mogelijkheden van de roman, zijn problemen met de vertalingen, het woordenboek, de persoonlijke anekdotes. Vooral het stukje over de vrouw die weigerde te plooien voor het communistisch regime, en de relatie met haar zoon die te laat was opgestaan, en die op zijn beurt wel "zijn fout" zoekt. Een bladzijde heeft hij nodig om de lezer te overtuigen dat de logica van een dictatuur niet zo verschillend is als een alledaags tafereel in je eigen huis. Sterk.

Boeken worden met steeds kleinere letters gedrukt. Zo stel ik mij het einde van de literatuur voor: langzamerhand, zonder dat iemand het merkt, worden de letters kleiner, tot ze volkomen onzichtbaar zijn.

Gast
geplaatst: vandaag om 05:44 uur

geplaatst: vandaag om 05:44 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.