Witte Panters - Saul van Stapele (2012)
Nederlands
Psychologisch
224 pagina's
Eerste druk: Lebowski,
Amsterdam (Nederland)
J.J. en John zijn twee puberjongens uit een Montessori-milieu die obsessief skunk roken, Grand Theft Auto spelen en naar de muziek van Tupac luisteren. Blanke jongens uit de meest blanke wijk van Blankeveen, met blanke ouders met een goede blanke baan die overal Begrip voor hebben. Op zoek naar tegengas, naar kicks en avontuur, duiken J.J. en John diep in de straatcultuur. Ze dromen van een rapcarrière nadat ze zich, net als hun Amerikaanse voorbeelden, als geharde straatrebellen bewezen hebben, maar raken de grip op hun eigen mythevorming kwijt. Wanneer J.J en John na een conflict op straat uit elkaar groeien, wordt hun levensloop het middelpunt van een spiegelpaleis aan verhalen, waarmee respectievelijk een regionale journalist, een landelijk politicus, een Hollywood-advocaat en een seksverslaafde platenbaas hun ingeslapen carrières nieuw leven willen inblazen. En wordt voor J.J. en John de vraag steeds prangender: wat zou Tupac hebben gedaan?
Waarom ook niet...
Later zal blijken of de 'Gruwelijke Hekel' zijn intrede heeft gedaan,
Ik zal het je laten weten
Muziek van Tupac, GTA als spel dat ze spelen. Blgh, zeker weer zo'n roman waarin de hele populaire cultuur als een soort kaartenbak wordt genoemd. Of het nu om die twee voorbeelden gaat, of dat een facebook, youtube of iPhone expliciet worden genoemd. Daar heb ik zo'n gruwelijke hekel aan.
Ik vind het vaak storend (bijv. Angry Birds in Man zonder Ziekte van Grunberg), maar niet in dit boek. Die nieuwe media spelen sowieso geen rol. Veel anekdotes over rappers worden juist op een stijlvolle manier in het verhaal geweven, evenals allerlei tekstfragmenten.