Vloed - Roderik Six (2012)

Wat een pure bagger is dit, stront eersteklas, van zo een groen veldje vol hondendrollen waar je dan altijd per ongeluk intrapt en die geur maar lastig kwijtraakt en zeker niet op dat veld. Want de plot klinkt heel aardig en nodigt uit, maar dit is uiteindelijk niets meer dan een excuus voor porno: nihilistische en nietszeggende banaliteit, zonder enige sfeer of fatsoenlijke uitwerking van de post-apocalyptische wereld en personage's. Iemand met talent kan daar wellicht nog wat mee, Roderik Six duidelijk niet. 0,5*.

Vanwege de nominatie voor de Gouden Boekenuil had ik deze op mijn lijst gezet, maar wat een tegenvaller. De studenten worden afgeschilderd als lapzwansen die de hele dag bier drinken en Ultra roken. Ultra was bedoeld als gezonder alternatief voor gewone sigaretten, maar het bleek vreemde bijwerkingen te hebben. De studenten hebben er nog een enorme voorraad van en roken stug door. Verder wordt er veel geneukt op een ranzige manier.

Na 70 bladzijden houd ik het voor gezien.

Dat was nou precies de reden waarom ik het boek vorige week bij de bieb heb opgepikt .

Eerste wat ik hierover opmerk; veel porno? Dat is absoluut niet het beeld wat ik eraan heb overgehouden. Jazeker, er zitten sexscenes in (realiteit en fantasie). Maar dit voert absoluut de boventoon niet. Ze zijn bedoeld om de sfeer in het boek kracht bij te zetten. Besluiteloosheid, desolaatheid, of toch het afreageren van spanning en/of een vervelend gevoel (mij niet onbekend overigens).

Dit boek wordt gekenmerkt door een soort van post apocalyptische sfeer. Er wordt weinig tot niets uitgelegd over het ontstaan van de situatie en de 4 personages worden niet al te diep uitgewerkt. Er heerst een vreemde sfeer en als lezer wordt je volop de kans geboden om je fantasie te laten werken. Waar is iedereen? Waarom konden de hoofdpersonen niet vluchten, terwijl verder iedereen wel weg is blijkbaar? Waarom overleed de non, terwijl het water dat deel van de stad (of wat het dan ook is) nog helemaal niet bereikt heeft? Soms wordt er vrijwel niet gesproken, terwijl er genoeg redenen zijn om te spreken. Nee, er wordt stilzwijgend een biertje gedronken of nog wat meer "Ultra" gerookt. Saai wordt het niet, omdat er ondanks het vele stilzwijgen genoeg gebeurd om redelijk geboeid door te lezen. Uiteindelijk wil je toch weten hoe dit gaat eindigen. Het einde is ook kenmerkend voor het boek. Onverwacht, weinig tot geen verdere uitleg en het laat je achter met een redelijk versuft (maar in mijn geval niet onvoldaan) gevoel.