The Unlikely Pilgrimage of Harold Fry - Rachel Joyce (2012)

Het is leuk om via Google Maps de tocht te volgen.

Het park in Harrogate en de Kendal Mint Cake (voor noodgevallen) leverden een glimlach van herkenning op, evenals de enorme Engels-heid.
De vorm lijkt wat op ‘Naar de Overkant van de Nacht’ / van Engeland.
Onderweg worden de problemen overdacht.
Die problemen zijn in dit geval wel anders en mysterieuzer, hoewel het vanaf het begin wel duidelijk is hoe het ongeveer zit.
Het is minder intens dan ‘Naar de overkant van de nacht’, wat simpeler maar zeker onderhoudend.

Onderhoudend is een goede omschrijving voor deze als het ware omgekeerde coming of age vertelling. Hoofdpersoon Harold komt al wandelend met zichzelf en zijn verleden in het reine en zo ook zijn vrouw Maureen (maar dan zonder te wandelen). Prettig leesbaar 'wandelt' dit boek naar een happy end toe...

De associatie met Naar de overkant van de nacht, zoals Pythia die beschrijft, had ik niet. Ik zat meer te denken aan The straight story van David Lynch. Sowieso deed het boek me denken aan het script van een Hollywoodfilm, waarvan Rachel Joyce er vrees ik wat teveel heeft gezien. Het is allemaal net te oppervlakkig, te zoet, te goed op z'n plek vallend. Het uitgangspunt mag aardig zijn, de ontmoetingen van Harold Fry op zijn voettocht door Engeland voelen 'gecreeerd' aan. Het onderliggende verhaal over het huwelijk van Harold en Maureen is wel mooi, totdat de onvermijdelijke twist zich aandient dat zoon David dood blijkt te zijn. Als de hoofdpersoon uiteindelijk aan het bed van Queenie staat, het doel van zijn reis, en alles voor niks lijkt te zijn geweest, perst Joyce er nog even een hoofdstuk tussen vanuit het perspectief van Queenie waaruit blijkt dat de pelgrimage van Harold toch veel waarde heeft gehad. Te zoet, zoals gezegd. Daarnaast vond ik de laatste ommezwaai in het karakter van Harold nogal uit de lucht komen vallen; van een zelfverzekerde wandelaar verandert hij de laatste 40 km nog in een geestelijk en lichamelijk wrak. Lichtpunten zijn er ook. Het boek leest prettig, en de slothoofdstukken deden me toch wel wat, ondanks de bovenstaande kritiek. Een aardig boek derhalve, maar zeker niet het literaire meesterwerk waarvoor sommigen dit schijnen te houden.

Ik ben het eens met eRCee. Ik wilde de gevoelens van twee generaties Cee sparen, maar 3* is eigenlijk royaal beloond.

Haha. Onze familienaam begint overigens niet met een C, dus bespaar je de moeite...

De wat lauwe reacties hier op de kwartaalkeuze heb ik reeds teruggerapporteerd, maar mijn vader blijft volhouden dat dit een topper is. Zo zie je maar weer: als het op boeken aankomt kan je niemand vertrouwen.

Ja inderdaad de ''The straight story'', leuke film! Trouwens weer een prima analyse eRCee.

mijn recensie: The unlikely pilgrimage of Harold Fry – Rachel Joyce | Lalagè leest - lalageleest.wordpress.com

Ik heb het boek voor de tweede keer gelezen (voor mijn leeskring), nu in vertaling. Die vertaling is niet heel goed, maar het boek wel. Ik heb er echt van genoten

Nadat ik de verfilming van het boek had gezien heb ik het boek gelijk besteld en gelezen, een mooi aangrijpend verhaal over zwaar verlies en weggestopte emoties, hoe dat Harold Fry en zijn vrouw jarenlang in een ijzingwekkend verstikkende leegte en afstand heeft gestort, tijdens de lange bizarre pelgrims tocht komen al zijn onderdrukte demonen tot leven. Totaal onbegrijpelijk dat er op de kaft het predicaat “ de ultieme feelgoodroman” en een “ Grappig verhaal” staat terwijl het hier feitelijk over een grote tragedie gaat.

Hij is opgestaan en heeft iets gedaan

Het debuut van Rachel Joyce (JR) wordt net als de verfilming van haar boek ‘De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry’ door sommigen als een ‘feel good’ boek of - film genoemd of ‘zoet’. Nu heb ik de verfilming nog niet gezien, maar ik vind dat deze waardering het werk van Rachel Joyce tekort doet. Voor een debuut dat m.i. niet alleen goed geschreven is, qua stijl, vorm en inhoud, raakt RJ aan het leven van ons mensen. Zoals JR zelf al schrijft: iedereen is als het ware hetzelfde, maar ook uniek, en dat is het ware dilemma van het wat het leven is.

In dit boek volgt de lezer vooral Harold Fry, zijn vrouw Maureen, echtgenoten waarbij ik in het eerste hoofdstuk tussen de regels al lees: die hebben het gezellig samen maar niet heus. Ze doen op het oog wat mensen gewoonlijk doen, leven, wonen, eten, slapen, en andere dagelijkse dingen. Op een dag krijgt Harold een brief van zijn oud-collega Queenie die we net als zoon David van Harold en Maureen doorheen het verhaal volgen. Als Harold de brief beantwoordt staat hij op en doet hij iets. Zonder voorbereiding of wat verder dan ook gaat hij de brief posten en besluit hij dat hij de brief eveneens in de volgende bus kan doen. Of nog één verder. Weet je wat, nog een verder … Voor hij het weet is hij lopend op weg naar de andere kant van het land, naar Queenie in een hospice. Wat dit in de relaties tussen de viergenoemde personen betekent, daar komt de lezer gaandeweg achter. Het leven kan gewoon lijken omdat degene die het leidt dat al zo lang op die manier doet. Kennen we elkaar? Kennen we onszelf?

Voor Harold betekent dit onder meer dat de stilte van zijn vroege jaren hem naar zijn echtelijk huis was gevolgd en zich onder het tapijt en achter de gordijnen en het behang had vastgezet. Het is wat mij betreft alles behalve feel good wat zich tussen die gordijnen, de symbolische vitrage en dat behang heeft vast gezet. RJ doseert de balans wat betreft van wat is gebeurd en het nu prima. Harold ontmoet veel mensen, en als een man die altijd overal een beetje buiten had gestaan luistert hij vooral, hij oordeelt niet, stelt vragen van mens tot mens maar geeft geen ongevraagde adviezen. Hoe anders als stapsgewijs hij zelf ongevraagde metgezellen krijgt. Mensen die zichzelf als het ware Harolds reis toe-eigenen. Daarmee dreigt Harold zichzelf te verliezen, we ademen niet alleen allemaal dezelfde lucht in en uit, we kunnen elkaar verder helpen in het leven, maar met onze menselijke trekjes kunnen we aspecten van het leven voor elkaar evengoed belemmeren.

Het eind van het verhaal ontroerde me. Soms gebeuren er bijzondere of onwaarschijnlijke dingen in het leven. Harold Fry maakt dat duidelijk: Harold stond op en deed iets.

Een opmerkelijk debuut! 4,5*