Epistulae Heroidum - Publius Ovidius Naso (-16)

Inmiddels is het een paar weken geleden sinds ik Epistulae Heroidum gelezen heb, maar goed, ik zal mijn best doen. Nu ben ik een groot liefhebber van de Griekse en Romeinse mythologie. Als je je hiervoor in het geheel niet interesseert zou ik je zeker niet aanraden om aan dit boek beginnen. Zelf ben ik niet echt gewend aan de bijzondere versvorm (ik weet er ook te weinig van om er hier iets zinnigs over te kunnen zeggen) maar ik vond het ritme zeer goed passen bij de algehele stijl. Daarbij moet wel worden opgemerkt dat ik gewoon de vertaling heb gelezen, maar de vertaler heeft daarbij getracht de oorspronkelijke versvorm zo veel mogelijk te behouden.

Nu over het inhoudelijke verhaal. Eigenlijk zijn de meeste brieven losse verhalen, en dit boek is er dan ook niet één die je per se in één keer uit moet lezen. De herhaling zou dan wellicht kunnen gaan vervelen, hoewel ik vind dat er in elke brief iets bijzonders te lezen valt wat hem onderscheidt van de anderen. Dezelfde thema's komen keer op keer terug: verraad, twijfel, overspel, zelfmoord, schuldgevoel, verleiding, ongeduld, ergernis, zwakheid, list, venijn, noem maar op. Het zit er allemaal in - je struikelt over de dramatiek. Is dat erg? Niet voor mij, in ieder geval. Daarnaast is er altijd wel een bijzondere ondertoon (vaak spottend, soms kritisch) die de verhalen een extra laag geeft.

Het is des te leuker als je de 'officiële' lezing van de verhalen kent. Bijvoorbeeld Paris en Helena, wie weet er nou niet hoe dat af gaat lopen? Ovidius weet op een bewonderenswaardige manier de aanvankelijk afwijzende houding van Helena gedurende de brief om te buigen in iets van medelijden, toenadering en uiteindelijk overgave. Geheel geloofwaardig, en dat in een paar bladzijden. Dat soort karakterontwikkelingen zie je in meer brieven, en dat is denk ik ook de kracht van dit boek. Ik heb ervan genoten. Binnenkort zal ik Metamorphoses eens proberen.