menu

The Twelve - Justin Cronin (2012)

Alternatieve titel: De Twaalf

mijn stem
3,27 (15)
15 stemmen

Engels
Thriller / Sciencefiction

576 pagina's
Eerste druk: Ballantine Books, New York (Verenigde Staten)

Heden: als na een mislukt overheidsexperiment de apocalypse zich uitvouwt, navigeren drie vreemdelingen zich door de chaos, wanhopig op zoek naar andere overlevenden. Lila, een dokter en zwangere vrouw, is vastberaden om haar kind op de wereld te zetten, ondanks al het geweld en geïnfecteerden om haar heen. Kittridge heeft zijn burcht moeten verlaten en is nu, gewapend maar bewust van het gevaar en de naderende lege tank, overgeleverd aan de geïnfecteerden. April is een tiener die haar broertje veilig door een slagveld van dood en verderf wil gidsen. Deze drie zullen leren dat ze niet volledig alleen zijn en dat er altijd hoop is, zelfs in de donkerste nachten. Honderd jaar verder: Amy, Peter, Alicia en anderen jagen op de twaalf geïnfecteerden die uit het overheidslab ontsnapt zijn. Ze weten echter niet dat de regels in de wereld veranderd zijn en dat één van hen alles zal moeten offeren om de twaalf geïnfecteerden te pakken.

zoeken in:
avatar van DMF
DMF
Deel twee van de 'Passage' trilogie. Er zal ongetwijfeld een Nederlandse vertaling komen, maar daar is nog geen informatie over te vinden. Op de Engelse versie is het niet zo heel lang wachten meer.

avatar van eddy_lives
3,5
Ben erg benieuwd hoe het verhaal verder gaat na de ontwikkelingen aan het einde van het eerste boek. Het boek telt trouwens een stuk minder bladzijden dan De oversteek.

Deel 1 was geweldig. Ik ben echter niet van plan deze meteen te gaan lezen. Ik wacht nog 2 jaar op het laatste deel en lees dan alle 3 delen in 1 keer.

vermeerf
De Oversteek was erg goed, ben heel benieuwd naar het vervolg.

2,5
Al met al een flinke teleurstelling.
Waar Cronin met De Oversteek nog een prachtig verhaal afleverde over de ondergang van de mensheid na een uit de hand gelopen overheidsexperiment, richt De Twaalf zich voornamelijk over het wederopbouwen van een samenleving en de strijd tegen een matige bad guy die de touwtjes al snel niet meer in handen lijkt te hebben.

Het tweede boek van de trilogie begint nog veelbelovend, met een beschrijving van gebeurtenissen vlak na de uitbraak van het virus. Cronin neemt zijn tijd om enkele nieuwe personages te introduceren en enkele personages die kort aan bod kwamen in De Oversteek (Kittridge) uit te diepen. Tijdens het lezen overviel me wel vaak het gevoel dat Cronin vooral heeft geput uit de boeken van Stephen King (The Stand en The Dark Tower), Robert McCammon’s Swan Song en zelfs een beetje van Max Brook’s World War Z. Op zich niet verkeerd, maar ik miste toch het magische gevoel wat ik bij zijn voorganger wel had. Danny deed me vooral denken aan Tom Cullen en Lila Kyle aan Nadine Cross, beide uit King't The Stand.

Zodra het verhaal zich weer verplaatst naar Amy, Peter en Alicia komt het grootste probleem de kop op steken; het wil allemaal niet zo boeien. Alsof Cronin zelf ook niet helemaal wist waar hij met dit deel heen wilde. De kolonie uit het eerste deel is uiteen gevallen, en er blijkt in Texas een primitieve samenleving te zijn van kleine en grotere nederzettingen die allemaal met elkaar verbonden zijn. Juist het troosteloze gevoel dat ik kreeg tijdens het lezen over de belevenissen van de groep in en rondom de kolonie miste ik hier. Bovendien is er niet echt meer sprake van een groep, Amy, Peter en Alicia zitten allemaal verspreid over Texas. Peter en Alicia maken deel uit van het expeditieleger, terwijl de laatste voornamelijk op eigen houtje opereert. Amy heeft intrek genomen in een klooster, waarbij ze haar dagen slijt met opvoeden van jonge weesjes en het krijgen van visioenen over een schip.

Het hele gedoe rondom Guilder intrigeerde me aanvankelijk nog wel, maar al snel bleek dat hij een karikaturale slechterik is, die alle fouten maakt die een dictator maar kan maken.

Net als de confrontatie met Babcock in het eerste deel, weet de grand finale in deze episode me ook niet te overtuigen. Het gaat me allemaal te snel, en de enige van De Twaalf die me echt wist te boeien was Carter, de dakloze man die medelijden opwekte bij een vrouw uit de suburbs en hem meenam naar huis om klusjes te laten doen. De rest van de Twaalf komt totaal niet uit de verf, en wanneer ze hun opwachting maken in het slotdeel van het boek overheerste een gevoel van teleurstelling. Waarom heeft Cronin er niet voor gekozen om wat extra pagina’s uit te trekken voor de geschiedenis van enkele andere proefpersonen uit het overheidsexperiment? Het vorige boek telde over de duizend pagina’s, het tweede deel slechts zeshonderd. Op zich niets mis mee, maar als je een episch verhaal probeert te vertellen over de strijd tussen goed en kwaad, zorg en dan op zijn minst voor dat de bad guys er niet zo bekaaid van af komen.

Ook stoorde ik me aan het feit dat Cronin lijkt te willen benadrukken dat alles met elkaar verbonden is. Tegen het einde van het boek zijn er al zoveel onthullingen gedaan over onverwachte familiebanden (‘het was je vader/moeder! Je zoon/dochter leeft nog! Je bent mijn dochter!) dat de impact ervan verloren gaat en vooral lachwekkend overkomt.

Deze minpunten nemen niet weg dat ik me nog best heb vermaakt met dit deel uit de trilogie. Het deel over Kittridge als ‘the last man in Denver’ vond ik tof, en ook de belevenissen van Voorhees en zijn vrienden maakten indruk. Ook al is lang niet altijd duidelijk waarom de personages bepaalde keuzes maken en wat hun beweegredenen zijn; je wilt toch door blijven lezen. Ik had alleen gehoopt dat de strijd van Amy en Peter een strijd zou zijn tegen de viralen en De Nul, in plaats van een strijd tegen Guilder en zijn vampierenvrouw die de dood van haar ongeboren kind na honderd jaar nog steeds niet heeft verwerkt.

Ik hoop van harte dat Cronin zich over twee jaar revancheert met een magistraal derde deel, want dat de man kan schrijven en het uitgangspunt potentie heeft, heeft hij met De Oversteek ruimschoots bewezen.

vermeerf
Goed vervolg op De Oversteek. Iets minder dan deel 1 en in het begin lijkt het niet echt een vervolg maar Cronin neemt uitgebreid de tijd om eerst gebeurtenissen van net na de uitbraak te vertellen. Deze hoofdstukken lijken los te staan van deel 1 maar gaanderweg keren de bekende personages terug en wordt de link van deze personen met de eerste hoofdstukken gelegd. Nu weer lang wachten op het slot.

avatar van Horrorthriller
2,0
Zeer tegenvallend en langdradig. Veel te veel personages, waardoor je de draad kwijt raakt. Veel personages die worden aangevoerd, komen later nooit weer terug in het verhaal. De eerste 200 blz. (deel 1) zijn echt geweldig, ala King. Kreeg "De Oversteek" nog 4* van mij, dit boek komt niet verder dan 2*.

avatar van Mr.Bungle
3,5
Goed boek,maar een typisch "verbindingsboek".
Na het sublieme De Oversteek wordt hier vooral ingegaan op de tijd voor de uitbraak wat overigens echt een topgedeelte is.Daarna gaat het verhaal verder waar De Oversteek ongeveer eindigde en komen de bekende personages weer terug.Ondanks dat er over het algemeen weinig gebeurt en bij lange na niet de actie en spanning bevat van De Oversteek weet Cronin het goed neer te pennen,de personages zijn interessant en de algehele sfeer is erg goed.
Ik ga ervan uit dat het laaste deel wat volgende jaar uit moet komen "City of Mirrors" weer terugspringt op een verhaallijn zoals het eerste deel.We wachten af.

avatar van james_cameron
4,0
Prima vervolg op The Passage, maar niet zo goed als dat eerste boek van de beoogde trilogie. Het eerste gedeelte, waarin we terugkeren naar de gebeurtenissen vlak voor het einde van de mensheid, is het sterkst. Altijd fijn, dat soort apocalyptische zaken. Net als in The Passage vormen de plotlijnen die zich afspelen in de toekomstige postapocalyptische wereld een iets minder interessant geheel, dat ook hier langzaam op gang komt. Eenmaal op stoom is ook dat gedeelte wel weer meeslepend en spannend, maar het mist hier gewoonweg net dat beetje extra. Hopelijk wordt het derde deel, City Of Mirrors, een geweldige afsuiter van deze intrigerende en spectaculaire trilogie.

2,0
Furry JayJay schreef:
Al met al een flinke teleurstelling.
Waar Cronin met De Oversteek nog een prachtig verhaal afleverde over de ondergang van de mensheid na een uit de hand gelopen overheidsexperiment, richt De Twaalf zich voornamelijk over het wederopbouwen van een samenleving en de strijd tegen een matige bad guy die de touwtjes al snel niet meer in handen lijkt te hebben.

Het tweede boek van de trilogie begint nog veelbelovend, met een beschrijving van gebeurtenissen vlak na de uitbraak van het virus. Cronin neemt zijn tijd om enkele nieuwe personages te introduceren en enkele personages die kort aan bod kwamen in De Oversteek (Kittridge) uit te diepen. Tijdens het lezen overviel me wel vaak het gevoel dat Cronin vooral heeft geput uit de boeken van Stephen King (The Stand en The Dark Tower), Robert McCammon’s Swan Song en zelfs een beetje van Max Brook’s World War Z. Op zich niet verkeerd, maar ik miste toch het magische gevoel wat ik bij zijn voorganger wel had. Danny deed me vooral denken aan Tom Cullen en Lila Kyle aan Nadine Cross, beide uit King't The Stand.

Zodra het verhaal zich weer verplaatst naar Amy, Peter en Alicia komt het grootste probleem de kop op steken; het wil allemaal niet zo boeien. Alsof Cronin zelf ook niet helemaal wist waar hij met dit deel heen wilde. De kolonie uit het eerste deel is uiteen gevallen, en er blijkt in Texas een primitieve samenleving te zijn van kleine en grotere nederzettingen die allemaal met elkaar verbonden zijn. Juist het troosteloze gevoel dat ik kreeg tijdens het lezen over de belevenissen van de groep in en rondom de kolonie miste ik hier. Bovendien is er niet echt meer sprake van een groep, Amy, Peter en Alicia zitten allemaal verspreid over Texas. Peter en Alicia maken deel uit van het expeditieleger, terwijl de laatste voornamelijk op eigen houtje opereert. Amy heeft intrek genomen in een klooster, waarbij ze haar dagen slijt met opvoeden van jonge weesjes en het krijgen van visioenen over een schip.

Het hele gedoe rondom Guilder intrigeerde me aanvankelijk nog wel, maar al snel bleek dat hij een karikaturale slechterik is, die alle fouten maakt die een dictator maar kan maken.

Net als de confrontatie met Babcock in het eerste deel, weet de grand finale in deze episode me ook niet te overtuigen. Het gaat me allemaal te snel, en de enige van De Twaalf die me echt wist te boeien was Carter, de dakloze man die medelijden opwekte bij een vrouw uit de suburbs en hem meenam naar huis om klusjes te laten doen. De rest van de Twaalf komt totaal niet uit de verf, en wanneer ze hun opwachting maken in het slotdeel van het boek overheerste een gevoel van teleurstelling. Waarom heeft Cronin er niet voor gekozen om wat extra pagina’s uit te trekken voor de geschiedenis van enkele andere proefpersonen uit het overheidsexperiment? Het vorige boek telde over de duizend pagina’s, het tweede deel slechts zeshonderd. Op zich niets mis mee, maar als je een episch verhaal probeert te vertellen over de strijd tussen goed en kwaad, zorg en dan op zijn minst voor dat de bad guys er niet zo bekaaid van af komen.

Ook stoorde ik me aan het feit dat Cronin lijkt te willen benadrukken dat alles met elkaar verbonden is. Tegen het einde van het boek zijn er al zoveel onthullingen gedaan over onverwachte familiebanden (‘het was je vader/moeder! Je zoon/dochter leeft nog! Je bent mijn dochter!) dat de impact ervan verloren gaat en vooral lachwekkend overkomt.

Deze minpunten nemen niet weg dat ik me nog best heb vermaakt met dit deel uit de trilogie. Het deel over Kittridge als ‘the last man in Denver’ vond ik tof, en ook de belevenissen van Voorhees en zijn vrienden maakten indruk. Ook al is lang niet altijd duidelijk waarom de personages bepaalde keuzes maken en wat hun beweegredenen zijn; je wilt toch door blijven lezen. Ik had alleen gehoopt dat de strijd van Amy en Peter een strijd zou zijn tegen de viralen en De Nul, in plaats van een strijd tegen Guilder en zijn vampierenvrouw die de dood van haar ongeboren kind na honderd jaar nog steeds niet heeft verwerkt.

Ik hoop van harte dat Cronin zich over twee jaar revancheert met een magistraal derde deel, want dat de man kan schrijven en het uitgangspunt potentie heeft, heeft hij met De Oversteek ruimschoots bewezen.


Ik sluit me hier volledig bij aan, dit is precies hoe ik ook erover denk.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:23 uur

geplaatst: vandaag om 13:23 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.