Telegraph Avenue - Michael Chabon (2012)
Engels
Psychologisch
480 pagina's
Eerste druk: Harper Collins,
New York (Verenigde Staten)
Terwijl de zomer van 2004 op zijn einde loopt proberen zakenpartners en beste vrienden Archy Stallings en Nat Jaffe hun platenzaak van de ondergang te redden. Brokeland Records op Telegraph Avenue in Californië is het laatste bastion tegen alles wat naar vooruitgang riekt – er wordt alleen vinyl verkocht en espressomachines komen er niet in. De toonbank is een verzamelplaats en hangplek voor de buurtbewoners. Ondertussen hebben echtgenotes Gwen Shanks en Aviva Roth-Jaffe het druk met hun vroedvrouwenpraktijk en vechten ze tegen de vooroordelen die heersen; nee, ze beoefenen écht geen voodoo. Gwen verwacht zelf haar eerste kindje, maar komt erachter dat haar man Archy er een affaire op nahoudt. Aviva en Nat proberen hun puberzoon Julie in het gareel te houden, maar moeten lijdzaam toezien dat hij de beste vriend wordt van Titus, een zonderlinge jongen. Dan opent een megastore zijn deuren en dreigt Brokeland Records van de kaart te worden geveegd. De onderlingeverhoudingen komen erdoor op scherp te staan en allemaalmoeten ze kiezen: jeugddromen blijven najagen of volwassen worden.
Ik las het boek eerst in vertaling maar vond de stijl wat vervelend. Ik dacht al wel dat dat aan de vertaling kan liggen, zeker Engelse boeken met veel bijwoorden kunnen niet lekker vertaald worden. Toen maar de Engelse versie geleend in de bieb en inderdaad, dat boek las een stuk beter. Goed en mooi geschreven met zeer bloemrijk taalgebruik. Echter dusdanig bloemrijk dat er net te veel woorden mij onbekend waren. Toch maar de Nederlandse versie weer gepakt.
Ik schreef bloemrijk, dat gaat vooral over de keuze van woorden. Ik kan het ook negatiever beschrijven en de term 'wollig' gebruiken, Chabon gebruikt heel veel woorden en het boek is onnodig dik daarmee. Dat maakt niet uit als het boek interessant is maar daar wringt de schoen vooral. Echt leven gaan personages nooit. Er is ook te veel plot. Elk personage heeft zijn eigen besognes en dat is echt te veel drama bij elkaar om enige indruk te maken. Het voelt allemaal te gemaakt. Ook wordt geen van die verhaallijnen echt geweldig uitgewerkt. Mede omdat personages te plat blijven (en ze zijn eerder karikaturaal dan levensecht).
Tot de helft las dit boek nog wel weg maar de laatste helft heb ik plichtmatig uitgelezen. Niet dat dat stuk beter of slechter was maar de interesse werd gewoon minder en minder. 2,0*.