The Screwtape Letters - C.S. Lewis (1942)

Wat is het jammer dat Lewis allang niet meer leeft. Wat een mooie, opmerkelijke boeken schreef hij.

De fantasy van dit boek bracht me in het begin nogal eens aan het lachen, daar waar de duivel zich tegenover zijn neefje opwindt dat 'bij een degelijke atheïst de gedachtengang de verkeerde kant op ging.' Lees: richting God.
De duivel zag al twintig jaar werk tussen zijn vingers wegglippen...
Brieven uit de Hel heb ik een halve ster lager gewaardeerd De Grote Scheiding omdat ik Brieven uit de Hel naar mate het boek vordert een meer theoretisch boek vind, het is met recht Ideeënliteratuur. Het stemt tot nadenken.

Mooi vind ik dat Lewis in zijn voorwoord meldt dat wij mensen maar twee tegengestelde maar ernstige vergissingen maken waar het om duivelen gaat: ten eerste door er niet in te geloven, ten tweede door dit wel te doen maar een ongezonde, onmatige belangstellling voor hen te koesteren.
In zijn Nawoord lees ik dat de meest gestelde vraag aan Lewis was of hij in de duivel geloofde. Lewis deed dit niet in de zin van een macht tegenover God, God heeft geen tegendeel. Geen enkel wezen kan een volmaakte slechtheid tegenover volmaakte goedheid van God bereiken.
Lewis geloofde wel in duivelen ofwel in engelen. Duivelen zouden engelen zijn die door een verkeerd gebruik van de vrije wil tot vijand van God zijn geworden. Satan kan aldus gezien worden als het tegendeel van Michaël en niet van God.
Tot slot gaf Lewis aan dat Brieven uit de Hel niet de vrucht is van een jarenlange studie in moraaltheologie en ascetiek, hij schreef: mensen vergeten dat er een andere betrouwbare minder eervolle manier bestaat om het verschijnsel Verleiding te leren kennen. De overtreding des goddelozen spreekt in het binnenste van mijn hart - een ander hart is daarvoor niet nodig.

Om het boek te begrijpen en aan te voelen volstaat m.i. hetzelfde.
Dank Aegron voor je User-tip.

Graag gedaan

Het zou zaak zijn om de meer gruwelijke verhalen te mijden, maar er zit vast veel leuks voor jou tussen het werk van I.B. Singer. Zijn kortverhaal 'De Laatste Demon' (te vinden in Short Friday) doet erg denken aan de passage die je hier aanhaalt - die ik trouwens ook gelezen heb, maar het boek heb ik nooit uitgelezen...

Mooi verhaal van psyche waar ik me volledig bij aansluit (behalve dat ik De Grote Scheiding nog moet gaan lezen). Wat een ongelofelijk inzicht in de menselijke psyche had Lewis, of beter misschien: in zijn eigen (en hebben we in de kern niet allemaal dezelfde?). Ook pijnlijk herkenbaar voor een groot deel.. Messcherpe religiekritiek ook, die - helaas zou ik zeggen - nog niks aan actualiteit heeft ingeleverd. De structuur van enkel brieven is knap en leent zich voor een uitstekend perspectief om bepaalde ideeën over mens en maatschappij naar voren te brengen. Tegelijkertijd blijft het daardoor ook wat afstandelijk allemaal. Je raakt nieuwsgierig naar het daadwerkelijke leven van “de patiënt” maar je krijgt niets dan afgeleide conclusies. Ik had het denk ik wel tof gevonden om ook de brieven van Wormwood te kunnen lezen.
In een nawoord schrijft Lewis overigens dat dit boek hemzelf geenszins goed heeft gedaan. Het continu moeten verplaatsen in dat demonische denken maakte hem somber en kostte veel energie. Vandaar dat vele verzoeken tot een soort vervolg slechts hebben geresulteerd in het korte Screwtape proposes a toast. Ook wel aan te raden overigens.
Wat een ongelofelijk intelligente en wijze man die Lewis. Zou graag aan het andere einde van de eeuwigheid een biertje met hem drinken .