Ivanhoe; A Romance - Walter Scott (1820)

Zeker geen kinderboek, waar ik eerst bang voor was. Prachtig mooi en tegelijkertijd erg spannend geschreven. Ben erg benieuwd naar andere boeken van Sir Walter Scott!

Ik heb boek genaamd: ''scott's poetical works'' en zou nu graag ook eens Ivanhoe lezen. Het probleem is, in de bibliotheek hebben ze alleen de nederlandse vertaling, maar die ga ik echt niet lezen. Dat laat het altijd zo lijken of het niet door de echte schrijver geschreven is en dan mist het die zinnen van Walter Scott zelf.

Valt best mee.

Graag wil ik Ivanhoe verder lezen, maar door het overdreven archaïsche taalgebruik voel ik geen motivatie om door te gaan met dit boek. De eeuwigdurende zinnen voelen gekunsteld aan en leiden alleen maar af van het narratieve doel van een hoofdstuk. Het voelt een beetje aan als een kerel die je bij een verjaardag een leuk verhaal wil vertellen, maar in de tussentijd tamelijk oninteressante encyclopedische feitjes geeft, maar dat dan continu en met zinnen die halve pagina's zouden kunnen beslaan. Voor een of andere reden kon ik dat bij Thomas Manns 'De dood in Venetië' prima aan, en voegde dat zelfs bij vlagen wat toe.

Maar bij Ivanhoe zit ik maar te wachten totdat het hoofdstuk dat ik lees eindigt en ik verlost kan worden van het tergend langzame proza. Ja, sir Scott kan prachtig en levendig omgevingen en personages beschrijven, maar ten koste van een schrijfstijl die, mijns inziens, niet goed oud is geworden en geforceerd ouderwets (lees: middeleeuws volgens de 19e-eeuwse gentleman) is.

Misschien is een herlezing voor in de toekomst een goed idee. En dan het liefst ook een Nederlandse vertaling!

[quote=160889 En dan het liefst ook een Nederlandse vertaling! [/quote]
Ik denk dat je daarmee beter uit de voeten kunt. Vaak worden moderne vertalingen ook wat aan de tijd aangepast.
Ik heb me er geen moment bij verveeld, zoals met alles wat ik van Scott gelezen heb.

Ik heb een kleine boek versie met 190 bladzijdes uitgegeven in 1963. wat zou dat waard zijn ?

In deze historische roman neemt Sir Walter Scott je mee naar Engeland op het einde van de twaalfde eeuw. In Yorkshire waren veel bossen, kastelen en abdijen. Het was de periode van feodaliteit en kruistochten.

Ivanhoe is het hoofdpersonage, maar eigenlijk gaat het over een kluwen aan personages uit alle rangen en standen. Je wordt het verhaal binnen geloodst door een varkenshoeder en een nar. Helden worden geïntroduceerd in vermomming of onder een schuilnaam, wat voor mysterie zorgt.

Het is geromantiseerde geschiedenis, met koene ridders en schone jonkvrouwen. De schrijver haalde inspiratie uit sagen en ridderromans. Robin Hood is aanwezig onder de naam Robin of Locksley. Prins John aast op de troon van Richard Coeur-de-Lion. Ruim een eeuw na de Slag bij Hastings is er nog steeds verdeeldheid tussen Saksen en Normandiërs. Laatstgenoemden zijn een Franstalige elite die gedreven wordt door hebzucht, heerszucht en wellust. Het meest schrikwekkend is de tempelier Brian de Bois-Guilbert.

Opmerkelijk is dat Scott anno 1820 begaan was met de joodse zaak. Een van de mooiste scènes is wanneer Rebecca de zwaargewonde Ivanhoe verpleegt. Zij wekt meer sympathie op dan Lady Rowena, maar een gemengd huwelijk zou toen te controversieel geweest zijn.

Scott is een bevlogen en erudiete verteller. Met zin voor detail beschrijft hij kleding, gebouwen en historische context. Sommige woorden horen bij de Middeleeuwen: yeoman, fief, palfrey, baldric… Elk hoofdstuk begint met een passend citaat. Vier hoofdstukken op rij spelen zich simultaan af in een verschillende kamer van hetzelfde kasteel, telkens eindigend met hetzelfde klaroensignaal. Lansen, speren, zwaarden, dolken en knotsen kun je als fallussymbool interpreteren. Gevechten waren leuker toen er nog geen massavernietigingswapens bestonden.