De Pinguïn en Andere Beesten - Midas Dekkers (1985)
Alternatieve titel: Beestenbundel 4
mijn stem
4 stemmen
Nederlands
Verhalenbundel
Natuur
108 pagina's
Eerste druk: Contact,
Amsterdam (Nederland)
Als poezen konden spreken, in welke taal zouden ze dat doen? In het Frans natuurlijk, heel koket. En honden? Wees eerlijk: Duits. Vooroordeel en misverstand, ze tieren welig in het drijfzand tussen mens en dier. Zo blijven de problemen in de wereld. Vragen. Kun je van een tarantula houden? Waarom loopt het aaien van een cavia onherroepelijk op een teleurstelling uit? Hoe doe je het met een Spaanse vlieg? Een sidderaal in de meterkast, helpt dat? Wat doet een pedofiele beer in NRC Handelsblad?
2
the Cheshire cat
geplaatst: 23 juni 2019, 12:42 uur
Op de kermis van Tilburg staat ieder jaar weer een attractie die met een beetje fantasie doet denken aan de Moulin Rouge in Parijs, maar van veel kleiner formaat. Tegen het geveltje hangen affiches met daarop schreeuwerige teksten als 'Komt dat zien, de langste mens ter wereld!' en 'Treedt binnen en sta oog in oog met de vrouw met de baard!', die kermisgangers naar binnen proberen te lokken.
Jaren geleden zag ik deze attractie voor het eerst, het trok door zijn 19e-eeuwse aanblik vrijwel meteen mijn aandacht. Ik kom eigenlijk nooit op de kermis, maar ik moest bij de bibliotheek zijn en om daar tijdens de kermis te geraken moet je nu eenmaal het vertier door, toen nog wel tenminste. Terwijl ik wat bedachtzaam naar het kitscherige theatertje stond te kijken vroeg ik me af wat zich daar binnen allemaal afspeelde en raakte ik behoorlijk nieuwsgierig. Ten slotte won mijn zucht naar sensatie het van mijn afkeer jegens dit soort immoreel volksvermaak en besloot ik een kaartje te kopen.
Maar eenmaal binnen stond mij een grote verrassing te wachten. Ik had me eerst nog langs een donkerrood velours gordijn moeten wurmen, waarna ik een halfronde ruimte betrad waar rossig licht brandde en waar in totaal twaalf spiegels tegen de wand hingen. Lachspiegels! Geen dramatische voorstelling van menselijke bezienswaardigheden, waar ik op gehoopt had, maar een duf rijtje lachspiegels. Toen ik het even op me in had laten werken viel eindelijk het kwartje. Ik voelde me belazerd en voor gek gezet. Geen moment had ik eraan gedacht dat dingen als freakshows al jaren niet meer bestonden. Teleurgesteld, maar ook boos dat ik erin was getrapt, stapte ik met tegenzin op de eerste de beste spiegel af en ging er voor staan. Mijn vervormde spiegelbeeld had twee hoofden en wel drie benen. Gek genoeg had ik nog wel gewoon twee armen. Het was verschrikkelijk mezelf zo te zien, maar eigenlijk had ik het ook wel verdiend. Aan de bovenkant van de spiegel hing een klein bordje en ik moest goed kijken wat er op stond: De Siamese Tweeling.
Ik ging alle spiegels maar af en aangekomen bij de laatste zag ik dat deze vreemd genoeg een normale spiegel was. Ik las wat er op het bordje stond: Homo sapiens - het gevaarlijkste dier in de wereld.
Wanneer ik iets van Midas Dekkers lees moet ik altijd aan deze (fop)attractie denken, die net als het vlooiencircus een illusie verkoopt. Het vlooiencircus werd vroeger met echte vlooien gedaan, maar er waren dus ook vlooiencircussen zónder vlooien waarbij de wagentjes en draaimolens en dergelijke op elektrische of mechanische wijze werden aangedreven.
Ook Midas Dekkers houdt ons als het ware een spiegel voor door ons voortdurend voor aap te zetten; een lachspiegel, want niets zo lachwekkend als de mens (en zijn enorm grote ego) natuurlijk.
In de column 'De Siamese Tweeling' vertelt Dekkers over de tragische geschiedenis van Chang en Eng, de Siamese broers aan wie de Siamese tweelingen hun naam te danken hebben. Het is een interessante column, maar Dekkers zou Dekkers niet zijn als hij er nog wat humor tegenaan gooit. Hij eindigt met de vraag die de Siamese tweeling zich al eeuw na eeuw in wanhoop heeft gesteld:
Wie ben wij? Wie zijn ik?
Jaren geleden zag ik deze attractie voor het eerst, het trok door zijn 19e-eeuwse aanblik vrijwel meteen mijn aandacht. Ik kom eigenlijk nooit op de kermis, maar ik moest bij de bibliotheek zijn en om daar tijdens de kermis te geraken moet je nu eenmaal het vertier door, toen nog wel tenminste. Terwijl ik wat bedachtzaam naar het kitscherige theatertje stond te kijken vroeg ik me af wat zich daar binnen allemaal afspeelde en raakte ik behoorlijk nieuwsgierig. Ten slotte won mijn zucht naar sensatie het van mijn afkeer jegens dit soort immoreel volksvermaak en besloot ik een kaartje te kopen.
Maar eenmaal binnen stond mij een grote verrassing te wachten. Ik had me eerst nog langs een donkerrood velours gordijn moeten wurmen, waarna ik een halfronde ruimte betrad waar rossig licht brandde en waar in totaal twaalf spiegels tegen de wand hingen. Lachspiegels! Geen dramatische voorstelling van menselijke bezienswaardigheden, waar ik op gehoopt had, maar een duf rijtje lachspiegels. Toen ik het even op me in had laten werken viel eindelijk het kwartje. Ik voelde me belazerd en voor gek gezet. Geen moment had ik eraan gedacht dat dingen als freakshows al jaren niet meer bestonden. Teleurgesteld, maar ook boos dat ik erin was getrapt, stapte ik met tegenzin op de eerste de beste spiegel af en ging er voor staan. Mijn vervormde spiegelbeeld had twee hoofden en wel drie benen. Gek genoeg had ik nog wel gewoon twee armen. Het was verschrikkelijk mezelf zo te zien, maar eigenlijk had ik het ook wel verdiend. Aan de bovenkant van de spiegel hing een klein bordje en ik moest goed kijken wat er op stond: De Siamese Tweeling.
Ik ging alle spiegels maar af en aangekomen bij de laatste zag ik dat deze vreemd genoeg een normale spiegel was. Ik las wat er op het bordje stond: Homo sapiens - het gevaarlijkste dier in de wereld.
Wanneer ik iets van Midas Dekkers lees moet ik altijd aan deze (fop)attractie denken, die net als het vlooiencircus een illusie verkoopt. Het vlooiencircus werd vroeger met echte vlooien gedaan, maar er waren dus ook vlooiencircussen zónder vlooien waarbij de wagentjes en draaimolens en dergelijke op elektrische of mechanische wijze werden aangedreven.
Ook Midas Dekkers houdt ons als het ware een spiegel voor door ons voortdurend voor aap te zetten; een lachspiegel, want niets zo lachwekkend als de mens (en zijn enorm grote ego) natuurlijk.
In de column 'De Siamese Tweeling' vertelt Dekkers over de tragische geschiedenis van Chang en Eng, de Siamese broers aan wie de Siamese tweelingen hun naam te danken hebben. Het is een interessante column, maar Dekkers zou Dekkers niet zijn als hij er nog wat humor tegenaan gooit. Hij eindigt met de vraag die de Siamese tweeling zich al eeuw na eeuw in wanhoop heeft gesteld:
Wie ben wij? Wie zijn ik?
* denotes required fields.
* denotes required fields.