menu

L'Étranger - Albert Camus (1942)

Alternatieve titel: De Vreemdeling

mijn stem
4,13 (299)
299 stemmen

Frans
Ideeënliteratuur

176 pagina's
Eerste druk: Éditions Gallimard, Parijs (Frankrijk)

De onverschillig door het leven gaande pied-noir (Algerijn van Franse afkomst) Meursault schiet zonder duidelijk motief een man dood, en weigert zich in het daaropvolgende proces fatsoenlijk te verdedigen. De roman begint met het doodsbericht van de moeder van de hoofdpersoon, beschrijft daarna de moord en wat eraan voorafgaat, en laat in het tweede deel Meursault vertellen over zijn tijd in de gevangenis en het vonnis dat over hem wordt uitgesproken.

zoeken in:
avatar van eRCee
5,0
Het existentialisme is, in tegenstelling tot wat veel mensen denken, juist een positieve invulling van het leven in een in zichzelf zinloze wereld. Het gaat erom dat je zelf betekenis geeft aan het bestaan. Camus was daarin aardser/zintuiglijker dan bijvoorbeeld Sartre. Dus het beeld dat HankMoody nu schetst en dat lijnrecht tegenover dat van JoeCabot staat, klopt volgens mij ook niet.
Verder: Camus had tuberculose maar dit is lang niet altijd fataal, ook toen niet, en hij stierf uiteindelijk in een auto-ongeluk rond z'n 50e

avatar van HankMoody
eRCee schreef:
Het existentialisme is, in tegenstelling tot wat veel mensen denken, juist een positieve invulling van het leven in een in zichzelf zinloze wereld. Het gaat erom dat je zelf betekenis geeft aan het bestaan.


Hoe kan je een positieve invulling van het leven hebben als de wereld zinloos is? Existentialisme zie ik niet als een persoonlijke invulling van je leven maar als een algemene betekenis van het leven. Dus de zinloosheid van het bestaan zal altijd aanwezig zijn en antwoorden zul je nooit vinden. Positief? Ik vind het een marteling. Zijn er dan existentiele happy feelgood films of romans?

eRCee schreef:
Dus het beeld dat HankMoody nu schetst en dat lijnrecht tegenover dat van JoeCabot staat, klopt volgens mij ook niet.
Verder: Camus had tuberculose maar dit is lang niet altijd fataal, ook toen niet, en hij stierf uiteindelijk in een auto-ongeluk rond z'n 50e


Ik zou toch echt zweren dat ik een interview of een documentaire heb gezien en dat gaat over een ziekte bij Camus waar toentertijd geen oplossing voor was en dat dat hem heel veel bezig hield. Overigens dat ik zeg dat dat verantwoordelijk is voor zijn existentialisme is meer een persoonlijke mening. Wellicht heeft dat bijgedragen aan zijn nihilisme in zijn romans of een algemene vervreemding naar het leven.

avatar van eRCee
5,0
HankMoody schreef:
Hoe kan je een positieve invulling van het leven hebben als de wereld zinloos is? Existentialisme zie ik niet als een persoonlijke invulling van je leven maar als een algemene betekenis van het leven.

De filosofie van het existentialisme ziet de zinloosheid van de wereld als gegeven, als vertrekpunt (in tegenstelling tot het nihilisme). Nogmaals: het gaat er bij het existentialisme en ook het absurdisme om dat je vervolgens zelf betekenis geeft aan het bestaan. Lees Sartres Over het existentialisme. Dit vergt moed en geeft de mens veel verantwoordelijkheid, het is een uitgesproken humanistische filosofie.

Overigens dat ik zeg dat dat verantwoordelijk is voor zijn existentialisme is meer een persoonlijke mening. Wellicht heeft dat bijgedragen aan zijn nihilisme in zijn romans of een algemene vervreemding naar het leven.

Camus is niet nihilistisch. Zijn boek De mens in opstand is min of meer een afwijzing van het nihilisme. Ik vind hem ook niet vervreemd overkomen ten opzichte van het leven in zijn romans, maar ik heb z'n autobiografisch werk nooit gelezen.

avatar van Wickerman
5,0
eRCee schreef:
De filosofie van het existentialisme ziet de zinloosheid van de wereld als gegeven, als vertrekpunt (in tegenstelling tot het nihilisme). Nogmaals: het gaat er bij het existentialisme en ook het absurdisme om dat je vervolgens zelf betekenis geeft aan het bestaan. Lees Sartres Over het existentialisme. Dit vergt moed en geeft de mens veel verantwoordelijkheid, het is een uitgesproken humanistische filosofie.


Helemaal correct. Het leven heeft geen zin, wat leidt tot de vraag: 'Moeten we dan zelfmoord plegen?' Camus antwoordde negatief in Le mythe de Sisyphe en hij wees ook de sprong naar het 'hogere' af, het vinden van 'zin' in de vorm van religie. Nee, hij vindt dat het leven ten volle geleefd moest worden. Lees zijn essays in Noces en L'Ête er maar eens op na. Camus genoot van de zon, het zwemmen, de mensen en niet in de laatste plaats van de vrouwen.

Camus gelijkstellen met Meursault, de onverschillige, gaat - ondanks dat ze beiden absurdisten zijn - veel te ver.

En, ten slotte, Camus zou griezelen als hij hoorde dat hij een existentialist werd genoemd. Een absurdist, dat was hij!

avatar van eRCee
5,0
Dat klopt, Camus distantieerde zich van Sartre en diens aanhang, en vice versa. Als je daar echter nu naar terugkijkt en je hun persoonlijke ge- en verschillen terzijde schuift, kan je ze volgens mij allebei wel existentialist noemen.

avatar van HankMoody
Dat ik in zijn werk existentialistische en nihilistische elementen tegenkom wil niet zeggen dat de schrijver daarbij ook meteen een existentialist of nihilist is. De schrijver is niet zijn werk.

avatar van Niels van Mil
5,0
Wickerman schreef:


Camus kreeg van z'n tijdgenoten, waaronder Sartre, juist het verwijt meer schrijver dan filosoof te zijn. Eigenlijk heeft hij ook maar één echt filosofisch werk geschreven, te weten De Mythe van Sisyfus. De mens is in opstand werd verguisd in intellectueel Frankrijk en is eerder politiek theoretisch dan filosofisch.

Wat mij betreft is De Mens in Opstand Camus' meest indrukwekkende boek, en zeer zeker filosofisch. Dat dit boek verguist werd door intellectueel Frankrijk destijds kan ik me voorstellen, aangezien de meesten van hen toendertijd (Sartre incluis) zich zeer tot het communisme aangetrokken voelden.


eRCee schreef:
Als je iets meer uit het boek wil halen zal je toch de auteur moeten scheiden van het personage, en daarnaast je verdiepen in de (filosofische) achtergronden en de rest van het oeuvre van Camus. Wellicht heb je hierbij wat aan dit gedetailleerde artikel.

Dank voor de link!


Heb dit boek gisteren weer eens herlezen, aangezien ik dit weekend aan Kamel Daoud's "Moussa, of de door van een Arabier" wil beginnen. Vijf sterren blijven natuurlijk gewoon staan voor dit meesterwerkje.

avatar van psyche
3,0
psyche (crew)
Bijzonder knap geschreven, dat wel.
Ik kijk er naar uit om Pogingen Iets van het Leven te Maken van Hendrik Groen te gaan lezen.
Mijn zin meer over De Vreemdeling te melden is nihil.

avatar van Ataloona
5,0
Wat een bijzonder boek! Geen regel te weinig. Geen zin te veel.

In één - godzijdank rustige - treinreis uitgelezen en vervolgens ben ik diep beduusd achtergelaten. Geen betere plek om vervolgens dit schrijfwerk en existentialisme te overdenken, al turende naar de zon uit het raam van een snikhete trein.

4,5
Het is al eerder gezegd, maar Camus was inderdaad geen existentialist. Sterker nog, dat was precies waarover hij met Sartre van mening verschilde. Camus was een existentieel filosoof, in de zin dat hij existentiële vragen stelde. Hij geloofde echter niet dat de existentie vooraf gaat aan de essentie (zoals Sartre).

Het is zijn overtuiging dat de mens van nature wil zorgen voor anderen - en dat is ook het bevreemdende aan De Vreemdeling (waar Meursault die neiging helemaal niet heeft)

Gast
geplaatst: vandaag om 18:58 uur

geplaatst: vandaag om 18:58 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.