Naar de Overkant van de Nacht - Jan van Mersbergen (2011)
Nederlands
Psychologisch
176 pagina's
Eerste druk: Cossee,
Amsterdam (Nederland)
Gedurende een lange met alcohol doordrenkte carnavalsnacht is niemand wie hij is, iedereen is verkleed en speelt een rol. Ralf was vroeger een schipperskind en zet nu als veerman de carnavalsgasten over naar de overkant van de nacht. Maar, zegt een als pater verklede man tegen Ralf, tijdens ''vastelaovend'' ben je niet verkleed als iemand anders, tijdens ''vastelaovend'' ben je eindelijk jezelf. In de drukke straten van Venlo en in de volle cafés en bars houdt Ralf minutieus zijn score bij van biertjes, jenever en andere opwekkende middelen. Met zijn schippersbenen houdt hij het net zo lang vol als de meest doorgewinterde carnavalsvierders. Hij ontdekt dat het feest niet alleen gaat over drank en seks in een donker portiek. Af en toe denkt hij aan thuis, aan zijn vriendin Sara en haar kinderen. Sara, die als schoolmeisje al verliefd op hem was. En die hij zevenentwintig jaar later weer tegenkwam in de supermarkt, inmiddels alleenstaande moeder met vier kinderen. Vanaf dat moment besluit hij haar bij te staan en samen met haar de kinderen te verzorgen.
Ik weet niet of ik nu meer begrijp van carnaval. Van de hoeveelheid drank die voorbij komt zou ik binnen een half uur op de ehbo belanden en de sores van hoofdpersoon Ralf, met wie je op stap bent, zijn best extreem. Aan het eind van het relaas voelde ik me wel of ik een nacht gefeest had.
Het is geen doorsnee boek. Het is een nacht carnaval ( of iets waarvan ik denk dat het carnaval is.)
Ik sluit me helemaal bij Pythia aan: het verhaal stroomt als een rivier die tevens een functie heeft. Ook van mij 4*
- Zijn woorden gaan als platte stenen over het water. Ze blijven tetsen, in een gebogen lijn, en dan zijn ze toch splijtend, en als ze zinken zegt hij; Jij wilde zo nodig een veerman zijn. -
Bont uitgedoste personages passeren in hetzelfde tempo de revue als waarin de Flugels naarbinnnen worden gegoten. Het verband dat Van Mersbergen geregeld probeert aan te brengen tussen het carnaval en de meimeringen van hoofdpersoon Ralf, is wellicht soms iets te geforceerd, net als de symbolische scene waarin Ralf wens-transformert tot tegenpool John, maar de balans tussen de twee aspecten is wel uitstekend, en maakt van Naar de overkant van de nacht veel meer een beklijvend melancholisch boek dan een feestroman. Wat mij betreft zou dit geen gekke winnaar zijn van de Libris literatuurprijs.
