menu

De Verdovers - Anna Enquist (2011)

mijn stem
3,54 (13)
13 stemmen

Nederlands
Psychologisch

272 pagina's
Eerste druk: De Arbeiderspers, Amsterdam (Nederland)

Wanneer psychotherapeut Drik de Jong na een periode van rouw – zijn vrouw overleed na een lang ziekbed – een nieuw begin maakt met zijn professionele werkzaamheden, krijgt hij al snel te maken met een jonge patiënt, de student psychiatrie Allard Schuurman, op wie hij totaal geen grip krijgt. De relatie wordt nog gecompliceerder wanneer Schuurman hem vertelt dat hij met zijn studie stopt en anesthesiologie gaat doen. Uit wat hij verder te horen krijgt, kan hij opmaken dat Schuurman onder de vleugels komt van anesthesiologe Suzan, Driks zus, getrouwd met zijn beste vriend Peter. Drik verzuimt Allard van deze verstrengeling op de hoogte te brengen. Met alle noodlottige gevolgen van dien.

zoeken in:
avatar van eRCee
Voor haar nieuwe roman volgde Anna Enquist een half jaar de gang van zaken in een ziekenhuis, afdeling anesthesiologie. Het resultaat is een aanstekelijke doktersroman over anesthesisten en psychotherapeuten – inclusief de onvermijdelijke voorvallen in de bezemkast.

Ik denk eigenlijk niet dat ze haar lezers wil laten kiezen tussen verdoving of therapie. Echte genezing valt immers toch niet te verwachten bij zaken als verlies en rouw. Geen genezing, hooguit wat troost, nadat therapeut en patiënt met elkaar hebben gepraat. ‘Wij analytici zijn verhalenvertellers’, lezen we, ‘en met het beste verhaal slaan we de patiënt om de oren.’
Dat is precies wat Enquist zelf ook doet in De verdovers. Zij slaat ons met haar beste verhalen om de oren. Zo aanstekelijk verteld dat haar lezers de ellende van het bestaan heel even kunnen vergeten. Je zou ook kunnen zeggen dat ze tijdelijk worden verdoofd.


Aldus Janet Luis in het NRC.

avatar van Remco
4,0
Met de roman "de verdovers" geeft Enquist ons een blik achter de schermen van de anaesthesiologie en de psychotherapie. Beide vakgebieden binnen de artsenwereld die ons pijnstillen. De eerste door het blokkeren van de zenuwoverdracht, de tweede door onze pijn bloot te leggen en geestelijk te verwerken of te duiden.
Drik en Suzan, broer en zus, psychotherapeut en anesthesist verdoven hun eigen traumatische gevoel en dat van anderen. De arts in opleiding Allard Schuurman verbindt prive met praktijk. Het geeft een mooie inkijk in beider levens.

Het lukt Enquist ook in deze laatste roman haar lezers snel te boeien. Haar manier van schrijven is vertellend en neemt je mee in de levens van de hoofpersonen. Geen spanning, geen verrassing maar toch lukt het haar om de lezer het hele verhaal geboeid te houden. Ik genoot van dit boek, ik hoop en verwacht dat anderen dat ook zullen doen.

avatar van psyche
4,0
psyche (crew)
Hoe heb ik durven twijfelen?

In het ‘Tot besluit’ van ‘De Verdovers’ geschreven door Anna Enquist lees ik dat zij in 2010 in het kader van het project ‘Schrijvers op de afdeling’ door het VUmc werd gevraagd of zij belangstelling had om op een afdeling mee te lopen teneinde daar een boek over te schrijven. N.a.v. dit verzoek ging AE mee met de vraag en liep ze mee op de afdeling aanesthesiologie. Met deze mededeling werd meteen een antwoord gegeven op een vraag die met name het eerste deel van het boek in me opkwam: voor wie schrijft AE deze roman vol medische terminologie, met name fysieke geneeskunde; zijn er lezers die hierdoor soms de draad van het verhaal kwijtraken? Is het te volgen zonder of met woordenboek waar niet alles vindbaar is?
Wel of juist niet verdoven is hèt thema.
Welke verdoving?

De belangrijkste personages in het verhaal zijn twee bevriende psychotherapeuten van wie de ene getrouwd is met een anesthesist en niet te vergeten de dode echtgenote van de andere vriend. Ze is letterlijk en figuurlijk onaantastbaar.
De dochter van het ene stel, en een arts in opleiding passeren eveneens doorheen de roman regelmatig de revue.

Enerzijds is het geheel door AE in een beheerste, voor haar kenmerkende stijl geschreven. Al die medische terminologie heeft vanzelfsprekend een functie, de psychotherapeutische analyses van beide vrienden vind ik anderzijds soms doodvermoeiend, je kunt àlles letterlijk levenloos analyseren.
Precies dat irriteert me lange tijd, dan ben ik bijna blij met de gedachten van Suzan, de anesthesist. Als rouwbegeleider vind ik haar reacties geloofwaardiger dan die van beide psychiaters. Maarrr …

Na een bijna à la vroegere John Lanting achtige kluchten van openzwaaiende deuren en nieuwe onverwachtige gebeurtenissen, waardoor het geheel allebehalve op een doktersroman maar vooral een uit de hand gelopen zooitje begint te lijken (hè lekker dit begint er op te lijken) begin ik meer en meer bewondering voor AE te krijgen. Hoe ga je je als auteur uit redden?

Dan blijkt haar vakmanschap als psychoanalitica, haar liefde voor klassieke muziek en studie aan het conservatorium in Leiden, en als auteur. Het verhaal komt dichterbij, mijn waardering stijgt met de pagina. AE heeft zich prima uit de puinzooi gered.
Hoe heb ik daaraan durven twijfelen?

4*

Gast
geplaatst: vandaag om 00:41 uur

geplaatst: vandaag om 00:41 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.