menu

Brandlucht - Erik Vlaminck (2011)

mijn stem
3,88 (12)
12 stemmen

Nederlands
Psychologisch

244 pagina's
Eerste druk: Wereldbibliotheek, Amsterdam (Nederland)

Kun je een streep zetten door je afkomst en opnieuw beginnen " zonder familiebanden? De hoofdpersonen in deze roman proberen het ieder op hun eigen manier " met verschrikkelijke gevolgen. Elly, geboren en getogen in het Canadese Saint Thomas, is het enige kind van een Belgische vader en een Nederlandse moeder. Door het slechte huwelijk van haar ouders is Elly's verhouding met hen zwaar beschadigd. Het liefst zou ze weggaan en alle schepen achter zich verbranden.Jaren later heeft ze zelf problemen met haar dochter Linda, die tot haar schrik ontdekt dat haar moeder en grootmoeder leven met ieder hun eigen waarheid over het verleden. De verschrikkelijke gevolgen daarvan kan ze niet voorkomen.Erik Vlaminck laat de verschillende stemmen klinken in deze roman over de banden van het bloed en het verleden. De vader en moeder van Elly vertellen hun verhaal, Elly zelf, en tot slot Linda. Ieder van hen kijkt anders naar de gebeurtenissen, en toch hebben ze allemaal gelijk.

zoeken in:
3,0
Aan de ene kant bewonder ik de manier waarop de schrijver deze min of meer marginale figuren weet tegenover elkaar te stellen en zeer ver door te denken. Ze leven allemaal hun eigen leven, of dat proberen ze toch, en tegelijk zijn ze toch zeer sterk met alkaar verweven. Sommige van zijn procedures zijn al wat versleten (het kind dat over seks denkt), andere zijn ronduit clichés zoals de vergelijkingen tussen Vlamingen en Nederlanders en de stereotypes over de "echt Vlaamse" gewoontes en mensen. Onwaarschijnlijkheden zijn niet geschuwd. Ik heb er me niet mee verveeld, maar ik vind het niet goed genoeg voor een vrij prestigieuze literatuurprijs.

avatar van liv2
4,0
liv2 (crew)
In Brandlucht staan de Vlaams-Nederlandse expats in Canada centraal. Drie generaties vrouwen, elk met hun eigen waarheid delven elk op hun manier het onderspit. Alleen Linda, de jongste telg uit het driegeslacht, is nog niet helemaal beschadigd. Weer heeft dit boek (na suikerspin) me kunnen raken. Ik heb echt genoten van het empatisch vermogen waarin Erik Vlaminck zo raak maatschappelijke verschoppelingen kan neerzetten. Ik hou enorm van zijn manier van schrijven, recht voor de raap, geen onnodige uitwijdingen, maar met zo veel liefde en begrip voor elk personage. Toch denk ik dat het ‘Vlaamse’ karakter misschien storend kan zijn voor niet-Vlamingen. Sommige uitdrukkingen zoals ‘die-van-ons’ zijn typisch Vlaams, en juist door het gebruik hiervan moet ik altijd lachen. Deze uitdrukking wordt vooral gebruikt in volkse milieus en geschuwd en zeker niet gebruikt onder ‘intellectuelen’ Deze uitdrukking gebruiken is daar echt not-done! Dat zijn nuances die enkel een Vlaming begrijpt vrees ik. Toch een aanrader!!!

avatar van Abubakari
4,5
liv2 schreef:
Dat zijn nuances die enkel een Vlaming begrijpt vrees ik.

Ik deel je vrees niet.

Suikerspin zorgde voor een hoog verwachtingspatroon en Brandlucht is geenszins een teleurstelling gebleken.
Het boek heeft een met Suikerspin vergelijkbare opzet. Ook hier is in elk hoofstuk een hoofdpersoon aan het woord. De hoofdpersonen zijn Mina, haar dochter Elly en diens dochter Linda. En ook Mina’s man Gaston/Tony krijgt een hoofdstuk de tijd om zijn verhaal te doen.

Mina is een naar Canada geëmigreerde Nederlandse, Gaston een naar Canada geëmigreerde Belg. Beide hebben dan al de nodige ellende voor de kiezen gekregen.
Ze ontmoeten elkaar en trouwen. En uit dat huwelijk wordt Elly geboren.

In 14 hoofdstukken verschuift het perspectief telkens en kom je langzaam maar zeker te weten wat er gebeurd is en waarom. Mooi aan dit boek is dat niets is wat het in eerste instantie lijkt. Elk hoofdstuk biedt nieuw inzicht. En het is maar net vanuit wiens mond je het hoort. Wat slecht lijkt is in een later hoofdstuk goed. En andersom.

Ik vind het een ontzettend mooi geschreven knap geconstrueerd boek. Humor en tragiek gaan net als in Suikerspin hand in hand. Het mooie aan de beide boeken die ik van Erik Vlaminck las is dat ze geen fractie van een seconde vervelen. Elke zin voegt iets toe, totaal geen overbodig gezwam. De hoofdpersonen zijn ook niet van papier, maar leven echt, “gewoon volk” met ongewone levens. De personages zijn wederom personages met een stel geweldige bijrollen op de koop toe.

Persoonlijk hou ik er ook wel van dat zaken uit eerdere hoofdstukken later (soms subtiel, soms niet subtiel) terug komen. En ook daarin is Erik Vlaminck bedreven. Het verhaal omspant veertig jaar vreugde maar vooral verdriet. En net als in Suikerspin wordt het tegen het einde telkens erger. De gekte die eerst nog sluimert culmineert uiteindelijk in totale gevaarlijke gekte. Als de zon een beetje door lijkt te breken komt er een inkzwarte wolk tevoorschijn. Een rookwolk, vandaar die brandlucht. Klinkt zwaar en/of deprimerend, maar is het niet. Inderdaad, dat moet je maar kunnen. Erik Vlaminck kan het.

(Deze recensie staat op mijn eigen weblog, is dus geen plagiaat of zo).
http://abubakaridevries.wordpress.com

Gast
geplaatst: vandaag om 20:48 uur

geplaatst: vandaag om 20:48 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.