menu

The Brotherhood of the Grape - John Fante (1977)

Alternatieve titel: De Broederschap van de Druif

mijn stem
3,94 (8)
8 stemmen

Engels
Sociaal

178 pagina's
Eerste druk: Houghton Miffin, Boston (Verenigde Staten)

In deze semi-autobiografische roman staan liefde, dood, geweld en religie centraal. De verteller Henry Molise, 50 jaar en succesvol schrijver, probeert zijn ouders te helpen bij hun echtelijke problemen. Vooral zijn godsvruchtige en dominante moeder wil scheiden maar dat stuit op verzet van zijn tirannieke en alcoholistische vader. Henry moet bemiddelen maar heeft een moeilijke verhouding met zijn vader...

zoeken in:
avatar van Olivar Barton
4,5
De voorlaatste Fante, de werken die na Dreams of Bunker Hill verschenen, werden immers eerder geschreven. Fante zou het boek hebben afgewerkt door het te dicteren aan zijn vrouw aangezien hij het zicht verloor ten gevolge van diabetes...

Wat kon deze man toch heerlijk schrijven; weliswaar minder frivool en geinig dan Ask the Dust, maar nuchterder en over de hele lijn beter in balans, noem het volwassener zo u wil. Wederom zeer direct en eerlijk, zoals we van hem gewend zijn. Een boek van Fante heeft een beetje hetzelfde effect als de film Boyhood; alles komt gewoon voorbij en ergens onderweg haken je emoties zich vast en zit je mee op de trein voor een prachtige rit.

Het verhaal behandelt de taferelen bij de Italo-Amerikaanse familie Molise; zoon Henry gaat terug naar zijn geboortedorpje San Elmo om te voorkomen dat zijn ouders scheiden en belandt zo in een verhaal van ergernis, nostalgie en plichtsbesef. De rest leest u zelf maar.

avatar van dutch2.0
Olivar Barton schreef:
Een boek van Fante heeft een beetje hetzelfde effect als de film Boyhood; alles komt gewoon voorbij en ergens onderweg haken je emoties zich vast en zit je mee op de trein voor een prachtige rit.

Zo, dat is nog eens treffend verwoord (over het Boyhood-effect)! Precies hoe ik Boyhood heb ondergaan. Het maakt me hoe dan ook nieuwsgierig naar het werk van Fante.

avatar van Theunis
4,5
Wat een overdonderend sterk eerste hoofdstuk. Prachtig geschreven introductie die me het boek in deed stromen. Pas op het einde, tijdens de laatste hoofdstukken, weet Fante dit niveau te benaderen, maar dit betekent niet dat de rest van het boek niet goed is. Een prachtige, rauwe weergave van de relatie tussen vader en zoon en een familie die aangetast is door de tand des tijds.

De passage waarin vader het ziekenhuis bed verlaat voor de dranktafel bij zijn vrienden, waardoor hij een keuze maakt tegen het leven, is één van de mooiste passages uit het boek.

avatar van eRCee
3,0
Mijn derde boek van Fante en veruit de minste. Ik ben het eens met Theunis dat het begin heel sterk is: het eerste hoofdstuk start direct in de hoogste versnelling en er zit evenveel drama in als de meeste schrijvers in een heel boek gebruiken. Maar het probleem van De broederschap van de druif is dat dit niet blijft werken. De familie die Fante hier beschrijft is zo dysfunctioneel dat je er na een pagina of 80 wel genoeg van hebt, ik in elk geval. Verder vind ik het ook enerzijds een beetje rommelig (die hele miss Quinlan anekdote, waar slaat dat op?) en anderzijds een beetje simpel qua compositie. Het voelt als een autobiografisch boek en hoewel dat voor het hele oeuvre van John Fante wel in enige mate geldt, is hier de literaire aankleding niet goed genoeg om dat aspect te verhullen. Maar misschien heb ik meer met het alterego Bandini dan Molise, dat zou kunnen.

Hier nog even een fraai citaat over vader Molise, gemodeleerd naar vader Fante:

Hij was een nuchtere man met grote vuisten uit de bergen van de Abruzzen, klein van stuk, één meter zeventig, zo breed als een deur, geboren in een streek in Italië waar de armoede net zo spectaculair was als de omringende gletsjers en waar elk kind dat de eerste vijf jaar overleefde minstens vijfentachtig werd.

avatar van Pythia
3,5
Deze Fante las wat moeizamer dan de vorige omdat ik steeds wilde roepen: "Doe dat niet, die egoistische klootzak gebruikt je alleen maar". Maar het bloed blijkt te kruipen waar het niet gaan kan; tenenkrommend. De scene met Miss Quinlan moet dan 'zo vader, zo zoon (of toch juist niet)' aantonen maar dat onderbrak voor mij de stroom van het verhaal. Een stijlbreuk en met de haren erbij gesleept.
Nu ik het uit heb en de emoties tot rust zijn gekomen, kijk ik met waardering terug op de beschrijving van een disfunctionele vader-zoon relatie die me doet denken aan Das Urteil van Kafka. Dat lijkt een soort oer-boek voor schrijvers met een gemankeerde ouder-kind verhouding.

Gast
geplaatst: vandaag om 10:39 uur

geplaatst: vandaag om 10:39 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.