Dark Harvest - Norman Partridge (2006)
Engels
Griezel
208 pagina's
Eerste druk: Cemetery Dance Publications,
Baltimore (Verenigde Staten)
Halloween, 1963. Ze noemen hem de Oktober-jongen, of Oude Hakzaaggezicht, of Zaagtand Jack. Maar hoe ze hem ook noemen, iedereen in dit kleine stadje in het Midwesten weet wie hij is. Hoe hij iedere Halloween oprijst uit de maisvelden, met een slagersmes in de hand, en zijn weg naar de stad baant, waar bendes tienerjongens begerig wachten op een kans... Pete McCormick weet dat het doden van de oktober-jongen zijn enige kans is te ontsnappen aan een dode toekomst in dit stadje. Hij wil alles riskeren, inclusief zijn leven, om een keer de winnaar te zijn. Maar voor de nacht voorbij is zal Pete in het gezicht met de zaagtanden kijken, en het afschuwelijke ware geheim van de Oktober-jongen leren kennen...
Auteur Norman Partridge schreef tijdens zijn loopbaan meerdere verhalen met Halloween op de achtergrond, voornamelijk in kort formaat. Dark Harvest begon ook in zo'n lengte, maar werd uiteindelijk door Partridge zelf uitgerekt tot een breder verhaal. Duidelijk is dat wel, want het voelt aan als een langgerekte achtbaanrit.
Dat betekent wel dat er betrekkelijk weinig tijd wordt gespendeerd aan de aanloop, die slechts uit enkele pagina's bestaat. De registers worden nagenoeg meteen opengetrokken en die zorgen voor een prettige, doordenderende leeservaring. Dit betekent ook dat je je niet echt met iemand kan binden, wat extra schrijnend wordt gemaakt omdat Partridge voortdurend blijft wisselen tussen de perspectieven.
In de tweede helft wordt er ook wat dramatiek in het geheel betrokken om de overkoepelende onthulling te ondersteunen, maar ook om de figuren nog tevergeefs een beetje uit te diepen. Helaas werkt dat niet echt en wekken primair de indruk dat Partridge tot op het laatste moment nog ideeën in het boek probeerde te betrekken. De haastige, haast zelfbewuste vertelling heeft ook even nodig om op je als lezer in te werken, omdat je even twee keer moet knipperen om te beseffen dat er niet echt veel aanloop is.
Niettemin een vermakelijk boek met een grootse en bijzondere finale. In het nawoord benadrukt Partridge dat hij het boek heeft opgezet als een ervaring die je geen ruimte geeft om adem te halen door de snelheid nooit te remmen. Daarin is het boek geslaagd, want je bent nagenoeg altijd in beweging. Mocht je van dat soort weinig ambitieuze, maar hoge testosteronverhalen houden, dan is dit boek voor jou. Hoge kwaliteit hoef je echter niet te verwachten, wel entertainment.