The Line of Beauty - Alan Hollinghurst (2004)
Alternatieve titel: De Schoonheidslijn
Engels
Psychologisch / Sociaal
512 pagina's
Eerste druk: Picador,
Londen (Verenigd Koninkrijk)
Aan het begin van de jaren tachtig neemt Nick Guest, een letterenstudent die zijn proefschrift schrijft over het werk van de Amerikaanse schrijver Henry James, zijn intrek in het ouderlijk huis van zijn beste vriend Toby Fedden. Toby's vader is een vooraanstaand politicus en een rijzende ster in de partij van premier Thatcher. Nick komt daardoor in aanraking met de weelde van de Feddens en met macht en roem. Intussen leert Nick ook de liefde kennen, en juist daardoor komt zijn verblijf bij de Feddens onder druk te staan.
Cocaïnegebruik, homofilie en Aids spelen met kunst (literatuur, muziek) en antiek een belangrijke rol. Nick houdt van mooie dingen, cocaïne, van geld, van donkere mannen, van schone schijn, maar blijft wel altijd en overal aan de rand hangen en observeert. Met de manisch-depressieve dochter van de familie Fedden heeft hij een speciale relatie; hij helpt haar in haar moeilijke tijden veelvuldig.
Ergens in een recensie stond: Hollinghurst schrijft zelden een zin zonder dubbele bodem, en zijn karaktertekeningen getuigen tegelijk van een licht diabolisch intellect en een diepgaand empathisch vermogen.
Dat maakt het boek knap, maar tegelijkertijd soms lastig te lezen.... dat de schoonheidslijn zowel naar lijntjes cocaïne als naar de Line of Beauty als term in de kunst verwijst, wordt in het boek wel ondubbelzinnig duidelijk gemaakt. Het boek zit vol met talloze, veel minder opzichtige, dubbelzinnigheden en subtiele, maar vaak vileine observaties van mensen en situaties. Een boek waar je de tijd voor moet nemen, waarvan je niet mag/moet verwachten dat het je een dagje ontspannen lezen oplevert, omdat je eigenlijk voortdurend op je qui-vive moet zijn. Maar dan sla je het boek aan het eind ook dicht met een zucht van voldoening en met lichte spijt.