menu

The Absolutist - John Boyne (2011)

Alternatieve titel: De Witte Veer

mijn stem
4,10 (24)
24 stemmen

Engels
Psychologisch / Historisch

352 pagina's
Eerste druk: Doubleday, Londen (Verenigd Koninkrijk)

September 1919. De twintigjarige Tristan Sadler neemt een trein van Londen naar Norwich om een pakketje brieven te overhandigen aan Marian Bancroft. Tristan vocht tijdens de Eerste Wereldoorlog aan de zijde van Marians broer Will. De brieven zijn echter niet de ware reden van Tristans bezoek; hij draagt een groot geheim met zich mee. Terwijl ze samen wandelen door de straten van een stad die nog steeds moet bekomen van de schok van de oorlog, hoopt Tristan zijn hart te luchten bij Marian en haalt hij herinneringen op aan de oorlog. In 1917 legde Will midden op het slagveld zijn wapens neer en verklaarde dat hij gewetensbezwaarde was geworden, waarna hij ter plekke werd veroordeeld als verrader. De bijzondere vriendschap tussen de twee bracht Tristan korte momenten van groot geluk, maar ook een pijn die dieper en heftiger was dan de fysieke lijdensweg van de loopgravenoorlog.

zoeken in:
avatar van Bassievrucht
4,5
Waarschijnlijk John Boyne's beste roman tot op heden.

Normaal gesproken houd ik niet zo van oorlogsboeken. Deze roman vond ik echter wel interessant. Voornamelijk omdat het iets nieuws biedt. Boyne heeft twee uitganspunten die, voor zover ik weet, niet opduiken in andere oorlogsverhalen. Een: het weigeren om de wapens op te pakken. En Twee: homoseksualiteit onder soldaten.

Over dit boek heb ik een gesprek met de auteur gehad.

fictie - interview: John Boyne - De witte veer - John Boyne flikt het weer met De witte veer - 8weekly.nl

3,0
Ik had nog nooit iets van John Boyne gelezen, maar de verfilming van The Boy in the Striped Pyjamas maakte nogal indruk. Bovendien heb ik een (ik geef toe, merkwaardig) zwak voor boeken die tijdens de Eerste Wereldoorlog spelen.

The Absolutist past wat mij betreft niet in het rijtje klassiekers die over deze oorlog zijn geschreven. Wel is het een redelijk geschreven, meeslepend en mooi opgebouwd boek, waarbij het geen enkele moeite kost hem uit te lezen. Ook deze roman zou zo maar verfilmd kunnen worden, sterker nog, sommige scènes leken haast wel geschreven met een verfilming voor ogen.

Helaas valt er iets te veel op de roman aan te merken. Ik zal me beperken tot mijn twee grootste struikelblokken. In de eerste plaats maakt Boyne een beginnersfout door allerlei zaken uit te leggen die de lezer al lang weet. Zo is er de scène dat Tristan ’s nacht wakker schiet in de kazerne en allerlei geheimzinnige geluiden hoort. De volgende dag is Wolf verdwenen. Als lezer weet je dan al lang hoe de vork in de steel zit, maar toch legt Boyne het allemaal nog eens uit. Ook laat Tristan de hele roman door doorschemeren waarom hij uit huis is gezet. Als lezer begrijp je het allemaal prima, maar toch moet Boyne de hele episode nog eens uitgebreid beschrijven.

En dit zijn dan nog maar twee van de vele, vele voorbeelden.

Een ander dik minpunt is de overdrijving. De Eerste Wereldoorlog was al ellendig genoeg, dan hoef je het verder niet meer aan te dikken. En toch doet Boyne dit. Met gebruik van alleen maar clichés. De sergeant is een onmens, een gevangen genomen Duitse soldaat huilt eerst om zijn mutti, daarna laat hij een foto van zijn ouders zien en dan plast hij in zijn broek. Hersens belanden op je uniform, ratten kruipen rond tussen je tenen, luizen tussen je haren. Merkwaardiger nog, zo goed als iedere soldaat sterft, bijna niemand overleeft, niemand raakt gewond. Terwijl de cijfers uitwijzen dat de meeste soldaten overleefden, een veel minder groot aantal gewond raakte en er nog minder stierven. Wat de ellende trouwens niet minder maakte.

Kortom, The Absolutist is geen Soldier of the Great War, geen Regeneration en zeker geen Im Westen nichts neues. Maar als dit verfilmd zou worden, het liefst een beetje ingetogen, zou je waarschijnlijk een beste film hebben.

avatar van Donkerwoud
4,0
Alweer mijn derde boek van deze auteur en het is ontegenzeggelijk de beste die ik van hem gelezen heb. Meer dan ooit weet hij een onbekend facet van de geschiedenis zo te verdraaien dat er een heel ander beeld ontstaat. Hij maakt hier grondig korte metten met oorlogsheroïek en machocodes. In de roman komt dan ook vrijwel geen Duitser voor, maar de ware vijand is intolerantie tegenover zowel homoseksuelen als mensen die principieel tegen de oorlog zijn.

De beklemming zit hem in die continue heksenjacht om mensen eruit te filteren die niet heldhaftig genoeg zijn. Daarbij schuwt Boyne het niet om de dingen potsierlijk te overdrijven en de patriarchale orde neer te zetten als een inhumane bende machtswellustelingen. Heteroseksuele mannen zijn bijna de antichrist die alleen maar kommer en kwel verspreiden met de strikte regels die zij aan zichzelf maar vooral aan anderen opleggen. Iets meer nuance daarin was welkom geweest. Tegelijkertijd zorgt diezelfde overdrijving wel voor een genadeloos pijnlijke climax waarmee de roman een krachtig statement maakt dat ik in ieder geval niet snel zal vergeten. Het voelt in alles als een afrekening met een oorlog die om de verkeerde redenen in het publieke geheugen voortleeft en die zeker ook grimmige facetten had waar wij lering uit mogen trekken.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:12 uur

geplaatst: vandaag om 13:12 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.