menu

A Spot of Bother - Mark Haddon (2006)

Alternatieve titel: Een Akkefietje

mijn stem
3,33 (23)
23 stemmen

Engels
Psychologisch

400 pagina's
Eerste druk: Jonathan Cape, Londen (Verenigd Koninkrijk)

George Hall kijkt uit naar zijn welverdiende pensioen - maar ontdekt plotseling iets verontrustends. Een cirkelvormige rode vlek op zijn heup doet hem geloven dat hij huidkanker heeft. Dan besluit zijn onstuimige dochter te trouwen met haar volgens George totaal ongeschikte vriendje, betrapt hij zijn vrouw in bed met zijn ex-collega, en brokkelt het plezierige en opgeruimde leven van zijn zoon geleidelijk af wanneer hij zich er maar niet toe kan zetten zijn minaar uit te nodigen voor de trouwerij van zijn zuster. Temidden van dit alles probeert George op een waardige manier gek te worden, zonder dat iemand last van hem heeft.

zoeken in:
4,5
blz 30-hilarisch!!!

3,5
Het is op zich knap hoe hij steeds wisselt van perspectief. Daardoor kun je je indentificeren met alle hoofdpersonages, een absolute verdienste van Mark Haddon. Het is alleen jammer dat het zo lang duurt voor er daadwerkelijk iets gebeurd. Het is allemaal net te lang iets te veel van hetzelfde, waardoor je je af en toe toch licht verveeld.

Al met al toch een krappe 3,5*.

3,5
Grappig - ik heb het juist in één keer uitgelezen. Dat taalgebruik van Haddon is wonderschoon en op en top huiskamerbrits, Jacob is vanaf begin een zeer vermakelijk personage en de opbouw naar die climax waarin alles fout gaat (zoals verwacht) is erg mooi.

avatar van eRCee
3,0
Opnieuw een aardig boek van Mark Haddon. A spot of bother drijft iets minder op een (leuke) gimmick dan voorganger The curious incident of the dog in the night-time. Het enige opvallende vormelement van de roman is het per hoofdstuk wisselende perspectief. Dit is natuurlijk al wel eerder en beter gedaan, ik noem een Het huis van de stilte (Pamuk), maar werkt ook hier prima. Inhoudelijk is het boek weinig opzienbarend. Een handvol personages dekt samen zo’n beetje alle mogelijke relationele problemen zodat elke lezer er wel wat in kan herkennen, vermoed ik. Met een Paul-de-Leeuw-achtig familiegevoel wordt net te langzaam naar een even gelukkig als voorspelbaar einde toegewerkt. Waarom dan toch drie sterren? Dat kan vooral op het conto worden geschreven van de droogkomische vertellerstoon van Haddon, die zich met dit boek bewijst als een onderhoudend romancier.

avatar van psyche
3,0
psyche (crew)
eRCee schreef:
Het enige opvallende vormelement van de roman is het per hoofdstuk wisselende perspectief. Dit is natuurlijk al wel eerder en beter gedaan, ik noem een Het huis van de stilte (Pamuk), maar werkt ook hier prima.


Het vormelement werkt enerzijds prima, anderzijds is wat mij betreft het wisselend perspectief qua inhoud soms uit balans. Hoofdstukjes van nog geen halve pagina naast langere hoofdstuken waarin echt wat gebeurt. Als dan die hele korte hoofdstukjes afgeraffeld overkomen (wat feiten of handelingen achtereen à la en toen en toen en toen) wordt het irritant. Dit is gelukkig niet heel veel aan de orde.
Al met al een vermakelijk boek. Waar door anderen over bepaalde thema's zwaar wordt geschreven blijft het in Een Akkefietje luchtig en tegelijkertijd geloofwaardig al ben ik het met eRCee eens: Haddon wacht net te lang met de ontknoping. Daardoor begon het een beetje op de oude John Lanting toneelvoorstellingen te lijken.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:42 uur

geplaatst: vandaag om 13:42 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.