La Casa Verde - Mario Vargas Llosa (1966)

Mijn eerste Llosa en meteen een pittig boek. Vooral in het begin leest La Casa Verde lastig tot zeer lastig. Daarna raak je wat gewend aan de stijl, waarin bijvoorbeeld twee verschillende dialogen die zich afspelen in een andere tijd en plaats (soms met dezelfde personages, lekker handig) door elkaar heen lopen. De manier waarop gesprekken zonder duidelijke leestekens worden geintegreerd in een zin maakt het ook niet makkelijker.

En dan zijn er nog de vele personages. Pas geleidelijk aan leer je ze kennen, ze krijgen steeds meer gestalte naarmate de verschillende verhaallijnen vorderen. Sommige relaties tussen personages begrijp je zelfs pas aan het eind.

La Casa Verde is dus een soort literaire jungle, een wirwar van woorden, bont en kleurrijk. Dat past perfect bij het beschrevene, bij de sfeer van Zuid-Amerika. Knap gedaan van Llosa. En zeker bij de laatste pakweg honderdvijftig pagina's weegt dat wel op tegen de moeilijke leesbaarheid.
Echt top vond ik het helaas ook nergens. Goeie verhalen, maar niet briljant. Knap geschreven, maar niet meesterlijk. Typisch een 'gewoon goed' boek wat mij betreft.

Grappig ten slotte dat op een van de laatste pagina's van deze roman vol geweld, onderdrukking en grof seksisme nog even wordt gesteld dat er geen slechtheid is in de wereld... 3,5*

Aangezien ik hem zelf 5* heb gegeven, ben ik het natuurlijk niet met je eens. De verhalen zijn niet eens zo heel erg origineel (maar wel boeiend), maar wat hij hier met taal doet is naar mijn idee sensationeel. Bij mij voegde die aparte manier van schrijven veel, heel veel toe. Sterker nog, er zijn twee scenes die ik (letterlijk) met stokkende adem heb gelezen. De scene waarin de oude muzikant/pooier het doof/blind/stomme meisje verleidt en de scene met het Russisch roulette.Hiervoor had ik nog nooit zoiets gelezen en hierna alleen nog maar in een andere roman van Vargas Llosa (Gesprek in de Kathedraal). Ik denk trouwens dat jij De Oorlog van het Einde van de Wereld wel heel erg goed gaat vinden. Een epische roman, veel traditioneler in opzet (gewoon lineair) en veel traditioneler qua taal. En een prachtig verhaal bovendien.

Dank voor de tip! Ik ga eens in de bieb kijken.

De passages die je noemt, vooral de eerste, zijn inderdaad behoorlijk goed. Vond zelf de epiloog misschien wel het sterkst van het gehele boek.

Maar zoek dan vooral op De Oorlog van het Einde van de Wereld

Voor mij had dit boek aanvankelijk een fijne flow. De lastig ontwarbare zinnen geven een wat impressionistische indruk van het leven in de jungle, de ongrijpbaarheid maakt een mysterieuze sfeer. Vele personages komen voorbij, waar het lang onduidelijk blijft hoe de relaties precies liggen. De op die manier opgebouwde spanning kwam voor mij niet echt tot ontlading. De laatste honderd pagina’s heb ik met moeite uitgelezen. Bij een boek als dit wreekt zich denk ik dat ik de personages niet echt meen te leren kennen. Ze maken genoeg mee en voeren het hoogste woord over van alles, maar karakterologisch zijn ze slechts met brede verfstreken vormgegeven. Laat staan dat er iets van een psychologische peiling bij komt kijken. Maar wat kun je ook verwachten bij personages die ‘de Dikke’ of ‘de Aap’ heten. En je kunt natuurlijk stellen dat niet individuele personages onderwerp zijn, maar de microkosmos die ze tezamen vormen. Net als in Het Feest van de Bok, al is het ditmaal voor mij een stuk diffuser wat Vargas Llosa met die microkosmos wil verbeelden.

Ik zie zeker wel bepaalde kwaliteiten in deze roman. De sfeer van de bedrukkende jungle (zo'n gevoel kreeg ik wel) komt wel sterk naar voren. En allemaal personages samen laten komen en daaromheen komen met anekdotes, vriendschappen of hele levens die worden beschreven: dat kan goed werken en is wel prima bedacht. Maar ik vond er simpelweg helemaal niks aan. De personages gingen nooit leven en alles dat zij meemaakten deed me dan ook niks. Dat elke hoofdstuk steeds elke groep een beetje aandacht gaf (gescheiden door een witregel waarna de volgende groep aan de beurt is) werkte voor mij ook niet. Ook de schrijfstijl vond ik niet altijd prettig. Soms er verwarrend, vaak ook zinnen die zonder hoofdletter beginnen en dat stoorde me. De laatste 200 pagina's heb ik met minder aandacht nog wel uitgelezen maar ook in die eerste 250 haalde ik weinig. 1,5*