Het Zwevende Schaakbord - Louis Couperus (1922)

Van de serieuzere romans van Couperus ben ik eerlijk gezegd geen groot liefhebber, maar al eerder viel ik voor het liefelijke Psyche en ook Het zwevende schaakbord vind ik onweerstaanbaar charmant. Half-parodie, half echt ridderverhaal, uitgaande van de Ronde Tafel-legende maar met een modern sausje, in een taal die een mengsel is van het klassiek Nederlands van begin 20e eeuw en Middelnederlands. En het is vooral de taal die regelmatig een glimlach op het gezicht tovert, hoewel zoals het Woord vooraf reeds belooft, ook de ontroering niet veraf is. Het leuke is dat woorden die je in het geheel niet kent toch begrijpelijk worden...

Er rijden nooit geene belaagde damoselen meer rond op witte palafroeten in de foreesten!

Hoogtepunt van Het zwevende schaakbord vond ik de passage van de eerste veldslag, schitterend beschreven en tegelijk hilarisch (woorden als 'wiganten', 'liebaert', 'frotsieren' en 'gebruseerd' vliegen net zo driftig door de lucht als er ledematen worden afgehouwen). Het verhaal zelf is overigens ook alleraardigst, vooral door de moderne draadjes die Couperus er doorheen weeft, en die knap genoeg nooit flauw aanvoelen. Wat mij betreft echt een kunststukje, dit boek. Toch nog maar eens een 'serieus' werk van deze literaire wigant proberen, bij Sint Michiel!