menu

Waiting for the Barbarians - J.M. Coetzee (1980)

Alternatieve titel: Wachten op de Barbaren

mijn stem
3,67 (52)
52 stemmen

Engels
Psychologisch

156 pagina's
Eerste druk: Secker & Warburg, Londen (Verenigd Koninkrijk)

Tientallen jaren al bestuurt een oude, beschaafde magistraat naar ieders tevredenheid een dorp aan de grens van het Rijk. Wanneer de regering het decreet uitvaardigt dat de barbaren, een vredelievend nomadenvolk in het grensgebied, moeten worden vervolgd, kan de oude man daar weinig begrip voor opbrengen. Hij raakt verwikkeld in een conflict, dat hem heen en weer slingert tussen medeplichtigheid, onverschilligheid en verzet.

zoeken in:
4,5
Mijn tweede Coetzee en opnieuw fenomenaal. Net geen 5 sterren door het einde (dat in mijn optiek net ietsjes te lang doorging). Huiveringwekkend is de scène waarin de magistraat wordt 'opgehangen'

4,5*

avatar van Donkerwoud
3,5
Vervreemdend kafkaësk verhaal over een magistraat die seksuele gevoelens krijgt naar een mishandeld en verkracht slachtoffer van het imperialistische regime waar hij zelf deel van uitmaakt. Het boek beschrijft een prettig unheimische dreiging waarbij de angst voor repercussies van gepleegde wandaden steeds in de lucht hangt. Mooi beschreven aan de hand van idyllisch natuurschoon en het dagelijkse wel en wee in de fictieve dorpsgemeenschap. Wat mij enigszins tegenstaat is dat het mannelijke hoofdpersonage op een irritante manier niet vies is van pathetisch zelfmedelijden.

avatar van Bassievrucht
3,5
Na In Ongenade is dit mijn tweede Coetzee. Wachten op de barbaren is een mooie roman, met een sterke opening, en waarin vooral, zoals Donkerwoud al aangeeft, de beschrijvingen van de natuur fraai zijn neergezet. Ook wordt goed beschreven hoe de mensheid, veel meer dan nu, overgeleverd is aan de grillen van de natuur (de storm bijvoorbeeld). Ik vond het heel fraai dat ik me, naarmate het verhaal vorderde, achter de oren krabde en dacht: wie is deze oorlog eigenlijk begonnen, het regime zoals ik had gedacht, of toch de barbaren? Iemand hier die hetzelfde dacht? Ik heb deze roman een maand gelezen en denk er nog regelmatig aan terug. Dat overkomt me eerlijk gezegd bij te weinig romans, maar bij In Ongenade overkwam me dat ook. Missie geslaagd, zou je zeggen. Nou, niet helemaal. Ik vind dat de verhaallijn van de magistraat die seksuele gevoelens voor het gemartelde barbarenmeisje ontwikkelt, en dat is een grote verhaallijn, vies tegenvallen; het tempo is te eentonig en boeiende ontwikkelingen zijn er nauwelijks, het is toch vooral eenrichtingsverkeer vanuit de magistraat zonder dat hij, en de lezer, daar wat voor terugkrijgt (ja, de deksel op zijn neus, aan het einde). Om met een positieve noot te eindigen: Wachten op de barbaren is fenomenaal geschreven.

Gast
geplaatst: vandaag om 21:20 uur

geplaatst: vandaag om 21:20 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.