De Afstammeling - Almar Otten (2011)

Goed boek. Normaal gesproken heb ik niets met historische romans, maar omdat ik alles verzamel wat een (verre) link heeft met Deventer moest ik deze wel lezen/hebben. De personages kwamen "echt" op mij over, als mensen van vlees en bloed. Fijne, realistische dialogen. Tijdens het lezen werd ik regelmatig getrakteerd op onverwachte wendingen in het verhaal, wat voor mij een groot pluspunt is. Ik hou niet zo van voorspelbare verhalen en dat is dit boek zeker niet. Ook het einde was voor mij verrassend. Verder werd tot mijn verbazing, mijn stamkroeg "the Midtown" genoemd (op de Brink). Ik ga er graag naar binnen als ik in Deventer ben en kan iedereen een bezoekje aanraden aan deze leuke bar. Maar goed, ik dwaal af.

Omdat ik de gewone uitgave niet meer vond, heb ik deze (tegen het dubbele van de normale prijs) gekocht als groot lettertype, opgesplitst in twee banden. Ik heb desondanks deze aankoop nog niet beklaagd.

Toch één kleine bedenking na het lezen: zoals in de beschrijving al staat betrapt Lineke haar vriend terwijl ze in de muur van de kelder iets in metselde. Pas veel later in het verhaal speelt dit opeens een grote rol, terwijl het aannemelijker was als Lineke het al eerder had uitgemetseld en had bijgehouden of zo. Als mijn vriend iets inmetselde in de muur had ik dit véél vroeger terug uit-gemetseld want je weet nooit of het iets louche is (drugs of in het ergste geval een lijk of zo). Of het moet zijn dat Lineke door de gebeurtenissen in het verhaal "het zich opeens weer herinnerde", maar nu blijkt dat nergens uit...

Maar nu ben ik aan het mierenneuken. Het stoorde mij namelijk niet echt. 4 verdiende sterren voor dit boek.

Na herlezing stem met een halfje verlaagt. Dit omdat er toch net iets teveel toevalligheden zijn, wat het boek onrealistisch maakt. Het blijft een goed boek, en ik (her)lees dit vele malen liever dan de serie van "de zeven Deventer moordzaken" waarvan Otten ook een paar delen schreef, maar enkele onlogische handelingen van de personages plus de mix van de eerder genoemde teveel toevalligeden maakt dat ik vind dat ik dit boek te hoog heb beoordeeld.

Ik zou, als ik een boek uit heb, deze eerst moeten laten bezinken voor ik in alle enthousiasme een beoordeling plaats. Het is bij mij immers pas later dat ik een objectiever oordeel kan vormen. Ik neem dit mee voor later.