Van Drie tot Zes - Herman Brusselmans (2011)
Nederlands
Psychologisch
200 pagina's
Eerste druk: Prometheus,
Amsterdam (Nederland)
Willem Zundap, die de hoofdrol speelt in Van drie tot zes, is een man die het niet heeft getroffen in het leven. Na een slechte jeugd, een verblijf in de gevangenis en een poging tot autodidactische studie leeft hij van zijn pen: hij werkt voor enkele tijdschriften en probeert ook een roman te schrijven. Dat laatste wordt echter geen succes, en Zundap wordt dan ook gedegradeerd naar de lagere regionen van het geschreven woord. Hij vervaardigt teksten voor een radioprogramma en wordt vervolgens zelf radiomaker. Zundap besluit te trouwen met de hoofdredactrice van een tijdschrift waarvoor hij vroeger werkzaam was, maar de enige vrouw van belang blijft het droommeisje. Zij is het tweede hoofdpersonage in deze roman en bepaalt de denkwereld van Zundap, die van het kastje naar de muur botst. Zal hij haar ooit ontmoeten en zo ja, waar zal dat dan toe leiden?
Het is geschreven in één lang stuk, opgedeeld in een tweetal alinea's, als een gedachtestroom rechtstreeks op papier geprint. Bijkans de beste manier maar hierdoor soms lastig te volgen. Het kost moeite de aandacht erbij te houden, en wanneer dat lukt, levert het weinig meer op dan een warrig verhaal, waaraan de soms missende grammaticale correctheid - ongetwijfeld ook onderdeel van Brusselman's stijl - gretig bijdraagt (wat in hemelsnaam te denken van een frase als "(...) wordt laten gelegen liggen zullen zijn hebben geweest."?).
In tegenstelling tot de bewering van de flaptekst, is Van drie tot zes geen boek dat zich in m'n geheugen ingegraven heeft.
Zal ik de rest van zijn oeuvre nu ook links laten liggen?
'De Kus in de Nacht' vind bijzonder sterk. Op Vergeef me de Liefde na, het dikste boek dat Brusselmans ooit geschreven heeft (bijna 700p), maar het leest er niet trager om. Eén van mijn favoriete boeken ooit en waarschijnlijk mijn favoriete Brusselmans. Is het middelste deel in de trilogie met 'Vergeef me de Liefde' en 'Ik ben Rijk en Beroemd en ik heb Nekpijn'.
Ook het eerste boek dat ik ooit van 'm gelezen heb, 'Mank' (zo'n 180p), vond ik erg goed in de zin dat ik bijna een week kaakpijn had van het lachen. Maar goed, hoogstaande literatuur is het nooit echt. De Kus in de Nacht vind ik net die enkele niveaus hoger, omdat er een aardig aantal meer filosofische passages zijn.
Edit: ik merk ook een schrijfstijlverschil tussen zijn 'eerdere' en 'latere' boeken, zo ongeveer rond de periode 1995-2000, moeilijk concreet te bepalen. Zijn latere werk is wat meer down to earth, daar waar boeken als Het Zinneloze Zeilen en Vrouwen met een IQ soms wat dromeriger zijn en zich als het ware in een parallelle wereld of zo afspelen (i.t.t. tot de streek van Gent van de schrijver zich dagelijks in beweegt en waar je een duidelijk beeld krijgt van wat hij zoal doet).