menu

What We Talk About When We Talk about Love - Raymond Carver (1981)

Alternatieve titel: Waarover Wij Praten als Wij over Liefde Praten

mijn stem
4,02 (25)
25 stemmen

Engels
Verhalenbundel
Psychologisch / Sociaal

134 pagina's
Eerste druk: Alfred A. Knopf, New York (Verenigde Staten)

Zeventien verhalen van Raymond Carver over eenzame mannen en vrouwen in de Amerikaanse Midwest. Ze drinken, vissen, kaarten en bedrijven de liefde om de tijd te verdrijven, maar bovenal praten ze over liefde, of iets wat daar mee te maken heeft.

zoeken in:
4,5
Sai
Het eerste verhaal uit deze bundel, Why Don't You Dance?, is naar mijn mening het mooiste korte verhaal ooit geschreven, en dat de bundel voor de rest ook wat mindere verhalen bevat maakt dan niets meer uit. Eens in de twee weken pak ik het boekje er weer bij om nog een keer te kijken of ik de essentie van het verhaal wél kan pakken.

avatar van omsk
4,0
Er kan lang over gediscussieerd worden welke Amerikaan het best het alledaagse naoorlogse Amerika weet te vervatten, en in die discussies mogen de namen Updike, Irving en Delillo vallen, voor mij blijft Carver de nummer één in deze discipline.

yorgos.dalman
Raymond Carver: geen noemenswaardige plots, geen climaxen, geen opmerkelijke of markante personages. Uitgebeende, onopgesmukte stijl.
Schetsen, stillevens, portretten van gewone mensen in gewone omstandigheden, maar dan wel weer zo precies en ogenschijnlijk terloops neergezet dat het daarom juist vaak zo goed is.
En intussen is er veelvuldig daar: een onderhuidse spanning, frustraties, miscommunicatie, een vlaag van onbenoemde wanhoop... het is alleemaal weergegeven in een enkele onopzichtige handeling of zomaar een ogenschijnlijk nietszeggend stukje dialoog.

Lees maar eens het verhaal EVERYTHING STUCK TO HIM, van een bekentenis van een vader aan zijn kleine dochter, iets wat in eerste instantie niet veel meer lijkt daneen anekdote, en dan de slotalinea die zomaar ineens, door een enkele terloopse observatie van de hoofdpersoon, toch een slag in je gezicht is.

Things change, he says. I don't know how they do. But they do without you realizing it or wanting them to.

En dan ben je even stil.

avatar van thomzi50
3,5
Inderdaad een sterke verhalenbundel, met een vrijwel constant aanwezige onderhuisde spanning, en bovendien een continu hoog niveau. Toch werd het op een paar verhalen na in mijn ogen nergens briljant - wat misschien ook komt omdat ik het nauwelijks iets weet van het naoorlogse Amerika. Vandaar slechts 3,5*. Wel binnenkort eens op zoek naar meer Carver, trouwens.

yorgos.dalman
De beste verhalen van Carver worden met de jaren alleen maar sterker in zeggingskracht.

Zijn uitgebeende, onopgesmukte stijl is de juiste vorm voor de verbeelding van een haast Edward Hopper-achtige wereld, waar achter keukenramen en in achtertuinen van 'betere buurten' de menselijke tragedies schuilgaan.
(Wat dat betreft kun je naast Hopper ook de naam van filmmaker John Cassavetes laten vallen, die ook al zo'n expert was in het uitbeelden van realistische dialogen en onderhuidse spanningen binnen stukgelopen huwelijken.)

Verhalen als 'Why don't you dance', 'Viewfinder', 'Gazebo', 'So much water so close to home', 'A serious talk', 'The calm' en het door mij hierboven al aangehaalde 'Everything stuck to him' staan binnen het oeuvre van Carver, maar ook in de literatuur in het algemeen, op eenzame hoogte.

avatar van Pageturner
2,5
De vergelijking tussen de verhalen van Carver en de schilderijen van Edward Hopper wordt vaak gemaakt. Het eerste verhaal dat ik van deze bundel las, De koepel (Gazebo), riep inderdaad een schilderij van Hopper bij me op. Het is een wondermooi verhaal waarin iets staat te gebéuren, waarin je die avondlijke sfeer en de gevoelens van de twee hoofdpersonages kan voelen. Helaas moest ik bij de andere verhalen uit deze bundel eerder aan de schilder Andrew Wyeth denken: stoffige stillevens, momentopnamen uit uitzichtloze levens van afwachten en de tijd doden. Mooi voor even, maar al snel erg eentonig.

5,0
Het eerste wat ik lees van Carver, deze bundel, en ik moet meteen zijn meesterschap en reputatie onderkennen. Ik kan zijn korte verhalen — en ze zijn soms echt erg kort – enkele keren na mekaar lezen en nog blijft het fascinerend.
Iets de termen ’symboliek’ en ‘metaforen’ opplakken kan het al gauw bombastisch of hoogdravend maken, maar bij Carver zou het meer een understatement zijn. De lading die verholen ligt in en achter de minimalistische zinnen is ontzagwekkend.

Dat deze realist vaak in één adem genoemd wordt met Bukowski (als zijnde het dirty realism duo) vind ik na – enkel – deze bundel te hebben gelezen nogal misplaatst. Bukowski is rechttoe rechtaan, en liefst nog met de vuist vooruit. Bij deze Carver kan je blijven rondcirkelen, invalshoeken zoeken en percepties laten groeien.
Nee, de fletse grauwgrijze settings doen me nog eerder denken aan Yates, al is de uitvoering ervan heel anders. Yates brengt het gevoel stilistisch over, creëert de grijze toon en stemming met veel gevoel; waar het bij Carver veeleer onderhuids zit. Helaas soms zo onderhuids dat je de schil er niet af krijgt.

Deze man heeft me in ieder geval enorm gefascineerd; beslist niet het laatste wat ik van hem lees.

3,0
Ik zie dat Carver nogal vaak in één adem genoemd wordt met Edward Hopper. Niet dat die vergelijking volledig uit de lucht gegrepen is, maar ik zie toch enkele duidelijke verschillen. Vooral qua toon. Hopper slaagt erin om doodgewone – vaak treurige – taferelen iets betoverends te geven. Carver blijft helaas te vaak in tristesse steken. De personages ruziën erop los, vaak met slaande deuren en zaken die in het rond vliegen. Dat noem ik geen ‘onderhuidse spanning’ meer. Ongeveer de helft van de verhalen drijft op uit de hand lopende conflicten. Soms leuk en ludiek (‘The Calm’), maar vaak ook gewoon overdadig (‘Gazebo’).

Ondermaats wordt het gelukkig nergens. Vooral dankzij Carvers directe, droge vertelstijl. Ondanks enkele heftige gebeurtenissen en conflicten had ik nooit het gevoel dat de schrijver mikt op sensatie of spektakel. Dat ‘alledaagse’ heeft hij dus wel gemeen met Hopper. De mooiste voorbeelden daarvan zijn m.i. ‘Why Don't You Dance?’, ‘Everything Stuck to Him’ en vooral ‘I Could See the Smallest Things’. Ook het langste kortverhaal, ‘What We Talk About When We Talk About Love’, mag er zijn, al ligt dat vooral aan de leuke dialogen, niet zozeer aan de sfeer die gecreëerd wordt.

Voorts helpt het vlotte tempo natuurlijk een handje. Do the math: 17 verhalen over 134 pagina’s, voor je het goed en wel beseft heb je dit boek uit. Maar fabelachtig vond ik het dus niet. 3*

Gast
geplaatst: vandaag om 19:50 uur

geplaatst: vandaag om 19:50 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.