Het Zusje van de Bruid: Relaas van een Onmogelijke Liefde - Joris van Casteren (2011)
mijn stem
6 stemmen
Nederlands
Autobiografische Roman
224 pagina's
Eerste druk: Prometheus,
Amsterdam (Nederland)
Na een reeks mislukte liefdes met onder meer een gravin en een oudere getrouwde vrouw, ontmoet Joris van Casteren op een bruiloft een vrouw die hem intrigeert. Zij is de jongste dochter van een Shell-directeur, en even briljant als zelfdestructief. Ze verkoopt haar huis in Londen om zich met Van Casteren in een kapitaal pand aan een Amsterdamse gracht te vestigen. Terwijl hij zich verdiept in de merkwaardige geschiedenis van het huis en de levens van vroegere bewoners, richt zij zich drinkend, snuivend en spuitend te gronde.
0
geplaatst: 21 januari 2012, 14:40 uur
De vriendin die zichzelf te gronde richt: we zagen het ook gebeuren in Gipharts Ik ook van jou en in de film Betty Blue.
Naar mijn smaak werkt Van Casteren het thema alleen wel beter en aangrijpender uit.
De geschiedenis die hij vertelt is waargebeurd: de vriendin was het schoonzusje van een collega.
Hij zal zich daarbij ongetwijfeld de nodige dichterlijke vrijheden hebben gepermitteerd, maar als je daar zo’n goed resultaat mee kunt bereiken, mag je als lezer niet mopperen.
Onder (ex-)collega’s waren er wel wat lange tenen; uiteindelijk werd Van Casteren ontslagen bij Vrij Nederland: Weerwoord Joris van Casteren.
Aan het einde van het boek legt hij z’n ex-schoonmoeder een nogal genante zin in de mond, en misschien had een episode van twee bladzijden daar helemaal weggelaten kunnen worden, maar deze details zorgen er wel voor dat je inziet hoe vreselijk goed de rest van het boek is.
Aanrader!
Naar mijn smaak werkt Van Casteren het thema alleen wel beter en aangrijpender uit.
De geschiedenis die hij vertelt is waargebeurd: de vriendin was het schoonzusje van een collega.
Hij zal zich daarbij ongetwijfeld de nodige dichterlijke vrijheden hebben gepermitteerd, maar als je daar zo’n goed resultaat mee kunt bereiken, mag je als lezer niet mopperen.
Onder (ex-)collega’s waren er wel wat lange tenen; uiteindelijk werd Van Casteren ontslagen bij Vrij Nederland: Weerwoord Joris van Casteren.
Aan het einde van het boek legt hij z’n ex-schoonmoeder een nogal genante zin in de mond, en misschien had een episode van twee bladzijden daar helemaal weggelaten kunnen worden, maar deze details zorgen er wel voor dat je inziet hoe vreselijk goed de rest van het boek is.
Aanrader!
0
geplaatst: 20 juli 2012, 20:39 uur
Wat me erg aanspreekt in Van Casterens schrijfstijl is dat de schrijver voornamelijk gortdroge informatie optekent. Of hij en passent de waarheid richting fictie stuurt kan me geen biet interesseren. Het is een mooi verhaal geworden, en wat mij betreft draait het daar bij een roman uiteindelijk om.
0
psyche (crew)
geplaatst: 23 januari 2014, 12:01 uur
gert_r schreef:
Aan het einde van het boek legt hij z’n ex-schoonmoeder een nogal genante zin in de mond, en misschien had een episode van twee bladzijden daar helemaal weggelaten kunnen worden, maar deze details zorgen er wel voor dat je inziet hoe vreselijk goed de rest van het boek is.
Aanrader!
Aan het einde van het boek legt hij z’n ex-schoonmoeder een nogal genante zin in de mond, en misschien had een episode van twee bladzijden daar helemaal weggelaten kunnen worden, maar deze details zorgen er wel voor dat je inziet hoe vreselijk goed de rest van het boek is.
Aanrader!
Ik ben blij dat ik éérst twee andere boeken van Joris van Casteren heb gelezen. Ik lees nu Het Zusje van de Bruid, onmiskenbaar JvC maar het is toch echt wat anders of over een stad danwel been geschreven wordt of een onmogelijke liefde.
Dat ik het boek tot nu toe helemaal niet grappig vind, is niet erg. Ik mis wel iets. Laat ik wachten tot de laatste pagina, wie weet verander ik van gedachten.
0
psyche (crew)
geplaatst: 24 januari 2014, 10:04 uur
Ik ga een poging wagen mijn bevindingen weer te geven.
JvC heeft, zie zijn verantwoording, het verhaal over Luna en hem weergegeven zoals hij het zich herinnert, andere betrokkenen herinneren het zich misschien anders.
Gabriël Garcia Marquez heeft hier iets moois over gezegd: het leven is niet het leven dat je hebt geleefd, maar dat je je herinnert en hoe je het herinnert om het te vertellen.
Ik denk dat JvC daarin is geslaagd. Ik kan me voorstellen dat mensen in (zijn) omgeving 020 zichzelf al dan niet terecht herkennen, tegelijkertijd heeft JvC personen dusdanig geanonimiseerd dat gebeurtenissen evengoed in 010, 050 of 070 hadden kunnen afspelen. Wat JvC over bijvoorbeeld collega's schrijft heeft ook een functie, met name als het gaat over het gedrag van JvC met vrouwen tot dan toe. Zie waar de bruid zusje Luna waarschuwt.
Toch maakt JvC het zich moeilijk, namelijk wilde hij (volgens zijn weerwoord op de kritieken) een liefdevol maar hard boek schrijven. Een boek over een onmogelijke liefde.
Dat de relatie vroeg of laat gedoemd is te mislukken is overtuigend weergegeven. JvC kan dat 'hard' noemen, ik vind het vooral over een verslaafd meisje/jonge vrouw gaan. In die zin herinnert JvC me aan Floortje Bloem of Christiane F.
Wat ik mis, is het liefdevolle van JvC, hij komt voor mij dan niet weg met zijn vertrouwde JvC stijl.
Zit die liefde in enkele zinnen, zit het in het persé willen teruggeven van een haarklem (wat evengoed wat anders kan betekenen), de beschrijving in het begin van het boek van Luna onder de douche of de trots van JvC als hij haar in een sportschool ziet rennen op een loopband?
Waar hij kennenlijk van heeft gehouden of beter gezegd waar hij naar verlangde was wat hij in het begin van het boek met een andere vrouw heeft. De gezonde momenten die Luna af en toe had.
Was dat mogelijk? Terecht vraagt JvC zich ergens in het boek af waar hij mee bezig is, gevolgd door andere mogelijke motieven of belangen in de relatie. Ik lees ook meermaals over de bedroefheid die hij altijd al had. JvC moest eerst met zichzelf aan de slag om dat te bereiken wat hij aan het begin van het boek heeft, een leuke lieve slimme vrouw, twee kinderstoeltjes op de achterbank.
JvC kan in die zin ook bedroefd zijn dat dit met Luna niet mogelijk was. Het lastige is dat ik die bedroefheid van JvC nergens impliciet vóel, hij benoemt het expliciet. Daarom had de laatste zin voor mij weggelaten mogen worden. Het komt pathetisch op me over.
Is het dan een slecht boek? Nee, het gaat voor mij vooral over verslaving die het mislukken van een relatie tot gevolg heeft. Wat voor een relatie dan ook.
JvC heeft, zie zijn verantwoording, het verhaal over Luna en hem weergegeven zoals hij het zich herinnert, andere betrokkenen herinneren het zich misschien anders.
Gabriël Garcia Marquez heeft hier iets moois over gezegd: het leven is niet het leven dat je hebt geleefd, maar dat je je herinnert en hoe je het herinnert om het te vertellen.
Ik denk dat JvC daarin is geslaagd. Ik kan me voorstellen dat mensen in (zijn) omgeving 020 zichzelf al dan niet terecht herkennen, tegelijkertijd heeft JvC personen dusdanig geanonimiseerd dat gebeurtenissen evengoed in 010, 050 of 070 hadden kunnen afspelen. Wat JvC over bijvoorbeeld collega's schrijft heeft ook een functie, met name als het gaat over het gedrag van JvC met vrouwen tot dan toe. Zie waar de bruid zusje Luna waarschuwt.
Toch maakt JvC het zich moeilijk, namelijk wilde hij (volgens zijn weerwoord op de kritieken) een liefdevol maar hard boek schrijven. Een boek over een onmogelijke liefde.
Dat de relatie vroeg of laat gedoemd is te mislukken is overtuigend weergegeven. JvC kan dat 'hard' noemen, ik vind het vooral over een verslaafd meisje/jonge vrouw gaan. In die zin herinnert JvC me aan Floortje Bloem of Christiane F.
Wat ik mis, is het liefdevolle van JvC, hij komt voor mij dan niet weg met zijn vertrouwde JvC stijl.
Zit die liefde in enkele zinnen, zit het in het persé willen teruggeven van een haarklem (wat evengoed wat anders kan betekenen), de beschrijving in het begin van het boek van Luna onder de douche of de trots van JvC als hij haar in een sportschool ziet rennen op een loopband?
Waar hij kennenlijk van heeft gehouden of beter gezegd waar hij naar verlangde was wat hij in het begin van het boek met een andere vrouw heeft. De gezonde momenten die Luna af en toe had.
Was dat mogelijk? Terecht vraagt JvC zich ergens in het boek af waar hij mee bezig is, gevolgd door andere mogelijke motieven of belangen in de relatie. Ik lees ook meermaals over de bedroefheid die hij altijd al had. JvC moest eerst met zichzelf aan de slag om dat te bereiken wat hij aan het begin van het boek heeft, een leuke lieve slimme vrouw, twee kinderstoeltjes op de achterbank.
JvC kan in die zin ook bedroefd zijn dat dit met Luna niet mogelijk was. Het lastige is dat ik die bedroefheid van JvC nergens impliciet vóel, hij benoemt het expliciet. Daarom had de laatste zin voor mij weggelaten mogen worden. Het komt pathetisch op me over.
Is het dan een slecht boek? Nee, het gaat voor mij vooral over verslaving die het mislukken van een relatie tot gevolg heeft. Wat voor een relatie dan ook.
* denotes required fields.
* denotes required fields.