Het Kabinet van de Familie Staal - Yolanda Entius (2011)
Nederlands
Psychologisch
208 pagina's
Eerste druk: Cossee,
Amsterdam (Nederland)
Kobe heeft zijn leven lang hard gewerkt, hij drinkt niet,hij gokt niet, hij gaat niet naar de hoeren. Dat is de waarheid en dat, vindt Kobe, is het enige wat telt. Hij zweert bij de dingen die je kunt vastleggen of tellen, kiekjes of de inhoud van je portemonnee. Zijn jongste dochter Mees gelooft daar niet zo in, niet in getallen of in foto’s die de waarheid zouden kunnen vangen, noch in het strikte onderscheid tussen feit en fictie. Zij kent haar niet, deze waarheid, en zeker niet die van de familie,want daarover wordt gezwegen. En omdat je over zaken waarover niet gepraat mag worden algauw gaat speculeren, doet zij dat. Want wat is er nou eigenlijk met haar dode broertje gebeurd en waarom ging haar zus zo plotseling op kamers? Waarom probeert haar moeder haar nog altijd bang te maken? ‘Jij weet niet waartoe je vader allemaal in staat is,’ waarschuwt ze. Nee, dat weet Mees niet, maar haar voorstellingsvermogen is zo langzamerhand grenzeloos. Op haar eenenveertigste, als Mees voor een belangrijke keuze staat, wordt het tijd aan dat gespeculeer een eind te maken. Ze gaat naar Luuk die in de bergen woont. Misschien kan hij haar helpen de familiegeheimen te ontraadselen.
De tirranieke vader en de moeder, die zelf maar al te graag in de slachtofferrol kruipt, worden werkelijk prachtig beschreven. Toch is het niet alleen kommer en kwel, soms is het boek zelfs humoristisch. Alhoewel Yolande Entius dit boek zelf autobiografisch noemt rekent ze toch niet af met haar verleden. Er wordt niemand met de vinger gewezen, er wordt alleen geregistreerd, maar hoe! Ik vond dit een pareltje van een boek.
4*
Yolanda Entius is dan ook een meester in het tergen van haar lezers en weet er een soort psychologische thriller van te maken. Haar taalgebruik is stilistisch niet eens zo denderend, maar het dient allemaal zijn functie om van begin tot eind een unheimisch gevoel van onderdrukking, wraaklust, angst en suspense op te wekken. De lezer krijgt zelf een beetje het gevoel dat hij of zij in een extreem disfunctionele familiesituatie terecht is gekomen.
Mijn enige puntje van kritiek is dat ik de onderdrukkende vader iets vaker van een sympathiekere en menselijkere kant gezien had. Toch zou ik niet eens zeggen dat het aan het boek ligt, want het is ook duidelijk dat het zich afspeelt in de emotionele verwerking die Mees door moet maken.
Zeker een schrijfster om in de gaten te gaan houden!