The Land of Painted Caves - Jean M. Auel (2011)

zesde en laatste deel van de saga rond 'De Aardkinderen'.

Inderdaad... zesde en laatste deel van deze saga....

Ik heb het boek volledig gelezen omdat ik - na de vijf vorige gelezen te hebben - toch absoluut niet wilde afhaken. En op een kleine 800 blz. steekt het niet....

Maar de dalende tendens in deze reeks zet zich spijtig genoeg voort.

De schrijfstijl van Auel is nog steeds niet slecht, maar het verhaal is mager, heel mager. En ontspanningsliteratuur mag toch wel een goed verhaal hebben vind ik.

Zoals de titel zegt : er worden grotten bezocht, heel veel grotten (Lascaux e.d...weet je wel) en de beschrijving van al die grotten is misschien wel wat interessanter als je ze ooit zelf bezocht hebt, maar als je daar nog nooit geweest bent wordt is dat minder spannende literatuur...

Voor de rest wordt er veel verwezen naar zaken die gebeurd zijn in de vorige vijf delen, en komt er weinig nieuws voor in het verhaal.
Er is één kleine uitzondering hierop.... En als gevolg hiervan kan er eigenlijk een volledig vergelijkbare gebeurtenis beschreven worden als iets wat in één van de vorige boeken ook reeds aan bod kwam.
Zo kom je wel gemakkelijker aan 752 blz. maar veel nieuws voegt dit dan ook niet toe aan dit verhaal natuurlijk.
Ik ga hier niet zeggen welke gebeurtenis dat was Maar eigenlijk is het iets dat je na 100 blz. al kan raden

Oh ja, en op het einde wordt "HET GROTE GEHEIM VAN HET LEVEN" ook opgelost.
Maar welk was dat geheim nu ook al weer ? Wie zal het zeggen ? Ik ben het al vergeten precies.

Mijn mening :
Jean Auel heeft volgens mij in deze reeks enkele prima boeken geschreven, maar is nu duidelijk uitgeschreven. Dit zesde deel heb ik nog gelezen, maar voor mij hoeft er echt geen zevende meer te volgen.

Jammer is dat toch, niet? ' In schoonheid eindigen....' is toch zoveel beter. Ik vrees dat hier geldgewin aan te pas komt. Als je het niet meer kan, stop dan toch op tijd ipv de hele 'saga' bij je lezers in de vernieling te helpen! BTW dit was het laatste deel hoor! Je bent er vanaf

Inderdaad. Ik vind zoiets ook heel jammer.

Als ik me goed herinner werd aanvankelijk van deze reeks gezegd dat zij uit 6 boeken zou bestaan, maar ik hoorde er niets meer van, en daarom verwonderde het me dat dit deel toch nog volgde.

Volgens mij had de reeks moeten stoppen na boek 4. Dat zou voor mij een logisch einde van het verhaal geweest zijn. Toen was de kwaliteit ook al minder, maar niet in die mate...

Wat speelt ermee ? Contractuele verplichtingen zeker om nog een zesde boek te schrijven dat minstens "een aantal bladzijden" moest bevatten.

Of het evenveel succes zal hebben als "De Stam van de Holenbeer" (en evenveel geld zal opbrengen) betwijfel ik ...

Ik heb enkel het eerste boek met plezier gelezen, het tweede (kan me zelfs de titel niet meer herinneren) heb ik niet uitgelezen....

in 2 maanden de 6 delen helemaal verslonden...alhoewel ik hier en daar over wat details qua grotten ed heen heb gelezen moet ik eerlijk bekennen...
zeker als je alle boeken achter elkaar leest een hoop herhalingen

Zo, dan toch maar het laatste deel ook maar (met lichte tegenzin) opgepakt en uitgelezen. En ja, zoals bovenstaand ook al wordt beschreven, zet de dalende tendens zich voort. Maar helemaal onvermakelijk is het nou ook weer niet.

Het is vooral het begin - na zo'n 100 bladzijde - dat het boek echt begint te vervelen. Er gebeurd simpelweg gewoon niks, het plot is flinterdun. Het bezoeken van grotten is alleen de eerste grot nog wel leuk, maar naar 10 grotten krijg je de neiging te skippen. Helemaal wanneer voor de laatste grot gewoon anderhalf hoofdstuk wordt uitgetrokken. Pas wanneer ze weer terugkomen bij de Negende Grot, zeg maar de laatste 300 bladzijde, wordt het langzaam aan weer steeds wat vermakelijker. De laatste 250 pagina's heb ik in 1 dag uitgelezen en was ik nog best wel gegrepen door het verhaal - dit is vooral te danken aan de schrijfstijl van Auel en de sfeer die in het boek wordt neergezet.

Het is gewoon doodzonde dat niet wordt verder gegaan met de problematiek die in vorige delen is aangehaald. Stiekem had ik verwacht dat in dit deel de confrontatie tussen de mensen van de Stam en de Anderen zich zou ontplooien. Helaas is dit niet het geval. Ja oké, in haar laatste visioen komt voorbij dat de Stam-mensen zullen uitsterven door hun achterhaalde levensstijl en dat de Anderen zullen overleven. Maar dat hebben we in het eerste boek ook al kunnen lezen. Ik kreeg in het boek sowieso het gevoel dat dit laatste deel wel heel erg leunt op voorgaande vijf delen. Maar goed, echt tenenkrommend wordt het nergens in dit boek, maar in het eerste helft van het boek soms helaas wel erg veel van hetzelfde.

Blijft, zoals bij alle grote boekreeksen, vreemd om de laatste zin te lezen. Hopelijk laat Auel het hier wel bij.

boring , vanaf het begin.

Het zesde deel, ik had me er veel van voorgesteld, het werd een grote teleurstelling.
Zoals ook in de andere delen wordt er veel herhaald, dat snap ik nog wel als je als nieuwkomer in deze reeks begint bij boek 6 dan is het wel handig om wat info uit het verleden te krijgen. Maar de schrijfster herhaalt zelfs de herhalingen en dat opgeteld bij de eindeloze beschrijvingen van de grotten en hun tekeningen maakt het tot een saai boek. Bovendien was het totaal niet aannemelijk dat Jondalar en Ayla weer dezelfde relatiecrisis zouden doormaken. Ook was het niet aannemelijk dat Ayla haar dochter en haar dieren in de steek zou laten. Maar de schrijfster heeft vooral kansen laten liggen bij de oorspronkelijke familie van Ayla en bij haar zoon Durc. Door de verhalenvertellers zijn de verhalen over Ayla, Jondalar en de dieren helemaal tot aan het kamp van de Mamoetjagers doorgedrongen. Dat is de regio waar Ayla oorspronkelijk vandaan komt. Deze informatie had ook bij directe familie van Ayla (overlevenden van de aardbeving) of haar zoon Durc terecht kunnen komen. Bij de stam zijn de mannen vroeg volwassen, Durc had kunnen besluiten op zoek te gaan naar zijn moeder. Hetzelfde geldt voor directe familie van Ayla, ook zij hadden op zoek kunnen gaan naar het meisje waarvan ze dachten dat ze bij de aardbeving om het leven was gekomen. Daar zou een spannender verhaal in hebben gezeten. Jammer.