menu

Absalom, Absalom! - William Faulkner (1936)

mijn stem
3,83 (9)
9 stemmen

Engels
Sociaal

378 pagina's
Eerste druk: Random House, New York (Verenigde Staten)

Het levensverhaal van Thomas Sutpen wordt verteld door vier verschillende vertellers. Thomas Sutpen arriveert in 1833 in Jefferson, Mississippi. Hij is een enigmatische figuur die nooit veel onthult over zijn verleden of zijn redenen om Jefferson als nieuwe woonplaats te kiezen. Hij komt met een groep "wilde" slaven (waarschijnlijk uit Haiti), een Franse architect en bouwgereedschappen. De geruchten bouwen zich op rond de mysterieuze Sutpen. Twee jaar later is zijn plantage voltooid, maar leeg. Maar op een gegeven moment wordt zijn relatie met de gemeenschap beter. Dan vraagt hij tot ieders verrassing Ellen Coldfield ten huwelijk...

zoeken in:
4,0
Dit is ongeveer het moeilijkst wat ik ooit gelezen heb (samen met Ulysses wellicht). Een onafgebroken onontwarbare woordenstroom, met af en toe een leesteken ertussen. Iets waarvoor de Engelse taal zich wel bij uitstek leent, meen ik: het tegenovergestelde van wat de Fransen "clair et distinct" noemen. Je wordt er na een tijdje wel door bevangen, het werkt op de duur bezwerend en verslavend. Ook omwille van de thematische, psychologische en filosofische kracht. Maar soms geeft het ook het gevoel van oververzadiging: "Nu is het wel welletjes geweest, William, we weten het nu wel..."

avatar van liv2
liv2 (crew)
Voor het eerst verschenen in vertaling bij Atlas

avatar van eRCee
Tim Kaine quote vandaag uit Faulkner voorafgaand aan Clintons concession speech:

"[...] they kilt us but they aint whupped us yit, air they?"

avatar van Geerard
5,0
Het lezen van William Faulkner, in mijn geval eerst Het Geluid en de Drift en nu Absalom Absalom!, is net als het lezen van Marcel Proust en Mircea Cartarescu absolute topsport. En net als bij die boeken is ook hier gebleken dat volledige overgave en opperste concentratie leidt naar een eenmalige literaire ervaring die ik niet snel of misschien wel nooit meer zal vergeten. Absalom Absalom! is een meesterwerk.

Het eerste dat opvalt aan dit boek is de eindeloze brei aan woorden die zich aaneenrijgen tot ongekend lange, ingewikkelde en de meest prachtige zinnen. De overheersende verteltechniek die hierbij wordt gehanteerd is een hoge mate van ‘Stream of Consciousness’, en daar moet je van houden. Structuur wordt hier grotendeels losgelaten. Gedachten en gevoelens worden onsamenhangend weergegeven, heden en verleden(s) verschuiven abrupt, alsof je letterlijk in iemands hoofd zit. In het begin van een leessessie las ik daardoor vaak hele zinnen en soms zelfs hele stukken opnieuw. Gaandeweg de rit raakte ik echter gehypnotiseerd door de woordenstroom en las bladzijden en bladzijden aan een stuk door terwijl de wereld om me heen langzaam verdween. Op dat moment BEN je echt even het verhaal.

Het tweede bijzondere aan dit boek is de structuur. Dat begint eigenlijk al bij het eerste hoofdstuk waarin het gehele verhaal uit de doeken wordt gedaan, hetzij in grote lijnen. En geloof me: dat verhaal neemt epische proporties aan (ik bedoel hier serieus Bijbelse proporties). De overige 8 hoofdstukken dienen om de gebeurtenissen verder uit te diepen, en de wijze waarop dat gebeurd vind ik briljant. Het verhaal wordt namelijk gereconstrueerd op basis van de herinneringen van meerdere personages die, door verschillen in afstand en emotionele betrokkenheid tot de gebeurtenissen, in grote lijnen hetzelfde vertellen en elkaar aanvullen, maar in de details toch in tegenstrijdigheden vervallen. Als deze reconstructies vervolgens beinvloed worden door gebeurtenissen in het heden, stijgt dit boek echt naar ongekende hoogtes.

Het resultaat van deze optelsom is een grote psychologische en avontuurlijke puzzel waarin het ware verhaal met veel geduld stukje voor stukje in elkaar wordt gezet. En ook daar moet je van houden. Het vergt een grote mate van acceptatie dat veel van het verhaal vooral in het begin gewoon niet te bevatten is, en dat veel van wat er nou werkelijk is gebeurd zelfs aan het einde nog niet volledig opgehelderd is. Het zelf construeren van dit verhaal zorgde bij mij in ieder geval voor grote vreugde. Alsof je een landschap van Jheronimus Bosch aanschouwt die, eerst bevangen door een dikke mist, gaandeweg opklaart, maar waarin je nog steeds niet goed kan ontwarren wat zich nou allemaal in de achtergrond afspeelt. En wat een kunstwerk zie je dan! Als je daar verder het diep psychologische en filosofische inzicht bij optelt waar dit doek mee doordrenkt is, hoef ik alleen nog maar te eindigen met de quote op de achterkant van het boek: ‘Een duizelingwekkend verhaal waarvan je bijna niet kan voorstellen dat het door één mens uitgedacht en opgeschreven is. Groots en meeslepend.’

En o ja: ga je Faulkner lezen, lees dit boek dan eerder dan Het Geluid en de Drift. Ondanks dat die laatste eerder is geschreven, kan dit verhaal toch op vele vlakken als de opvolger van Absalom Absalom! worden gezien. De gebeurtenissen uit dit boek maken de gebeurtenissen uit het Geluid en de Drift nog intenser!

avatar van LimeLou
Erg goede review, Geerard. Ik heb spontaan zin om iets van Faulkner op te pakken.

avatar van Geerard
5,0
Bedankt LimeLou! Dit is een perfect boek voor vakanties, waarin je vaak wat meer tijd hebt om rustig aan te doen en je te verdiepen. Bij de 2 Faulkner boeken die ik las, heb ik daarbij veel gehad aan de site SparkNotes. Hierop zijn niet alleen plot en karakterbeschrijvingen te vinden, maar ook een uitgebreide analyse van afzonderlijke hoofdstukken. Voor mij gingen de boeken daardoor nog meer leven.

avatar van ...stilte...
Deze van Faulkner heb ik nog niet gelezen.
Ik heb de oude vertaling van John Vandenbergh en van zijn hand heb ik ook The Sound and the Fury (Het geraas en gebral) gelezen en ook Licht in Augustus. Nu is The sound and the Fury dus opnieuw vertaald door Bartho Kriek en verschenen als Het geluid en de drift.
Ik heb de indruk dat het wat toegankelijker is in deze vertaling en daarom overweeg ik om Absalom, Absalom! ook in de vertaling van Kriek te lezen.

avatar van Geerard
5,0
Ik heb zowel deze als Het Geluid en de Drift in de vertaling van Bartho Kriek gelezen en die waren beide prachtig. De andere vertalingen ken ik niet, dus ik kan geen vergelijkingen maken, maar ik weet wel dat de nieuwe vertalingen aardig bejubeld worden. Ik heb Bartho Kriek trouwens laatst gemaild om hem te zeggen hoe blij ik met zijn werk ben en of er nog meerdere vertalingen van zijn hand komen. Helaas komen die er niet, maar hij gaf als tip mee om de vertalingen van Rien Verhoef te lezen en daarna Licht in augustus. Daar ga ik binnenkort mee aan de slag, maar eerst geniet ik nog even na van dit meesterwerk. Zet hem op met het klaren van deze klus

avatar van ...stilte...
Zet hem op met het klaren van deze klus

Van Rien Verhoef heb ik de vertaling van As I Lay Dying gelezen en die vond ik erg mooi!
Licht in augustus is in de vertaling van John Vandenbergh best te doen. Deze roman is wat makkelijker qua vorm. En John Vandenbergh heeft ook wel een bijzonder taalgevoel. Dat leidt soms wat af, maar hier valt het wel op z'n plaats allemaal.
Absalom, Absalom! ga ik zeker lezen in de vertaling van Bartho Kriek. Al was het alleen maar vanwege het grotere lettertype. Bedankt voor de aanmoedigingen...ik zal het nodig hebben

avatar van Geerard
5,0
Nee joh. Dit gaat toch gewoon weer 5 sterren worden! Even doorzetten in het begin en je wilt niets anders meer

avatar van ...stilte...
Die vijf sterren durf ik bijna ongelezen te geven

avatar van Raskolnikov
3,5
Door Absalom, Absalom! realiseerde ik me weer wat een kunstmatig concept de verteller in literatuur vaak is. Zeker bij raamvertellingen verdwijnt die verteller vaak al snel naar de achtergrond, waarna de schrijver gewoon zijn eigen afgewogen kost serveert, zonder dat je nog het idee hebt naar een verteller te ‘luisteren’. Hoe anders is dat in Absalom, Absalom!. Je voelt aan alles dat Faulkner in een traditie van orale vertelkunst staat en daar een literaire vorm aan tracht te geven. Absalom, Absalom! heeft mijn inziens dan ook weinig van doen met stream of consciousness. Al helemaal niet in de vorm zoals we die van James Joyce of Virginia Woolf kennen; interne monoloog die door het onbewuste gestuurd wordt en min of meer ongefilterd op papier verschijnt. Vrijwel alles in AA is namelijk verbale expressie, zij het in zijn meest primitieve vorm. Vertellers lijken bij het begin van een zin niet te weten waar die gaat eindigen, sturen continue bij met preciseringen en verliezen zich in bijzinnen. Er ontstaat een heel specifiek (betoverend) ritme dat ik met geen enkele andere schrijver kan vergelijken.

De vertelkunst is als thema ook doorgevoerd in de structuur van de roman: er zijn personages aan het woord die deelnemer waren aan de vertelde gebeurtenissen, personages die aan de zijlijn meekeken, maar ook personages van latere generaties, die als het ware doorvertellen wat zij verteld hebben gekregen. Op deze manier toont Faulkner de ontwikkeling die een verhaal in de loop der tijd doormaakt. Waar bijv. de directe deelnemers zelf het totale plaatje missen en hun perspectief gekleurd is door de eigen ervaring, is de latere generatie veel reflexiever maar ook speculatiever over de gebeurtenissen.

Hoewel Faulkner met al dit soort ingrepen een perfect begrip van het fenomeen vertelkunst aan de dag legt, kun je toch niet zeggen dat AA daarmee dicht bij een bepaald soort realisme raakt. Het taalgebruik is bijvoorbeeld tegelijkertijd ongepolijst maar ook vol woorden waar zelfs mijn zakwoordenboek het antwoord op schuldig moest blijven. En dat gebezigd door (soms) ongeschoolde personages. Het lijkt wel één van de tactieken om een rookgordijn op te werpen die het de lezer moeilijk maakt grip te krijgen op het verhaal. Uiteindelijk is het punt natuurlijk dat een keten aan gebeurtenissen zich niet werkelijk kan laten kennen. Nou, een gevoel van tekortschieten in begrip is precies wat je als lezer bijblijft…

Om toch iets over het verhaal te melden; dat vond ik bepaald een minder geslaagd onderdeel van de roman. Veel toevalligheden (of beter gezegd: niet nader verklaarde zaken) die een tamelijk bizarre plot met een hoog soapgehalte maken. Een soap, of een tragedie rond Griekse goden en godinnen misschien, want mythologisering is ook onderdeel van Faulkners kijk op vertelkunst. Maar ja, die goden en godinnen waren met hun primitieve ideeën en verlangens al niet de meest boeiende figuren, en dat geldt voor deze personages wat mij betreft ook. Hierin legt AA het af tegen The Sound and the Fury, die ik alles bij elkaar nog net iets hoger waardeer.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:52 uur

geplaatst: vandaag om 14:52 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.