The Summer I Died - Ryan C. Thomas (2006)

Middelmaat.

Vanwege overwegend positieve recensies op Goodreads en persoonlijke trek in een lekker extreem horrorverhaal besloot ik dit boek in huis te halen. Ik heb de laatste tijd besloten wat meer tijd te steken in lezen en vanwege interesse in horror zijn boeken als The Summer I Died net wat sneller in het vizier. Op Boekmeter geniet het boek geen populariteit (ik ben de eerste stem), maar binnen een niche van de horrorboekcommunity is het toch wat bekender geraakt. Als je het echter aan mij vraagt mag een eventuele toekomstige filmadaptie (die was wel gepland) in de vuilnisbak.

We moeten het binnen dit verhaal doen met Roger en Tooth. Het zijn allebei nogal oppervlakkige en karikaturale personages. Ik lees veel waardering over diens uitwerking, maar ik vond het zelf nogal meevallen. Op een gegeven moment zegt Tooth tegen Roger: "Ik wil naar Californië, ga jij dan met me mee?". Dat was achteraf de enige zin waar ik persoonlijk sympathie voor kon opbrengen in het kader van relatieontwikkeling. Het boek loopt echter 180 pagina's lang, waarvan 70 introductie vormen voor de personages. Als je dan niet veel verder komt dan dat soort clichématige opbouw heeft het weinig zin om überhaupt nog te introduceren. De overige inleiding is namelijk vooral twee domme kids die tegen lege bierblikjes aanschieten, ruzie maken met de zus van Roger en naar vrouwenboobs kijken. Erg diepzinnig of knap is het allemaal niet.

Na bovengenoemde 70 pagina's kantelt het verhaal sterk en beginnen we met het horroraspect. Veel kon ik niet met de personages meeleven, maar Ryan C. Thomas had aardig in gedachte waar hij precies naartoe wilde met zijn horrorgedeeltes. Voor bijna 80-90 pagina's lang zitten we als lezer opgescheept met bijna constante beschrijvingen van extremiteiten, martelingen en een seksueel gefrustreerde Skinny Man. Natuurlijk is het bij vlagen intens, maar na enige tijd had ik het eigenlijk wel gehad. Vooral omdat Thomas loslaat van een relatief luchtige toon en zich vol op het macabere stort. Ik vond het allemaal eerder een excuus om zo lang mogelijk te schrijven over weerzinwekkend expliciet geweld, en zonder iemand om een beetje sympathie voor te voelen of te juichen deed het me eigenlijk niets.

De finale is spannend, toegegeven, en het boek met 180 pagina's (mijn editie dan) niet te lang. Langer had ook niet gehoeven, want veel heeft Thomas niet te melden. Hij besloot wel van het hoofdpersonage Roger Huntington een centraal personage binnen een boekentrilogie te maken. Mijn editie bevatte de eerste 20 pagina's van het vervolgdeel die ik ook maar gelezen heb, maar net als dit boek maakte "Born to Bleed" evenmin indruk. Ik kan zeggen dat The Summer I Died boek soms aardig intens is en de eerste helft makkelijk wegleest, maar het horrorgedeelte deed me eigenlijk weinig. Een eindeloze beschrijving van martelingen zonder enig gevoel, tja, ik kan er gewoon niet zoveel mee.

Ik heb paginaverwijzingen als spoiler gemarkeerd voor de zekerheid, maar wat mij betreft verklapt het aan de andere kant ook niet al te veel.