Alles Kantelt - Tomas Lieske (2010)

Fijne roman weer van Tomas Lieske. Alles kantelt haalt zijn eigenheid uit de constructie van een hoofdpersonage die met zijn eigen jongere zelf zijn verleden herontdekt. Het leuke hiervan is dat je als lezer aan de ene kant in de boeiende wereld duikt van een jonge jongen, terwijl zijn belevenissen aan de andere kant weer worden gerelativeerd doordat de volwassen variant van het personage zich deze zaken eigenlijk nauwelijks herinnert. Ik ben dit nog nooit zo tegengekomen in een boek. Daarbij blijf ik genieten van hoe gemakkelijk en natuurlijk Lieske lijkt te schrijven. Alles kantelt is misschien niet perfect van opbouw en de ontknoping stelt wat teleur, maar Tomas Lieske maakt toch de verwachtingen helemaal waar, en bewijst dat hij niet voor niets de enige Nederlandstalige schrijver is wiens nieuwe werk automatisch op mijn leeslijst komt. Vreemd dat deze roman niet eens op de longlist van de Libris-literatuurprijs voorkwam.

Speciaal voor de jury dan maar, dit wondermooie fragment:

"Terwijl ik naar voren drong en de chauffeur voor zijn bus stond en gebaren maakte van wie waar vandaan kwam, zag ik haar al ruggelings, met losse mahonieharen wegzweven en ik ben naast haar gaan knielen en heb haar bloedend hoofd (niet heel veel bloed, lieverd, heus niet veel, heel weinig en het kleurde prachtig hederrood) in mijn handen genomen. Ik heb ongeveer twee jaar biij die manshoge wielen gezeten met haar hoofd in mijn handen, terwijl acrobatische stationswerkers of gemeentearbeiders hoog boven ons een dak van zeildoek tegen de blauwe lucht begonnen te spannen, terwijl haar hersens zacht uitvloeiden over de straat en later wegsmolten want ook toen was het een warme dag (bijna heel ons leven en onze liefde heeft zich afgespeeld op warme zonnige dagen, maar dat had met jouw karakter te maken, lieveling). Twee jaar lang heb ik haar, knielend op het plein, voor de bus met al die nieuwsgierige, naar voren dringende passagiers toegesproken, dat het niet schadelijk was, dat het van voorbijgaande aard was, dat we er weer bovenop zouden komen, dat we een nieuwe baby zouden maken als deze mislukte.
Vanaf dat moment is de tijde zoekgeraakt."

Mooi fragment, eRCee.
Vaders op voetstukken blijft boeiend, zeker als het beschreven wordt vanuit zo’n originele invalshoek. Het kijken naar de gebeurtenissen als jongetje nu en als man achteraf is knap met elkaar verweven. Het niet al te originele einde wordt daardoor wel een beetje voorspelbaar.
Een tof boek dat aanzet tot reflectie. Ik vraag me af hoe iemand die jonger is dan een jaar of twintig hier tegenaan kijkt.

Mooi boek met prachtige zinnen en inderdaad een ontroerend stuk over het ongeluk en het verlies. Ga snel een ander boek van hem lezen. Welk valt aan te raden?

Wat mij betreft: Dunya en ook, hoewel heel anders, Franklin (deze laatste is absurdistischer en wat grover). Volgens mij wordt Gran Cafe Boulevard ook gezien als een van de besten van Lieske, maar ik kan me niet meer herinneren of ik die heb gelezen.

Dank eRCee, ga Dunya op de stapel leggen. Eerst Eco's laatste. Mooi om daarna nog terug te gaan naar Lieske. Ik zal een berichtje achterlaten.

Mooi gecomponeerde roman waar ik desondanks toch nooit helemaal in kwam te zitten. Ik kan niet precies aangeven waarom, maar de roman was mij te gekunsteld en wist te weinig emotie teweeg te brengen.