The Talisman - Stephen King en Peter Straub (1984)

De verwachtingen bij dit boek waren bij mij vrij hoog. Een eerder uitstapje naar een fantasy reeks van King beviel uitstekend. De Donkere Toren serie vond ik, op deel zes na, geweldig. Hierdoor verwachtte ik ook zeker het een en ander van De Talisman en het is opnieuw niet uitgelopen op een teleurstelling.

Er zijn ook wel parallellen te trekken tussen De Talisman en De Donkere Toren: er zijn in De Talisman verschillende werelden die verdacht veel op elkaar lijken. Waar de personages in de Donkere Toren overstappen via deuren, gebeurt dit in De Talisman aan de hand van een magische drank; het "flippen" genoemd.
Daarnaast beïnvloedt de ene wereld de andere en heeft de hoofdpersoon een duidelijk missie: Roland Deschain wil naar de Toren, Jack Sawyer naar de Talisman.

De Talisman is een co-productie: naast Stephen King werkt ook Peter Straub mee aan het boek. Inmiddels heb ik wel een boek of 25 van King gelezen en hierdoor haalde ik een aantal passages eruit waarvan ik zeker weet dat King deze heeft geschreven, maar over het algemeen merk je eigenlijk niets van het feit dat King en Straub dit boek samen hebben geschreven. Met het werk van Straub ben ik nog niet bekend, al staat Het Kwaad hier wel op de plank.
King en Straub zetten met Jack Sawyer een geweldig karakter neer. Al vroeg in het verhaal wordt zijn missie duidelijk: zijn moeder, ooit een beroemde actrice, is stervende en Jack kan haar maar op één manier redden: hij moet de Talisman vinden en mee huiswaarts nemen. Wanneer dat lukt, zal zijn moeder vermoedelijk genezen. Lukt dat niet, dan zal zijn moeder haar laatste adem uitblazen, maar het niet vinden van de Talisman zal nog veel meer consequenties met zich meebrengen...
Jack begrijpt er in eerste instantie maar heel weinig van, maar neemt de opdracht aan, nadat zijn maatje Speedy Parker op hem inpraat. En Speedy maakt onderdeel uit van een heel groot pluspunt van dit verhaal: er zijn talloze sterke karakters. Jack is als twaalfjarige jongen al gauw een personage waarvoor je als lezer sympathie krijgt; Speedy is een prachtige knuffelneger, maar vooral Wolf vond ik een geniale vondst. Een kruising tussen mens en wolf, maar zo lief en puur... eeuwig zonde dat hij het leven liet

Ook zit er erg veel sfeer in het verhaal, zoals standaard in elk King boek. De "Territoria" zijn erg beeldend beschreven en het constante reizen van Jack brengt vanzelf veel sfeertekeningen met zich mee. Dit gaat niet ten koste van het tempo, want dat zit er gedurende het boek voldoende in. Vooral naar het einde toe gaat het verhaal in de hoogste versnelling en stapelen de gebeurtenissen zich in hoog tempo op. Het ging mij soms zelfs iets te snel en gepaard met iets teveel fantasie, waardoor het wat lastig te volgen was, zonder dat het verhaal er echt onder leed overigens.

Het aantal memorabele gebeurtenissen is eveneens vrij hoog. De tocht door de tunnel van Oakley zal me nog lang bijblijven (die mij overigens erg deed denken aan de soortgelijke tocht van Larry Underwood in The Stand), maar zeker de gebeurtenissen in het tehuis hielden mij aan het boek gekluisterd. Dominee Gardener haalde echt het bloed onder mijn nagels vandaan. Iets wat nog sterker was, was de tocht door de Verdorde Streken. Bloedstollend spannend en op een gegeven moment wordt het boek echt een beetje een page-turner met al die mutanten en de trein. De gebeurtenissen op de campus vond ik lichtelijk tegenvallen. Maar op die plaats krijgt Richard Sloat wel zijn introductie. Dat personage vond ik in eerste instantie wat tegenvallen met al het gehuil en aanstellerij, maar later veranderde dat beeld vrijwel volledig, toen de puzzelstukjes in elkaar vielen.
Het einde zelf was ook bevredigend. Het gaat wel een beetje zoals je verwacht, maar dat geeft niet. Het paste wel uitstekend in het verhaal en was niet zo over de top als in eerdere King boeken. Gelukkig maar, want dit verhaal verdiende ook absoluut geen slecht geschreven einde.

De Talisman is een erg fantasierijk verhaal waarin Jack Sawyer op zoek gaat naar De Talisman. Gaandeweg verwisselt hij regelmatig van wereld, ontmoet hij een aantal geweldige personages en ontdekt hij dat niet iedereen hem even lief gezind is. De schrijfstijl is erg beeldend en sfeervol. Hier en daar is het mij een tikkeltje té fantasierijk, maar het geheel is opnieuw uitstekend: King en Straub leveren hier puik werk af. Het tweede deel ga ik zeker lezen!

* * * *

Mijn 5e dikke Stephen King pil van het jaar 2018. Eerder dit jaar rondde ik de Donkere Toren cyclus af en bepaalde zaken van dit boek deden me aan die reeks denken. Een jonge hoofdpersoon die veel te wijs voor zijn leeftijd is (DT: Jake, Talisman: Jack), de locatie van het eindspel (DT: de Donkere Toren, Talisman; het Zwarte Hotel), een tocht door een "Waste land" (DT: het verloren rijk, Talisman; de verdorde streken).

Het is duidelijk dat het werken met 2 schrijvers ervoor zorgde dat er tal van ideeën in dit boek verwerkt moesten worden. Ik las in eerdere recensies dat het soms van de hak op de tak gaat en dat herken ik ook. Maar is dat erg? Enerzijds wel, want daardoor worden goede ideeën niet altijd volledig uitgewerkt of verdwijnen memorabele personages te snel Wolf!!. Anderzijds is het niet erg, want daardoor wordt je als lezer vrijwel constant goed vermaakt.

De sterkste delen van dit boek vond ik persoonlijk diegene waarin het verblijf van Jack en Wolf in het tehuis Zonneschijn wordt beschreven en de episode in Smokey's cafe in het lugubere dorp Oatley. Deze delen zijn 5 sterren waard, wat een spanning en tal van memorabele karakters! Het minste deel vond ik de beschrijving van het eindspel. Nergens werd het echt spannend, vond ik. Sterkte karakters zijn ineens zwak en labiel De "Wolfs" en dominee Gardener en Richard Sloat begon met zijn geklaag op mijn zenuwen te werken. Het was niet slecht, dat gaat me te ver, maar waar ik de eerste 500 bladzijden steeds door wilde lezen, had ik dat hier ineens minder.

De reis door de verdorde streken was tenslotte prachtig. Die vage gebieden met allerlei vreemde bewoners... Altijd heerlijk om te lezen en te fantaseren over het leven van die ene mens (met staart weliswaar) die ineens middenin zo'n gebied zijn huis heeft staan. Prachtig vind ik dat. Net als de mooie territoria, die wat mij betreft veel te weinig aan bod zijn komen.

Memorabel boek, dat zeker! Wat heeft King (in dit geval samen met Straub) toch een hoop klassiekers afgeleverd, ik neem mijn pet er keer op keer voor af.