Glamorama - Bret Easton Ellis (1999)

Laat ik mijn stem eens toelichten, waarbij dit stukje hetzelfde is als gevonden kan worden in het topique "Boos op een boek":


Na "Glamorama" van Bret Easton Ellis (een titel als een soa notabene! "Dokter, mijn penis druipt de hele dag sinds ik laatst bij die prostituee langs ben geweest." "Dat lijkt me een ernstig geval van glamorama, jongen.") uitgelezen/gescand te hebben en er niets, maar dan ook niets interessants gebeurde, behalve dat een van de hoofdpersonen twijfelachtig van zowel Blur en Oasis hield (een Blur-fan zou goede muziek toch wel moeten herkennen?) kreeg ik zin om een fles wodka leeg te drinken, over het boek te kotsen en daarna mijn blaas er op te legen. Heb ik toch maar niet gedaan, omdat ik de volgende dag heel wat uit te leggen zou hebben aan mijn ouders.

En als ik yuppies zie, wil ik ze wurgen.

Het begin van Glamorama is erg moeilijk door te komen.
Veel gebeurtenissen die niet echt boeiend zijn en de humor is ook niet echt aanwezig of gewoonweg niet grappig.
Het duurt en duurt dan ook wel even voordat er vaart in begint te komen en er uiteindelijk iets gebeurt. Bij Bret Easton Ellis verwacht je op een gegeven moment choquerende taferelen die extra hard aankomen omdat je eerst lange stukken hebt gelezen waar weinig in gebeurt. Zoals gebruikelijk veel namen van bekendheden en deze heeft er ontzettend veel.

Uiteindelijk zitten er hier ook wel stukken in die behoorlijk hard en smerig zijn maar nooit zo kil of hard als bij American Psycho. Voor de rest is het weer een fantastische overdreven satire en gaat het boek erg ver.

Maar het einde zetten toch wel veel vraagtekens bij alles. Ik kon het allemaal goed volgen tot het laatste hoofdstuk. Aan de ene kant wel leuk omdat je dan weer het hele boek nagaat om te kijken hoe het allemaal in elkaar steekt en aan de andere weet je gewoon niet of het wel kan kloppen en of dat de bedoeling is.

Toch nog wel een keer herlezen om echt op waarde te stellen.

4