The Dark Tower VII: The Dark Tower - Stephen King (2004)

Na anderhalve maand eindelijk de gehele serie uitgelezen. En wat een einde zeg, dit had ik toch echt niet verwacht.

Ik ben zeker niet teleurgesteld in dit prachtige epos. Het enige minpuntje vind ik toch echt dat King veel te vaak om de hete brei heen draait. Daarom denk ik ook dat veel lezers na een aantal boeken met de Donkere Toren reeks zijn gestopt .

Het einde vond ik echt goed, dit ben ik eigenlijk niet van King gewend. Hoe Roland uiteindelijk de toren beklimt en op elke verdieping een stukje van zijn leven ziet, en uiteindelijk op de bovenste verdieping aan komt. Geweldig! Dat had ik zeker niet verwacht, ik had verwacht dat Roland zou sterven voor hij de top van de toren zou bereiken. Als hij dan eindelijk de deur van de bovenste kamer opent wordt hij door Gan/Ka naar binnen getrokken en komt hij weer in de woestijn terecht waar het verhaal in deel één begon. En begint alles waarschijnlijk weer opnieuw. Ka is als een wiel..

Toen ik het boek dicht sloeg, was ik echt totaal van de kaart. En ik denk dat ik nog wel even de tijd nodig heb om alles te laten bezinken. Maar zoals ik al eerder zei; een geweldige reeks waar ik heel veel plezier aan heb beleefd. En dat is uiteindelijk natuurlijk het belangrijkste.

Teleurstellende finale. De genialiteit van eerdere boeken in de serie wordt bij vlagen geëvenaard (Joe Collins/Dandelo!) maar als geheel stelt het teleur. Wat mij tegenstaat is dat Stephen King steeds meer van de klassieke ''Western meets Fantasy'' af is gaan wijken en er meer een conceptueel allegaartje van symbolische elementen van is gaan maken. Ik hou daar niet zo van.

Op een bepaald moment gaan de fictieve karakters zelfs invloed uitoefenen op het echte leven van de schrijver. Best leuk gevonden, maar het had een slag subtieler gekund. Er blijft toch een zweem van zelfverheerlijking hangen als een auteur zichzelf portretteert als de messias die het doorgeefluik is van boodschappen uit andere werelden

De dood van Pere Callahan, Eddie, Jake Oy en de verdwijning van Susannah deden me niet zoveel meer, omdat op een bepaald punt zijn er zoveel slachtoffers zijn gevallen dat het niet meer raakt. Confrontaties met potentie worden zeer teleurstellend afgerond (Mordred en The Crimson King). En het gaat allemaal veel te lang door met eindeloze, oninteressante beschrijvingen terwijl het verhaal in veel minder woorden verteld had kunnen worden. Het einde waarin Roland zijn eigen leven terugziet en weer van voren af aan begint, is goed gekozen. Het is niet echt een happy end of een tragisch einde, maar geheel in lijn van de serie. Zal Roland in zijn nieuwe tocht WEL de verlossing vinden...?

Toch wel een waardige afsluiter van een serie waar ik me helaas vaak doorheen heb moeten worstelen. Dit deel is verreweg het dikst van alle boeken, maar omdat er zoveel ontwikkelingen in zitten verplicht King zichzelf het tempo hoog te houden. Het had van mij zelfs allemaal iets meer uitgewerkt mogen worden, echter het is duidelijk dat King vanaf boek 5 zelf ook erg heeft geworsteld met het verhaal (wat hij zelf ook aangeeft). Sinds dat deel gaat het verhaal alle kanten op en worden er veel nieuwe karakters bij gehaald, die vaak ook weer snel vergeten worden. Dat hij zichzelf erin schrijft vind ik echt een zwaktebod en symbolisch voor deze worsteling.

Maar goed, hij herpakt zich redelijk dit laatste deel. Vooral het stuk in Algul Siento vond ik erg sterk, met een heftig slot (met de dood van Eddie). Het tempo blijft daarna hoog, al vond ik er vreemde ontwikkelingen tussen zitten, zo kwam de dood van Jake erg geforceerd op mij over. Mordred wordt in de voorgaande boeken met een lange aanloop en veel bombarie aangekondigd, maar uiteindelijk is het een zeer vlak personage, die ook nog eens op een heel simpele manier aan zijn einde komt. Ik had daar veel meer van verwacht. Maar het grootste probleem heb ik met Patrick. Het gemak waarmee hij erbij gehaald wordt, vervolgens door een paar tekeningen een enorme invloed op het verhaal heeft en uiteindelijk letterlijk wegloopt uit het verhaal vind ik belachelijk. King maakt het zichzelf zo wel heel erg gemakkelijk.

Daarnaast vond ik het vreemd dat King aan het einde eerst zegt dat hij het erbij wil laten, maar omdat hij zoveel haat mail krijgt toch maar een extra einde ín de toren eraan breidt. Wederom een zwaktebod wat mij betreft. Als je achter je einde staat dan laat je het erbij, punt. Nu lijkt het erop dat ie het allemaal voor ons klootjesvolk doet, terwijl hij het zelf natuurlijk ook gewoon zo wil laten eindigen. Het uiteindelijke einde met Roland die alle kamers in de toren langs gaat vond ik wel mooi en waardig aan het verhaal.

Uiteindelijk heb ik dit laatste deel, ondanks zijn minpunten, met plezier gelezen en kom ik op een ruime voldoende uit. 3,5*

Het moet rond begin maart 2016 zijn dat ik van de hernieuwde plannen om de Dark Tower filmreeks tot leven te brengen hoorde. Het is een reeks die al lang vastzit in het vagevuur van Hollywood (J.J. Abrams was al ergens in 2007 bezig met plannen om de reeks te verfilmen) maar nu blijkt het er toch echt wel te van gaan komen. Meer zelfs, het zou op een manier een vervolg zijn op de boeken en hoewel ik dat toen nog niet wist, had ik wel zin om de reeks nog eens te herlezen vooraleer ik aan de film begon. Een saga van meer dan 4.000 pagina's.. Daar ging ik wel even zoet mee zijn!

Vooral omdat ik had besloten om tussen elk Dark Tower boek twee compleet andere boeken te lezen, maar ik merkte dat ik meer en meer begon te hunkeren naar hoe het allemaal ging aflopen en las in een hoog tempo door. Er zaten nog flarden in mijn herinnering, ik had de reeks met uitzondering van het toen nog niet verschenen The Wind through the Keyhole dan ook al eens zo'n goede 10 jaar voor het eerst gelezen, maar echt vers zat het allemaal niet meer. En jongens toch, wat was het toch weer genieten. Dit laatste deel is een serieuze pil om te slikken qua aantal pagina's, maar ook emotioneel is dit zwaar. Je bent zo gehecht geraakt aan het ka-tet en dit boek is er toch vooral één van afscheid nemen. De dood van Eddie is hard, de dood van Jake is pijnlijk en bij de dood van Oy lag ik bijna te janken. Ondertussen doet King zijn uiterste best om zijn magnum epos tot een goed einde te brengen en doet dat uitstekend. In de meer dan 800 pagina's loopt er af en toe wel eens iets stroever maar dat einde met Roland die terug gekatapulteerd wordt naar de achtervolging waar we hem voor het eerst leerde kennen is zo... Passend lijkt me vooral het juiste woord.

En zo was het weer ten einde, ik moet enkel het kortverhaal uit Everything's Eventual nog eens te pakken krijgen. Ik ben een grote fan van het werk van King en wat hij hier heeft neergepend is werkelijk subliem. Dit is zijn overkoepelende universum, zijn meesterwerk, zijn ultieme verhaal. Ik zeg dankie, Sai King. Dankie voor die talloze mooie uren uit het verleden en alvast ook voor die uit de toekomst, want ik twijfel er niet aan dat ik Roland en zijn vrienden nog eens ga opzoeken.

4.5*

Gisteravond sloeg ik het laatste deel van deze reeks dicht. Ik zat aan de eettafel en het was buiten het lampje boven mijn hoofd donker in huis. Zeker 10 minuten bleef ik rustig zitten om te laten bezinken wat ik de laatste 2 uur gelezen had. Wat een achtbaan aan emoties, wat een boek, wat een reeks... Woorden schieten tekort. Als lezer reis je vele duizenden bladzijden mee met karakters die op den duur heel dichtbij je staan. Er waren momenten dat ik kon lachen, maar zeker ook momenten dat er letterlijk tranen in mijn ogen stonden...

Dit laatste deel was een aaneenschakeling van actiemomenten en emoties. Wat het nog meer zo bijzonder maakt; een groot deel speelt zich af in de bijzondere wereld van de scherpschutter. De wereld die verder is gegaan en barst van de bizarre figuren. Niet in de laatste plaats 2 karakters die in heel veel King boeken voorbij komen: Randall Flagg aka Walter aka Marten, etc. en de Scharlaken Koning. De laatste 200 bladzijden wil je in 1 ruk uitlezen, de toren trok niet alleen aan de scherpschutter en zijn ka-tet, maar ook aan mij als lezer. Ik wilde ook naar de bovenste verdieping klimmen en zien wat daar te zien valt...

metalfist las de DT boeken vóór mij en in alle gevallen kon ik me in zijn mooie commentaren vinden. Heel fijn om deze passie terug te lezen bij een andere lezer. Ik sluit dan ook af met zijn mooie woorden hieronder, waar ik me volledig in kan vinden: