menu

Eldest - Christopher Paolini (2005)

Alternatieve titels: Het Erfgoed # 2, Oudste | The Inheritance Cycle # 2, Eldest

mijn stem
4,06 (70)
70 stemmen

Engels
Fantasy

576 pagina's
Eerste druk: Knopf, New York (Verenigde Staten)

Eragon en zijn draak Saphira hebben het rebellenrijk van de Varden gered van de troepen van Koning Galbatorix, de wrede heerser van het Keizerrijk. Nu moet Eragon naar Ellesméra, het land van de elfen, waar hij verder getraind zal worden in de kunst van de magie en het zwaard, vaardigheden die onmisbaar zijn voor een Drakenrijder. Het wordt een wonderbaarlijke reis waarbij hij talloze nieuwe plaatsen bezoekt en mensen ontmoet, en elke dag vol zit met nieuwe uitdagingen en avontuur. Maar hij is nooit helemaal vrij van de problemen van het rijk. Chaos en verraad volgen hem waar hij gaat en Eragon is er nooit zeker van wie hij kan vertrouwen.

zoeken in:
avatar van Agaath95
1,5
Ze zeggen dat het eerste deel in een serie meestal ook het beste is. In dit geval is het niet helemaal waar: Paolini’s schrijfstijl is er zeker op vooruit gegaan. Al vind ik het nog altijd aan de stijve kant en graaft hij diep in de woordenboeken voor dure synoniemen. Maar goed, de verbetering is er. Er komt vast nog wel een tijd dat hij een origineel boek uitbrengt. Origineel ja, want Eldest en zijn voorganger Eragon staan vol plagiaat. Neem alleen de namen van de hoofdpersonen al: Eragon en Arya. Lijkt wel heel erg op Aragorn en Arwen, niet? Nee, het riekt me allemaal iets teveel naar middle earth en star wars.
En dan de hoofdpersoon zelf. Een goed ontwikkeld personage kan een hoop dingen in een verhaal goedmaken. Maar nee hoor: Eragon is saai, oppervlakkig, heeft geen persoonlijkheid en is hypocriet. Op een bepaald moment tijdens zijn training vergelijkt hij het doden van een konijn met het doden van een mens. Een paar honderd bladzijdes later staat hij alweer te trappelen om een stel urgals (die naam ) naar de volgende wereld te helpen.
De rest van de karakters (ja, jij ook Saphira) zijn stuk voor stuk eendimensionale stereotypes die nergens los van het papier komen. Het archaïsche en formele taalgebruik tijdens de dialogen draagt daar ook niet echt aan bij.
Van alle karakters vond ik alleen Roran sympathiek. Zijn verhaal vond ik leuker dan het hoofdverhaal. Op een gegeven manier was ik die ‘heiliger dan jij’ houding van de elven helemaal zat.

Desondanks dit alles heb ik met dit boek wel een paar ontspannen dagen op het terras doorgebracht. Hoe voorspelbaar het verhaal ook is, om een of andere reden wil je toch blijven lezen.

Gast
geplaatst: vandaag om 22:44 uur

geplaatst: vandaag om 22:44 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.