Haunted - Chuck Palahniuk (2005)

Palahniuk werd altijd al geprezen dat de vele ideeen die hij in zijn romans propt an sich al elk een eigen verhaal kunnen krijgen, wat hij ten volste benut in Haunted. Het is tevens zijn eerste boek waarin hij extra moeite doet creatief en origineel te schrijven, hiermee perfect aanvoelend dat hij zijn gebruikelijke stijl net iets te vaak opvoerde.

Met een geniaal overkoepelend verhaal dat zeer treffend en tegelijkertijd meedogenloos de hedendaagse mediageile samenleving op de hak neemt weet Palahniuk als geen ander gitzwarte humor te combineren met bijtende satire, maar weet daarbinnen tevens op plausibele wijze de diverse korte verhalen te plaatsen die een ieder op zich weer andere huiveringwekkende aspecten van de mensheid te belichten.

Haunted is intelligente horror op zijn Palahniuks: geen geesten, demonen of seriemoordenaars, de psyche van de mens zelf in het alledaagse leven is uiteindelijk vele malen enger. Na Fight Club, zijn beste boek. 4.5*

Gekweld is mijn eerste Palahniuk. En voorlopig ook mijn laatste, want ik vond het waardeloos.

Het probleem van dit boek is het hoofdverhaal. De opbouw schiep veel verwachtingen, maar het liep al snel uit op een grote anticlimax. De reacties van de personages op hun situatie waren, hoewel ze met z’n twintigen waren, vrijwel identiek en bovendien zeer ongeloofwaardig. Toen ze hun vingers en tenen begonnen af te hakken voor meer media aandacht had ik mijn interesse al verloren. En toen was ik pas op de helft. Noem het satire, maar daarin kun je ook té ver doorschieten.

Over de verhalen kan ik kort zijn: Er zitten goede tussen (de zwervers en de nachtmerriebox), maar ook een aantal echt smakeloze ( de poppen op het politiebureau en de uitgebreide beschrijving van het ontbindingsproces ).

Als verhalenbundel had dit boek wat mij betreft misschien beter gewerkt. Maar ja, die worden geen bestsellers..

Via mijn microblog in100woorden.

Wie Chuck Palahniuk zegt, die zegt Fight Club. Dat de man tussendoor ook andere boeken schreef, is minder bekend. Terecht? Wel als je Haunted in rekening neemt. Het concept is even simpel als fascinerend: een resem zonderlinge wannabe schrijvers laat zich gewillig – en voor veel geld – opsluiten in een afgelegen rustoord, dat bij nader inzien een voorgeborchte van de spreekwoordelijke hel blijkt. Maar de uitwerking: klungelig experimenteel. Palahniuk introduceert zijn karakters met weinig beklijvende poëtische intermezzo’s. En ook de bijnamen die elk van de personages krijgt, lijken verzonnen te zijn door een twaalfjarige. Al bij al teleurstellend dus, dit Haunted.