menu

De Lachaanval - Tjibbe Veldkamp (2002)

mijn stem
4,25 (2)
2 stemmen

Nederlands
Jeugdboek
Humoristisch / Psychologisch

124 pagina's
Eerste druk: Van Goor, Amsterdam (Nederland)

Twee vrienden zitten bij elkaar in de klas en proberen voortdurend grappen uit te halen, met elkaar en met hun klasgenoten. Zo verwisselen ze bellen en zadels in de fietsenstalling, proberen ze zoveel mogelijk meisjes aan het gapen te krijgen en zetten ze de schoolleiding voor schut tijdens een verkiezingsavond op school. De twee vrienden richten het ‘struikelkapstokgenootschap’ op en vanaf dan heeft het hoofdpersonage nog slechts één doel: Sybille, een ernstig, mooi meisje van de klas, aan het lachen krijgen. Door zijn obsessie ontgaat hem wat er ondertussen tussen zijn vriend Auke en Sybille begint te groeien…

zoeken in:
avatar van slowgaze
4,0
Mijn eerste kennismaking met dada, toen ik een jaar of 14 was.
En dat heeft me voor de rest van mijn leven verpest.

avatar van Ted Kerkjes
4,5
Ted Kerkjes (moderator)
Leuk boek. Het zit vol leuke vondsten.

avatar van Ted Kerkjes
4,5
Ted Kerkjes (moderator)
Wat mij precies fascineert aan De lachaanval, weet ik niet, maar vanaf de eerste leesbeurt vond ik het al een fantastisch boek en sindsdien is het één van mijn favorieten gebleven. Het gaat over twee vrienden: de ik-persoon zonder naam en Auke. Ze zijn vijftien jaar en zitten bij elkaar in de klas en ze houden zich vooral bezig met het maken van absurde grappen. Met deze grappen proberen ze, anarchistisch als ze zijn, het autoritaire gezag van hun school te ondermijnen. Dit thema heeft natuurlijk iets puberaals, maar ik vind daar niets mis mee. Het doet me qua thematiek sterk denken aan Liefdewerk oud papier van Karel Eykman: in dat boek tracht de redactie van de schoolkrant de censuur tegen te gaan die de directie in hun blaadje pleegt. Op de achterzijde van het boek omschrijft en verklaart Eykman in mijn ogen heel goed waar dat idealisme vandaan komt. Hij schrijft: ¨Je hebt in die tijd allemaal dingen tegelijk uit te vechten: met jezelf, met je vrienden, met meisjes, met je ouders, met de leraren, en in elk gevecht zit iets van: als ik nou toegeef dan word ik mijn verdere leven behandeld als een ondermaats scholiertje. (...) Alles is op die leeftijd een testpunt en op die momenten zie je of iemand voor de rest van zijn leven de dingen zal slikken of niet.¨ Ook in dit boek gaan de jongeren tegen het gezag in en ik vind die oorlog heerlijk om te lezen, want hier is het hoofdwapen de absurde humor. De ik-figuur en Auke zijn grote bewonderaars van Duchamp en het dadaïsme, dus de insteek van hun humor is te laten zien hoe absurd en onzinnig alles is. Heerlijk!
Ik zie dat op het internet het boek als een humoristisch boek omschreven wordt. Dat is het zeker wel, maar daarmee wordt dit werk toch tekort gedaan: humor speelt een grote rol in dit werk, maar dat komt vooral doordat het een belangrijk onderwerp is. Dit boek is dus niet zo zeer humoristisch, maar het gaat over humor. Dat is een zeer belangrijk verschil. Stiekem worden er heel veel thema's behandeld: vriendschap, liefde, volwassenworden, anarchisme, eenzaamheid, depressie en dus humor. De hoofdpersoon maakt een grote karakterontwikkeling door, waarin humor de leidraad is. Wanneer iets, of het nu een boek, een gedicht, een lied of een film is, humor bevat, wordt het al gauw minder serieus genomen. Dat vind ik erg onterecht.
Tjibbe Veldkamp heeft zich bijzonder knap ingeleefd in de hoofdpersoon, die wel één van mijn favoriete hoofdpersonen is. Zijn gedachtekronkels zijn dikwijls erg geestig en herkenbaar. Hij wordt van gevoel naar gevoel geslingerd, zoals dat in de puberteit vaak gebeurt, en dat heb ik zelden zo goed geschreven gezien.
Dit boek staat vol briljante vondsten, het is inhoudelijk bijzonder sterk, herkenbaar en het is nog humoristisch ook. Ik kan eigenlijk niet anders zeggen dan dat ik het boek fantastisch vind. Natuurlijk is dit boek niet perfect, maar ik zou enigszins liegen als ik dit boek lager dan vijf sterren zou geven.
Ik vermoed dat herkenbaarheid bij mij ook een grote rol speelt: ik herken mezelf erg goed in de hoofdpersoon.
Ondanks dat het toch een vrij dun boek is, gebeurt er ontzettend veel in en verandert het boek vaak van setting. Tjibbe Veldkamp heeft ook echt een zogenaamde filmische schrijfstijl: ik zag alles direct als een film voor me. Ook de gigantische, chaotische finale vond ik echt een filmisch einde.

Tja, ik vind het gewoon geweldig.

Gast
geplaatst: vandaag om 20:56 uur

geplaatst: vandaag om 20:56 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.